II SA/Bk 745/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. i F. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych oddala skargę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i F. R. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego – obmurowanie z ociepleniem, zmiana konstrukcji dachu, wykonanie lukarn oraz zadaszenia nad tarasem na działkach nr geod. [...] i [...] położonych w B. przy ulicy K. [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia S. K. - właścicielka działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, złożyła odwołanie do Wojewody P. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zwrócono uwagę, iż obecne prowadzone postępowanie o pozwolenie na budowę toczy z wniosku K. i F. R. z dnia [...] kwietnia 2008 r. Powyższy wniosek inicjuje sprawę, co oznacza, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej rozpoznaje ten konkretny wniosek i załączony do niego projekt. Następnie podkreślono, iż niniejsze postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę toczy się w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...], znak: [...]. Decyzją tą Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwukondygnacyjnego położonego na działce nr ewid. [...] przy ul. K. [...] w B., polegające na obmurowaniu z ociepleniem budynku wraz ze zmianą konstrukcji dachu bez jego podwyższenia, z wykonaniem lukarn oraz wykonaniu zadaszenia nad tarasem w parterze budynku wraz z przyłączami infrastruktury technicznej w pasie drogowym drogi dojazdowej - działki nr ewid [...] i [...] i ul. K. Z przedłożonego zaś do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że inwestor planuje wykonanie nie tylko zadaszenia, ale również tarasu (od strony budynku mieszkalnego S. K.) oraz schodów wejściowych do budynku mieszkalnego i ich zadaszenia (od strony podwórka). Na rysunkach inwentaryzacji (strony projektu od 42 do 47) brak jest naniesionego tarasu, nad którym projektowane jest zadaszenie oraz nie ma też schodów zewnętrznych, nad którym również projektowane jest zadaszenie. Brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi naruszenie art. 35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Nadto jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...] udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, tj. wymogu § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid [...] w odległości 0,58 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid [...] przy ul. K. w B., pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich oraz uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Natomiast w materiałach dowodowych przedmiotowej sprawy brak jest pozytywnej opinii rzeczoznawcy z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych wymaganej w/w postanowieniem. W tym miejscu organ podkreślił, iż fakt otrzymania w konkretnym przypadku zgody na odstępstwo od warunków techniczno – budowlanych nie zwalnia organu I instancji od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich (co zresztą stanowiło warunek zgody na odstępstwo). Tymczasem w aktach sprawy brak jest wezwania właścicielki działki (skarżącej) w pobliżu granicy, której projektowana jest rozbudowa istniejącego budynku do przedstawienia konkretnych zamiarów inwestycyjnych, a następnie odniesienia się do tych zamiarów i dokonania wnikliwej oceny skutków związanych z rozbudową przedmiotowego budynku. W związku z tym wniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący braku zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. uniemożliwienie zagospodarowanie działki nr [...] w części północnej, czyli pobudowanie niezbędnych budynków gospodarczych i garażu - związanych z obsługą i utrzymaniem posesji, jak też uniemożliwienie podłączenia mediów, powinien zostać rozpatrzony przez organ l instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu, po wcześniejszym wezwaniu skarżącej do sprecyzowania swoich zamiarów inwestycyjnych. Pamiętać przy tym należy zdaniem organu, że pozwolenie na budowę obiektu zlokalizowanego w odległości niezgodnej z wymogami przepisów techniczno -budowlanych, w tym wypadku § 12 w/w rozporządzenia (dotyczących odległości budowy od granicy nieruchomości) może być wydane tylko wyjątkowo, gdy istnieją ku temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Organ administracji architektoniczno - budowlanej rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na wnioskowaną inwestycję, mając na uwadze przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego należy zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właścicielom sąsiedniej nieruchomości, w pobliżu której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne, powinien rozważyć ją w szczególności w świetle przepisów art. 140 i 144 kc. Stąd rozpatrując wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na rozbudowę obiektu w odległości 0,58 m od granicy, konieczne jest takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Organ zwrócił też uwagę, iż lokalizacja ściany rozbudowywanego budynku w odległości 0,58 m od granicy działki jest lokalizacją szczególną i powinna znaleźć odzwierciedlenie we wniosku inwestora oraz w orzeczeniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanym przypadku z treści wniosku nie wynika, że zamierzenie inwestycyjne ma być realizowane w odległości 0,58 m od granicy działki o numerze ewid. [...]. Taka lokalizacja wynika natomiast z projektu zagospodarowania terenu oraz z uzasadnienia skarżonej decyzji i właśnie od takiej lokalizacji obiektu odwołała się właścicielka nieruchomości nr [...]. Dodatkowo podniesiono, że organ l instancji prowadząc postępowanie i zawiadamiając strony o wszczęciu postępowania nie wskazał w treści zawiadomienia, że inwestycja będzie realizowana w odległości 0,58 m od granicy działki skarżącej. Tymczasem obowiązek rzetelnego informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych sprawy wynika wprost z art. 9 kpa i winien być przestrzegany w każdym postępowaniu administracyjnym. Organ wskazał ponadto na brak właściwego wypełnienia oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż nie zawiera ono pełnych danych dotyczących K. R. - brak daty i miejsca urodzenia inwestorki oraz adresu zamieszkania. W przedłożonym zaś do zatwierdzenia projekcie budowlanym znajdują się wprawdzie wymagane decyzją o warunkach zabudowy wymogi przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (z dnia 9 grudnia 2005 r.), urządzeń elektrycznych do sieci elektroenergetycznej (z dnia 15 grudnia 2005 r.) oraz warunki przyłączenia do sieci gazowej (z dnia 21 grudnia 2006r.), jednakże wszystkie te dokumenty są nieaktualne, ponieważ przekroczony został ich okres ważności. Dalej podkreślono iż, w projekcie budowlanym na stronie 71 załączony jest rysunek, na którym projektant napisał, że zacienienie nie występuje, podczas gdy zarówno w opisie technicznym do projektu, jak też na rysunku nie zostało wskazane skąd wywiedziono taki wniosek. Prowadząc ponownie postępowanie w sprawie organ l instancji powinien także wyjaśnić kwestie dotyczące dojazdu do działki, na której planowana jest rozbudowa domu, w tym także kwestię przegrodzenia drogi przejazdowej do ul. G., którą porusza w odwołaniu S. K. Na marginesie zauważono, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia warunku § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U Nr 120, poz. 1133), gdyż nie został oprawiony w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, a także wymogu § 5 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu. W spisie do projektu brak jest podania stron, na których znajdują się załączone dokumenty. Ustosunkowując się natomiast do wniesionego w odwołaniu braku wyrażenia zgody skarżącej na projektowaną rozbudowę budynku w odległości 0,58 m od granicy działki wyjaśniono, iż obowiązujące obecnie przepisy prawa budowlanego nie wymagają zgody sąsiadów na taką lokalizację inwestycji. Ewentualne dopuszczenie takiej lokalizacji podlega ocenie organu, który jak wyżej wskazano ma za zadanie takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Natomiast kwestia dotycząca obniżenia wartości nieruchomości w przypadku jej sprzedaży, nie podlega rozstrzyganiu w niniejszym postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do podniesionej przez inwestorów kwestii wątpliwości, co do zachowania przez S. K. terminu do wniesienia odwołania wskazano, iż terminowi temu nie uchybiono, co potwierdza pieczęć Poczty Polskiej znajdująca się na kopercie, w której to odwołanie zostało przysłane do Urzędu Miejskiego w B. W konkluzji stwierdzono, iż ze względu na wielość i wagę uchybień decyzji wydanej przez organ I instancji wystąpiła potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie niemożliwym do uzupełnienia na etapie II instancji ze względu na konieczność zachowania dwuinstancyjności postępowania – art. 15 kpa. Nie godząc się z tym stanowiskiem K. i F. R. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżący wnieśli o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 ust.1 pkt 2 kpa, bądź uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania odwoławczego ze względu na niezbadanie przez organ czy odwołanie strony postępowania S. K. z dnia 8 lipca 2008 r. uzupełnione pismem z dnia 9 lipca 2008 r. i sprostowane pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. zostało faktycznie opatrzone jej własnoręcznym podpisem, a tym samym czy odwołanie to jest dopuszczalne i możliwe do rozpoznania przez organ II instancji. W przypadku natomiast nieuwzględnienia przez Sąd powyższego zarzutu i związanych z nim żądań skarżący wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podali, iż poprzez uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta B. i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji naruszony został przepis art. 138 § 2 kpa w związku z art. 136 oraz art. 12 kpa. Nadto podnieśli, że wskazane przez organ II instancji braki postępowania nie wymagały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części i że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa stanowiące podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Zgodzić się bowiem należy, iż w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ II instancji trybu przewidzianego w art. 138 § 2 kpa. Powołany przepis stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną - bo taką jest decyzja wydana w omawianym trybie - i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z kwalifikowanym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1999 r. IV SA 1313/98, Lex 48725). W takim przypadku organ II instancji ma tylko kompetencje kasacyjne. Aby naprawić błąd organu I instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie, bowiem z postanowieniami art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Na gruncie niniejszej sprawy Wojewoda P. stwierdził, iż Prezydent Miasta B. prowadząc postępowanie naruszył normy prawa procesowego, albowiem nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych. Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że uznał on, iż w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej jego części z uwagi na liczne uchybienia, które dotyczyły m.in.: – niezgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, – niezbadania czy zachowane zostały uzasadnione interesy osób trzecich, wobec braku w aktach sprawy udokumentowania spełnienia warunku nałożonego postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...] udzielającego zgody na odstępstwo od przepisów techniczno -budowlanych, tj. § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, – braku wyegzekwowania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, – braku właściwego wypełnienia oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, – naruszenia art. 9 kpa, – niezbadania intencji sąsiadów, co do zamiaru przedmiotowej inwestycji. Powyższe ustalenia organu II instancji uznać należy za prawidłowe. W istocie, bowiem jak dowodzi materiał sprawy, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie. Skoro zaś ustalenie stanu faktycznego jest obowiązkiem organu pierwszej instancji – Wojewoda P., działając jako organ odwoławczy, nie mógł zastąpić w tym zakresie Prezydenta Miasta B., stosując choćby przepis art. 136 kpa. Takie działanie naruszyłoby bowiem zasadę dwuinstancyjności, której istota polega – jak to wskazano wyżej - na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Dlatego też w ocenie Sądu organ odwoławczy, mając tak ustalony stan faktyczny, zasadnie postąpił uchylając decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta B. W tym miejscu wskazać trzeba – mając na uwadze podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących, że prowadzone obecnie postępowanie o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji toczy się z ponownie złożonego przez inwestorów wniosku z dnia 22 kwietnia 2008 r., nie zaś jak twierdzą oni w skardze, iż jest ono kontynuacją postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], znak: [...], którą Wojewoda P. uchylił w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji (decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...]). Jak wynika bowiem z akt sprawy - w dniu 13 lutego 2007 r. inwestorzy wycofali wniosek o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji, co stanowiło zakończenie sprawy co do istoty. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewody P., który postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i stąd też obecnie prowadzone postępowanie – jak słusznie to zauważył organ II instancji - winno toczyć się od początku. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 63 § 3 kpa i 134 kpa stwierdzić należy, iż jest on także niezasadny. Skarżący wskazywali, iż błędem organu II instancji było niezbadanie, czy odwołanie strony postępowania S. K. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2008 r. zostało faktycznie opatrzone jej własnoręcznym podpisem, a tym samym czy jest ono w ogóle dopuszczalne. Według K. i F. R., Wojewoda P. winien – po uzyskaniu od skarżących w piśmie z dnia 21 sierpnia 2008 r. zastrzeżeń, co do wiarygodności przedmiotowego podpisu – przeprowadzić niezbędne postępowania wyjaśniające celem ich weryfikacji. W ocenie Sądu takiego stanowiska nie sposób jednak podzielić. Niewątpliwie przestrzeganie określonych kodeksem postępowania administracyjnego wymagań formalnych, jakie winno spełniać wnoszone przez stronę pismo, tj. ustalenie przez organ administracji publicznej, czy przedmiotowa czynność procesowa wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie tych wymagań w szczególności gwarantuje, iż określona czynność procesowa została dokonana przez stronę (B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 7, C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 360). Odwołanie, które jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 kpa powinno zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3 kpa, a w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego. Trzeba w tym miejscu podkreślić, iż podpis, jako wymaganie natury podmiotowej ma takie znaczenie, że potwierdza a zarazem wprowadza domniemanie pochodzenie podania od osoby wskazanej jako wnosząca pismo. Należy jednak zaznaczyć, iż organy administracji publicznej nie są władne do badania autentyczności podpisu widniejącego pod podaniem wniesionym przez stronę. Jeśli uczestnik postępowania uważa – tak jak w rozpoznawanej sprawie – iż odwołanie nie pochodzi od strony albowiem zostało podpisane przez bliżej nieokreśloną osobę, winien zawiadomić właściwe organy ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Ustosunkowując się natomiast do podniesionej przez skarżących na rozprawie w dniu 3 marca 2009 r. kwestii "odrzucenia upoważnienia z dnia 6 czerwca 2005 r. udzielonego przez S. K. synowi – M. S. K. do działania w postępowaniu administracyjnym" wskazać należy, iż w/w upoważnienie zostało dołączone do akt sprawy niniejszej już po wydaniu kwestionowanej decyzji, a mianowicie w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia z dnia 30 września 2008 r. w sprawie sprecyzowania zamiarów inwestycyjnych. Działania podjęte w wyniku realizacji zaleceń płynących z decyzji z dnia [...] września 2008 r. wykraczają poza przedmiot niniejszej kontroli. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż w obecnie kontrolowanym postępowaniu – jak wynika z akt sprawy – S. K. występowała osobiście. Mając całokształt rozważań na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).