II SA/Bk 750/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej Z. P. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P., działając z upoważnienia Wójta Gminy P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 6 pkt 4 i pkt 14, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 106, 107 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej – odmówił Pani Z. P. przyznania zasiłku celowego na zakup opału z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Organ podkreślił również, że nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 41 cytowanej powyżej ustawy, które byłyby podstawą przyznania specjalnego zasiłku celowego, bowiem nie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające jego przyznanie. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosła Pani Z. P. W uzasadnieniu odwołująca podnosiła złą pracę Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, która jej zdaniem, jest formą "okrutnego naruszenia godności osobistej". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku, nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podkreślił, że z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego nie zostały spełnione przesłanki z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Dlatego też zasiłek celowy nie może być przyznany odwołującej się Pani Z. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po analizie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, uznało że nie zachodzą także przesłanki z art. 41 cytowanej wyżej ustawy, bowiem nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie takiego zasiłku. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Pani Z. P. Skarżąca zarzuciła organom "fałszowanie danych" na podstawie których nie wypłacono jej zasiłku. Podniosła także udzielenie pomocy osobom o dochodach przekraczających wysokość kryterium. Skarżąca wskazała również na okoliczność tylko, jej zdaniem, wynajmowania mieszkania u Pana K. L., a nie prowadzenia wspólnego gospodarstwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. Nr 175, poz. 1362 z 2009 roku z późniejszymi zmianami), który mówi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Jednak art. 8 cytowanej powyżej ustawy zawęża możliwość uzyskania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, wprowadzając pojęcie kryterium dochodowego, ponad które – świadczenia nie przysługują. W konkretnej sprawie analizując zebrany przez organ materiał dowodowy należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem doszło do przekroczenia kryterium dochodowego, a więc zasiłek celowy nie mógł być przyznany. Sąd nie uznał zarzutu strony skarżącej, dotyczącego niewłaściwego zinterpretowania jej zamieszkiwania u Pana K. L. Zdaniem skarżącej przebywanie to nie ma charakteru prowadzenia wspólnego gospodarstwa. Stanowisko to nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, bowiem skarżąca w złożonym w dniu [...] stycznia 2012 roku oświadczeniu o stanie majątkowym (k. 3 akt administracyjnych) przyznała o wspólnym zamieszkiwaniu z Panem K. L. Ponadto Pani Z. P. sygnowała własnym podpisem wywiad środowiskowy, sporządzony przez pracownika socjalnego Panią A. M., z którego niezbicie wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo z Panem K. L. (k. 2 akt administracyjnych). Tak więc w świetle powyższych ustaleń należy uznać, że skoro Pan K. L. uzyskuje dochód w postaci emerytury naliczonej w kwocie 777, 95 złotych – co stanowi dochód dwuosobowej rodziny, czyli 387, 98 złotych na osobę – to nastąpiło przekroczenie kryterium dochodowego, wynoszącego 351 złotych na osobę. Przekroczenie powyższe skutkuje odmową przyznania zasiłku celowego. Na podkreślenie zasługuje również fakt, ze organy rozważały ewentualne zastosowanie art. 41 cytowanej ustawy o pomocy społecznej, uznając ostatecznie, ze nie zachodzą przesłanki warunkujące zastosowanie powyższego przepisu. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organy obu instancji, bowiem w sprawie niniejszej nie zaistniała niezbędna potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować i zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności jej życia lub zdrowia (wyrok NSA z 30 września 2008 roku – sygnatura akt I OSK 1451/07), a, że Pan K. L. jest właścicielem lasu, a więc może we własnym zakresie zabezpieczyć opał na zimę. Ponadto trzeba zaznaczyć, że organy dokładnie opisały zasady, którymi kieruje się w stosowaniu pomocy socjalnej na terenie, obejmującym zakres ich działania. W świetle powyższego należy uznać, ze nie przekroczono granic swobodnego uznania przez organy administracyjne. Dodatkowo trzeba stwierdzić, że pozostałe zarzutu skarżącej dotyczące pracy Ośrodka Pomocy Społecznej nie należą do kognicji Sądu administracyjnego. Mając całokształt wyżej wymienionych okoliczności, Sąd uznał. że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skargę oddalił na podstawie art. 1511 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z późniejszymi zmianami. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu i zwrocie niezbędnych kosztów Sąd orzekł na mocy art. 250 cytowanej powyżej ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 1, § 18 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).