II SA/Bk 744/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. C. i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie C. B. – R. T. R. firmy C. Sp. z o.o. w C. na działkach o nr geod. gr. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], gm. C., powiat b. Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2015 r. C. Sp. z o.o. w C. wystąpiła do Burmistrza C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji polegającej na budowie C. B. – R. T. R. na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] gmina C., powiat b. Zawiadomieniem z dnia 22 grudnia 2015 r. Burmistrz C. poinformował strony o wszczęciu postępowania, zaś pismami z dnia 31 grudnia 2015 r. zwrócił się na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: u.o.ś.) do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS) oraz Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. (dalej: RDOŚ) o wydanie stosownych opinii co do konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanej inwestycji. RDOŚ w B. wyraził opinię, że dla w/w przedsięwzięcia zaistniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzania raportu o oddziaływania na środowisko, zaś Inspektor Sanitarny w B. wyraził opinię, że dla w/w przedsięwzięcia nie zaistniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wobec powyższego Burmistrz postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. wniósł o potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji oraz nałożył i określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, a inwestor realizując ten obowiązek, przedłożył w/w organowi żądany raport. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Burmistrz wystąpił do RDOŚ i PPIS o dokonanie uzgodnień realizacji planowanej inwestycji oraz przesłał Raport o oddziaływaniu na środowisko. Jednocześnie organ podał do wiadomości publicznej informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Opinią Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. (pismo znak: [...]), PPIS postanowił zaopiniować pozytywnie przedsięwzięcie i ustalił warunki jego realizacji. Także RDOŚ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Burmistrz C. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nieruchomości objęte zakresem wniosku znajdują na obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu po byłej Fabryce Maszyn Rolniczych "[...]" w C., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] czerwca 2008 r. i zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] października 2011 r. Działki o nr geod. [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się na wydzieleniu oznaczonym symbolem PU z przeznaczeniem pod zabudowę produkcyjno-usługową. Działka nr [...] oznaczona jest symbolem KD-6D - droga dojazdowa, natomiast działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem ZL - teren lasów za wyjątkiem małego fragmentu zaznaczonego symbolem PU - tereny przemysłowe. Działki na których ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie, graniczą: (-) od północy z obszarami leśnymi, za którymi znajdują się m.in. zabudowania przemysłowe firmy P. Sp. z o.o. Sp. k., (-) od wschodu z obszarami leśnymi, (-) od południa z obszarami leśnymi, za którymi znajdują się zabudowania mieszkaniowe, (-) od zachodu z budynkami przemysłowymi i biurowymi. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa od granicy działki, na której planowana jest inwestycja, zlokalizowana jest w kierunku południowym w odległości około 230 m na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...]. Na terenie inwestycji oprócz projektowanej hali zlokalizowana jest również istniejąca linia do cynkowania ogniowego. Istniejąca instalacja oraz planowana do realizacji będą od siebie niezależne i będą zlokalizowane w osobnych budynkach. Na prowadzenie w/w instalacji jak wynika z raportu, inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz pozwolenie zintegrowane. Dalej organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie położone jest w sąsiedztwie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K. PLB200003, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 25, poz. 133 ze zm.) oraz w granicach projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. PLH200006 zatwierdzonego decyzją Komisji Europejskiej. Ponadto planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie otuliny Parku Krajobrazowego Puszczy K. Analizowany teren jest częściowo pokryty roślinnością niską i jest obecnie związany z produkcją przemysłową - znajduje się na nim należąca do zakładu C. Sp. z o.o. linia do cynkowania ogniowego elementów stalowych. Zgodnie z przedłożonym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na terenie, na którym planuje się inwestycję nie stwierdzono siedlisk przyrodniczych istotnych z punktu widzenia ochrony przyrody i ww. obszarów Natura 2000. Realizacja i funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie funkcjonującego zakładu nie zmieni charakteru użytkowania terenu oraz nie wpłynie negatywnie na przedmioty i cele ochrony obszarów Natura 2000. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne, obszary chronione oraz nieruchomości sąsiednie. Planowane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym. Skala i usytuowanie przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na klimat i jego zmiany. Przedmiotowa instalacje będzie źródłem emisji cieplarnianych, jednak jak wykazała analiza, emisja nie przekroczy dopuszczalnych norm. Z uwagi na lokalizację planowanego przedsięwzięcia (poza terenami narażonymi na ryzyko powodzi oraz osuwisk mas ziemnych) zakład nie jest szczególnie narażony na klęski żywiołowe i warunki ekstremalne. Na koniec organ zauważył, że w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi zainteresowanych stron. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. Ch. i Z. Ch. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], SKO w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło zasady wydawania decyzji środowiskowych oraz wskazało przypadki, kiedy wydania takiej decyzji można odmówić. W niniejszej sprawie nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie sprawy za wyjaśnioną wyczerpująco, co przesądza, że postępowanie organu I instancji było zgodne z obowiązującym prawem. Przede wszystkim organ dopuścił do postępowania zainteresowanych oraz wykonał obowiązek niezbędnych (wskazanych w art. 33 i 38 u.o.ś.) obwieszczeń. Poza tym, oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w tym przedłożonego przez wnioskodawcę Raportu, dokonały wyspecjalizowane organy administracji, właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedłożony Raport zawiera wszystkie elementy wymagane art. 66 ust. 1 i art. 68 ust. 1 u.o.ś. oraz uwzględnia zakres wskazany w postanowieniu stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określającym zakres Raportu. Natomiast analiza merytoryczna tegoż dokumentu pozwala na stwierdzenie, iż określony w nim zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest wystarczająco szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Dalej organ odniósł się do zarzutów odwołujących się i stwierdził, że akty prawne, na które się oni powołują, tj. zarządzenie Prezesa Centralnego Urzędu Gospodarki Wodnej z dnia 7 lutego 1969 r. w sprawie zasięgu i wyznaczania granic terenów strefy ochronnej ujęć i źródeł wody, wydane na podstawie delegacji zawartej w § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 1965 r., w sprawie ustanawiania stref ochronnych ujęć i źródeł wody (Dz. U. Nr 13, poz. 93 i z 1970 r. Nr 22, poz. 181), wydane w czasie obowiązywania ustawy Prawo wodne z 1962 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 158), zostały uchylone mocą § 14 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie zasad ustanawiania stref ochronnych źródeł i ujęć wody (Dz. U. z 1991 r. Nr 116, poz. 504), w związku z art. 80 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 35, poz. 192). Co prawda, uchylenie tych aktów normatywnych nie spowodowało automatycznie wygaszenia - wyznaczonych na ich podstawie - stref ochronnych, jednakże już po wejściu w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159), owe strefy zostały zniesione. Świadczy o tym brzmienie art. 21 ust. 1 tegoż aktu, określającego wyraźnie, iż "strefy ochronne ujęć wody ustanowione przed dniem 1 stycznia 2002 r. wygasają z dniem 31 grudnia 2012". Oznacza to, że na dzień wydawania skarżonej decyzji, na przedmiotowych nieruchomościach (tj. zarówno należących do inwestora, jak i skarżących) obszary (strefy) ochronne ujęć wody nie istnieją, a organ I instancji nie popełnił błędu, prowadząc postępowanie wyjaśniające w tym przedmiocie. Zdaniem organu, nie został także naruszony art. 80 ust. 1 u.o.ś., który określa, że jeśli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Organ I instancji wziął bowiem pod uwagę zarówno postanowienie RDOŚ z dn. [...] czerwca 2016 r., znak: [...], jak też opinię PPIS z dn. [...] maja 2016 r., Nr [...]), a także treść Raportu. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w trakcie postępowania nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi, a organ dopuścił do postępowania zainteresowanych oraz wykonał obowiązek niezbędnych obwieszczeń. Organ nie podzielił także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 82 u.o.ś., określającego elementy treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium dokonało analizy treści skarżonej decyzji i nie odnalazło braków w tym zakresie. Jako niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia art. 84 u.o.ś., który to przepis określa obowiązek dołączenia (jako załącznika) charakterystyki przedsięwzięcia, w przypadku, gdy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań, w których nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast w przedmiotowym postępowaniu stwierdzono potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a zatem przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania. W opinii Kolegium, nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 85 u.o.ś., gdyż w trakcie postępowania z udziałem społeczeństwa nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi, toteż organ I instancji nie był zobowiązany do uwzględnienia jakichkolwiek uwag i wniosków, a ponadto organ I instancji uwzględnił (i uznał za poprawne) ustalenia zawarte w Raporcie OOŚ, jak też w uzgodnieniu RDOŚ i opinii PPIS. Organ odniósł się też do obaw skarżących o stan wód pobieranych w studniach głębinowych zlokalizowanych na nieruchomościach stanowiących ich własność i stwierdził, że na inwestora nałożono określone warunki, których realizacja zmniejszy ewentualne negatywne oddziaływanie prowadzonych prac. W celu zapewnienia ochrony środowiska gruntowo-wodnego w trakcie realizacji inwestycji zobowiązano inwestora do przestrzegania zasad prawidłowej organizacji pracy i stosowania sprawnego technicznie sprzętu, wyposażenia bazy budowy w system odbioru ścieków bytowych do bezodpływowych, szczelnych zbiorników. Natomiast w trakcie eksploatacji inwestycji nakazano odprowadzanie ścieków bytowych do kanalizacji sanitarnej. W przypadku natomiast, gdyby nie doszło do zapewnienia realizacji obowiązku utrzymania dotychczasowego stanu wód powierzchniowych i głębinowych, inwestor może ponieść odpowiedzialność na podstawie przepisów szczególnych. Na koniec organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do kategorii potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, a to wskazuje na duże prawdopodobieństwo umiarkowanego oddziaływania na środowisko. Zamieszczenie przedsięwzięcia w § 3 Rozporządzenia umożliwiałoby również jego realizację bez potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzania Raportu. To, że taki obowiązek - w niniejszym postępowaniu nałożono - potwierdza, że organy administracji w nim uczestniczące należycie zadbały o wszechstronną ocenę wpływu inwestycji na środowisko. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, Z. Ch. i E. Ch. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 80, 82, 84 oraz 85 u.o.ś. wobec wydania decyzji pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało pominięciem oddziaływania ocenianego przedsięwzięcia na źródła poboru wody na nieruchomości sąsiedniej przy ul. F., nr ew. [...] i [...] (KW [...]) wobec zlokalizowania inwestycji hali produkcyjnych maszyn rolniczych oraz dróg transportowych bezpośrednio przy strefie ochronnej ujęcia wody oraz częściowo w granicach strefy ochronnej, - art. 6, 7, 10 § 1, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. wobec wydania decyzji w oparciu o błędną ocenę zebranego materiału, bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i bez umożliwienia stronie udziału w postępowaniu odwoławczym przed organem drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z wydaną decyzją, gdyż nie uwzględnia ona zarzutów, które w ich ocenie w pełni uzasadniają obawy o stan środowiska na skutek realizacji przez inwestora zamierzonego przedsięwzięcia. SKO przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy zobowiązane było zapewnić skarżącym możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu, przedstawienia wniosków dowodowych, a nawet przeprowadzić rozprawę z udziałem stron. Natomiast decyzja organu odwoławczego oparta jest na tym samym materiale, jakim dysponował Burmistrz C., a więc powiela błędy w ocenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, jakie inwestycja stwarza zagrożenie dla środowiska (w tym przypadku dla wód gruntowych). Zdaniem skarżących, przedsięwzięcie objęte zaskarżoną decyzją związane jest z oddziaływaniem na środowisko oraz sąsiednie nieruchomości, zarówno w fazie realizacji (inwestycji), jak i w związku z eksploatacją (gazy, pyły, ścieki, ryzyko awarii przemysłowych). Dlatego też niezwykle ważnym jest określenie, czy planowany obiekt może być usytuowany w planowanej lokalizacji, jak też wskazanie skutecznych metod przeciwdziałania zagrożeniom. W ocenie skarżących, wskazane zostały argumenty dotyczące niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na stosunki wodne, a w szczególności na ujęcie wody zlokalizowane na nieruchomości przy ul. F., działki o nr ew. [...] i [...] (KW [...]). Na nieruchomości skarżących zlokalizowanych jest pięć studni głębinowych, z których czerpana jest woda, jak też znajduje się tam stosowna infrastruktura związana z pobieraniem wody z wód podziemnych, np. oczyszczalnia ścieków. Wokół studni głębinowych wymagane jest zachowanie stref ochronnych na odległość po 50 metrów. Jedna ze studni znajduje się w odległości 30 metrów od granicy planowanej inwestycji, a wyznaczona strefa ochronna obejmuje obszar na działce na odległość 20 metrów w głąb działki. Ponieważ organ pierwszej instancji nie analizował tych okoliczności i nie odniósł się przy określaniu warunków, czy wyznaczone strefy ochronne wokół studni głębinowych mają wpływ na środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, a także nie wskazują wymagań technicznych zapewniających ochronę ujęć wody w trakcie inwestycji, a następnie procesów technologicznych oraz na wypadek awarii, konieczne było uwzględnienie tych okoliczności w toku postępowania odwoławczego, co nie nastąpiło z uwagi na odniesienie się SKO jedynie do kwestii formalnych związanych z uchyleniem ustawy Prawo wodne z 1962 r. i zniesieniem stref ochronnych. Postępowanie dowodowe organu odwoławczego nie może pozbawić strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Dlatego też zaoferowane przez skarżącą dowody powinny skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji, co w niniejszym przypadku nie nastąpiło. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.ś. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś., postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 u.o.ś. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 u.o.ś. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś., rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.ś. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.ś. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz C., postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego raportu wójt uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i pozytywną opinię od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. Następnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe działania organu I instancji należy, zdaniem Sądu, ocenić jako prawidłowe. Również jako prawidłowe należy ocenić postępowanie przeprowadzone przed organem odwoławczym, który zgodnie z art. 15 k.p.a., sprawę rozpoznał od początku. Niezasadny jest wobec tego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Strona skarżąca powyższy zarzut wiąże z błędną oceną zebranego materiału dowodowego, brakiem dostatecznego wyjaśnienia sprawy i uniemożliwieniem stronie skarżącej udziału w postępowaniu odwoławczym. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Skarżący nie precyzują na czym miałoby polegać uniemożliwienie im udziału w postępowaniu odwoławczym, ale wydaje się, że chodzi im o brak rozprawy administracyjnej w tym zakresie. Zauważenia więc wymaga, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odwołań nie przewidują obowiązku informowania odwołujących się o terminie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy. Obowiązek taki istnieje jedynie w razie zarządzenia rozprawy, której przeprowadzenie nie ma charakteru obligatoryjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 1991 r., sygn. akt II SA 690/91). Skarżący nie złożyli wniosku o przeprowadzenie rozprawy na etapie postępowania odwoławczego, a organ odwoławczy sam również takiej potrzeby nie widział. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że niewyznaczenie rozprawy przez organ II instancji w czymkolwiek skarżących ograniczyło. Powyższe stanowisko jest tym bardziej prawidłowe zważywszy na fakt, że skarżący nie wykazują w skardze, które ich dowody, o które wnosili, nie zostały w sprawie przeprowadzone albo które dowody chcieli wnieść, a brak rozprawy administracyjnej im to uniemożliwił. Natomiast złożone przez nich dowody dołączone do odwołania, były przedmiotem badania przez organ odwoławczy, który nie stwierdził jednak, aby rzutowały one na wynik sprawy. Niezasadne są także zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 80, art. 82, art. 84 oraz art. 85 u.o.ś., sprowadzające się do braku dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego w sprawie, co skutkowało, zdaniem skarżących, pominięciem oddziaływania ocenianego przedsięwzięcia na źródła poboru wody na nieruchomościach skarżących. W kontekście powyższego zarzutu zauważenia wymaga, że organy trafnie przyjęły, że nie ma obecnie w obowiązującym stanie prawnym stref ochronnych dla ujęć wody, a to oznacza, że nieprawidłowe jest stanowisko skarżących, że istniejące na ich nieruchomościach studnie głębinowe znajdują się w strefach ochronnych ujęć wody wynoszących po 50 m od każdej ze studni. Nietrafny wobec tego jest zarzut, że organy miały analizować wpływ inwestycji na owe strefy ochronne. Skoro nie ma stref ochronnych ujęć wody, to organy zasadnie nie dokonywały analizy wpływu zamierzenia inwestycyjnego na coś, czego prawnie nie ma. Inną kwestią jest natomiast wpływ inwestycji na same studnie, a tym organy się zajęły. Powołując się na postanowienie RDOŚ w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. i opinię PPIS w B. z dnia [...] maja 2016 r., a także Raport, organy trafnie przyjęły, że realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne, obszary chronione oraz nieruchomości sąsiednie. Organ I instancji w pkt 2 lit. h) decyzji postanowił, że teren budowy należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych neutralizujących ewentualne awarie maszyn i pojazdów. Maszyny budowlane i pojazdy mają być parkowane na szczelnej i utwardzonej powierzchni (lit. i), a gospodarka odpadami ma być prowadzona w sposób wykluczający możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko poprzez właściwe selektywne ich magazynowanie i poddawanie w pierwszej kolejności odzyskowi oraz przekazywanie uprawnionym odbiorcom (lit. j). Podczas realizacji przedsięwzięcia ścieki bytowe zbierane należy gromadzić w szczelnych zbiornikach bezodpływowych (toaletach przenośnych) (lit. k), zaś później ścieki bytowe odprowadzać do kanalizacji sanitarnej (lit. l). Dodatkowo w pkt 3 decyzji postanowiono, że posadzkę w miejscach użytkowania i magazynowania farb wykonać jako szczelną i odporną na działanie rozpuszczalników zawartych w farbach (lit. e), a także nakazano, aby zaprojektować system kanalizacji deszczowej z terenów utwardzonych wyposażony w separator substancji ropopochodnych i osadnik (lit. g). Decyzja ta szczegółowo obejmuje także ograniczenie emisji pyłów i gazów w ten sposób, że nakazuje zaprojektowanie instalacji z filtrami o sprawności ok. 99,9 % (pkt 3 lit. a), 75 % (pkt 3 lit. b), 95 % (pkt 3 lit. c). Dodatkowo w pkt 4 decyzji wskazano, że przedsięwzięcia nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz w rozumieniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jak zatem z powyższego widać, kwestia oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym i skarżących, została precyzyjnie określona i zminimalizowana. Skarżący zarzucając organom, że nie zbadały negatywnego wpływu inwestycji na ich studnie głębinowe właściwie nie wskazują, jakie emisje z przedmiotowej inwestycji mogłyby tym źródłom ujęć wody zagrażać oraz jakie dowody w tej mierze organy miałyby jeszcze przeprowadzać. W kontekście powyższego, niezasadny jest zarzut strony skarżącej odnośnie braku krytycznej oceny zebranego materiału dowodowego, w tym Raportu, uzgodnienia RDOŚ w B. i opinii PPIS w B. oraz ograniczenie się do odtwórczego przytoczenia ustaleń tych dokumentów. Zdaniem Sądu, strona nie chce uznać, że cały zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia za uwzględnieniem wniosku inwestora. Brak jest w sprawie, oprócz stanowiska strony skarżącej, które samo z siebie dowodem nie jest, jakichkolwiek innych dowodów przemawiających przeciwko planowanej inwestycji. Skarżący nie chcą przy tym zauważyć, że przedmiotowa inwestycja jest planowana na obszarze, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem PU z przeznaczeniem pod zabudowę produkcyjno-usługową oraz KD-6D - droga dojazdowa (działka nr [...]). Powyższe oznacza, że to już plan miejscowy narzucił, że na przedmiotowych działkach ma właśnie powstać inwestycja o charakterze takim, jak planuje wnioskodawca. To strona skarżąca, patrząc z jej perspektywy, chciałaby nadać temu obszarowi inne przeznaczenie niż wynikające z planu miejscowego, co jest niedopuszczalne i czego organy w niniejszym postępowaniu nie mogły uwzględnić. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.