II SA/Bk 753/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. T. – Z. P.-U.-H. "M" w W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatowego w W. M. z dnia [...].07.2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżacego K. T. – Z. P.-U.-H. "M" w W. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...].06.2011 r. P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B. Delegatura w Ł. wystąpił do Starosty W. o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w Z. P.-U.-H. "M." K. T. w W. M. Do wniosku dołączono ustalenia kontroli przeprowadzone ww. zakładzie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach [...].05.2011 r., [...].05.2011 r. i [...].06.2011 r., które wykazały występowanie przekroczeń wartości dopuszczalnego hałasu w porze dziennej poza granicami zakładu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...].07.2011 r. nr [...] Starosta W. na podstawie art. 115 a ust. 1 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) ustalił dopuszczalne poziomy hałasu przenikające do środowiska z terenu zakładu K. T. na tereny podlegające ochronie przed hałasem (np. zabudowa jednorodzinna w ciągu ul. J. nr [...]), tj. 50 dB –przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym i 40 dB- przedział czasu odniesienia równy jednej najmniej korzystnej godzinie nocy. Organ ustalił również, co jest źródłem hałasu mającym wpływ na klimat akustyczny w obrębie zakładu, rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami, warunki eksploatacyjne odbiegające od normalnych, takie jak rozruch wyłączenia, zakres i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu oraz formę, układ, techniki i termin przedkładania pomiaru staroście. Ponadto organ pierwszej instancji zobowiązał K. T. do zapewnienia jak najlepszego stanu akustycznego środowiska poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie. Organ wskazał, że zobowiązanie do wykonania okresowych pomiarów poziomów hałasu oraz ewidencjonowania jego wielkości ma się odbyć zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4.11.2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291) oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 19.11.2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacja instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji (Dz.U. Nr 15, poz. 1366). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem K. T., reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak rozstrzygnięcia nadającego się do wykonania i w związku z powyższym wniósł o jej uchylenie. Zdaniem pełnomocnika , zawarte w sentencji rozstrzygnięcie powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie. Tymczasem z zaskarżonej decyzji nie wynika jakiego rodzaju obowiązek został nałożony na właściciela. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr S-KO [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro przeprowadzone przez P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. Delegatura w Ł. pomiary hałasu emitowanego z terenu zakładu Skarżącego wykazały występowanie przekroczeń wartości dopuszczalnego hałasu w porze dziennej poza granicami działki, to Starosta W. zobowiązany był do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, w której mogły też być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poziomów hałasu. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji zobowiązał do wykonania okresowych pomiarów hałasu oraz ewidencjonowania jego wielkości zgodnie z cyt. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4.11.2008 r. oraz cyt. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 19.11.2008 r. Organ odwoławczy zaznaczył również, że zaskarżona decyzja wbrew stanowisku strony skarżącej zawiera rozstrzygnięcie nadające się do wykonania oraz zawiera wszelkie niezbędne elementy decyzji określone w art. 107 § 1 k.p.a. W ocenie organu, z decyzji jednoznacznie wynika jakie obowiązki nałożono na właściciela zakładu. W złożonej do tutejszego Sądu skardze, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja w sposób jasny i precyzyjny nakłada na stronę obowiązki, gdy tymczasem w żaden sposób nie jest sprecyzowane o jaki przedział czasowy chodzi w odniesieniu do obowiązku utrzymania hałasu przenikającego z terenu zakładu Skarżącego. Zdaniem pełnomocnika decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję pierwszoinstancyjną pod względem ich zgodności z prawem (art. 1§ 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U.nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisu art. 107 § 1-3 k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To spowodowało konieczność uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej: p.p.s.a. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. określa składniki decyzji typowej (standardowej), zaś zgodnie z § 2 art. 107 przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie czyli wiążące ustalenie konsekwencji zastosowanego przepisu prawa materialnego. Rozstrzygnięcie (zwane także osnową lub sentencją) powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron nawet bez uzasadnienia. Jeżeli decyzja organu administracji nakłada na stronę obowiązek określonego zachowania, to obowiązek ten musi być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji ma na celu m.in. przekonanie strony i organów (także Sądu) o zasadności i poprawności podjętego rozstrzygnięcia. Należy też zaznaczyć, iż uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa poprzez podanie treści przepisów. Nie wystarczy przytoczenie numeracji artykułów (paragrafów, ustępów) – vide: wyrok NSA z 10.07.1985 r. (Sa/ Kr 579/85 – ONSA 1985, nr 2, poz. 14). W ocenie Sądu, powyższe ogólne zasady zostały naruszone przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, chociaż SKO w swojej decyzji przytoczyło treść przepisów prawa, czego nie uczyniono w decyzji I instancji. Przepisami szczególnymi, które określają dodatkowe składniki jakie powinna zawierać decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu są postanowienia art. 115 a ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r., nr 129, poz. 902 ze zm.). Obligatoryjna część decyzji powinna określać (nie ustalać) dopuszczalne poziomy hałasu (art. 115 a ust. 3), zaś część fakultatywna (art. 115 a ust. 4) może określić wymagania i obowiązki wobec adresata decyzji, których spełnienie ma doprowadzić do nieprzekroczenia, poza zakładem, dopuszczalnym norm hałasu. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż treść zaskarżonej decyzji jest nieprecyzyjna, niezrozumiała a w konsekwencji niewykonalna. W decyzji z dnia [...].07.2011 r. Starosta W. ustalił (prawidłowo winno być: "określił") dopuszczalny poziom hałasu przenikający z zakładu skarżącego na : a) 50 dB b) 40 dB odpowiednio w porze dziennej i nocnej, natomiast przedział czasowy odniesiony do "... 8 najmniej korzystnym godzinom dnia..." i "...1 najmniej korzystnej godzinie nocy" – jest nieprecyzyjny. Z takiego sformułowania nie wynika, czy to Skarżący ma przyjąć, według własnego uznania, w których konkretnie godzinach musi przestrzegać nieprzekraczania norm hałasu emitowanego przez jego zakład do środowiska, czy są to np. godziny pracy (otwarcia) zakładu (?). Organ powinien, zdaniem Sądu, dysponując materiałami z kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., wskazać konkretne godziny (od...do), w których określone normy hałasu mają być przestrzegane. Egzekwowanie tak sformułowanej decyzji nie jest możliwe. Umieszczone w sentencji decyzji punkty 1,2, i 3 są opisem źródeł hałasu i czasu pracy zakładu. Jako takie winny znaleźć się w części uzasadnienia decyzji, bowiem organ nie precyzuje dokonania tu żadnych zmian, które wiązałyby się z zastanym stanem faktycznym w kontrolowanym zakładzie Skarżącego. W punktach 4,5 decyzji organ I instancji stwierdził, że "pomiary hałasu należy prowadzić raz na 2 lata...", a "wyniki pomiarów należy przedłożyć...". Z powyższych sformułowań nie wynika, czy są to tylko zalecenia dla Skarżącego, czy też zobowiązanie do określonego postępowania. Egzekwowanie tak określonych powinności może nastręczać trudności tym bardziej, że odwołując się do Rozporządzeń Ministra Środowiska z dnia 4.11.2008 r. i 19.11.2008 r. organ nie wskazał konkretnych przepisów tych rozporządzeń, którym Skarżący miałby się podporządkować. Rozporządzenia zawierają szeroki zakres tematyczny, który całościowo nie odnosi się do sytuacji zakładu Skarżącego. Przeto, nakładając wymagania do spełnienia należało podać konkretne przepisy z tych aktów prawnych i dokonać odpowiedniego ich omówienia w drugiej części decyzji tj. uzasadnienia. Punkt 6 decyzji zawiera tak ogólne zalecenia, które w ocenie Sądu, choć mogą być zamieszczone, to z pewnością nie nadają się do egzekwowania. Przepis art. 115 a ust. 4 ustawy Prawo Ochrony Środowiska zawiera cztery, przykładowo sformułowane wymogi, które mogą, ale wcale nie muszą być zawarte w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, jako że są to wymogi fakultatywne. Zatem, to organ ocenia, czy w konkretnej sytuacji należy zawrzeć dodatkowe wymagania i w jakim zakresie. Tymczasem treść decyzji organu I instancji powstała, w ocenie Sądu na bazie jakiegoś schematu opracowanego według wszystkich przesłanek zawartych w art. 115 a ust. 4 pkt. 1-4, które przecież nie w każdym stanie faktycznym powinny znaleźć zastosowanie. Stąd też powstał haos stwarzający niezrozumienie i brak logiki w niektórych aspektach decyzji. Dlatego też nie sposób przychylić się do poglądu SKO twierdzącego, iż z decyzji pierwszoinstancyjnej jednoznacznie wynika, jakie obowiązki nałożono na właściciela zakładu i można się z nich precyzyjnie wywiązać. Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji winien wziąć pod uwagę wymienione powyżej wskazania Sądu i opracować decyzję w taki sposób, by zawarte w niej zobowiązania i wskazania były zrozumiałe, czytelne dla Skarżącego oraz możliwe do wykonania. Mając na względzie powyższe i na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.