II SA/Bk 761/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 01 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Burmistrza W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości i zakazu użytkowania stacji paliw 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego Burmistrza W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ust. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] na podstawie której odmówiono wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości i zakazu użytkowania stacji paliw na działce nr [...] przy ul. B. w W. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na wniosek Burmistrza W. wszczął postępowanie w sprawie usunięcia nieprawidłowości i zakazu użytkowania stacji paliw na działce nr [...] przy ul. B. w W. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ ustalił, że M. i U. P. w dniu [...] grudnia 2001r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] nabyli nieruchomość o nr geod. [...] w W. wraz ze stacją paliw zabudowaną kioskiem o powierzchni zabudowy 6,90m 2 , kubaturze 15,80 m 2 o konstrukcji stalowej, trzema zbiornikami podziemnymi, z instalacją technologiczną, dystrybutorami paliwa, utwardzoną nawierzchnią, dojściami, placem wokół kiosku i siecią elektryczną, telefoniczną i wodociągową. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji wraz z towarzyszącą zabudową została zatwierdzona w dniu 2 maja 1960r. przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Architektury i Budownictwa w B. i została zrealizowana u zbiegu ulic B. i P., na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1960r. nr [...]. Aktualnie na przedmiotowej stacji paliw jest prowadzona sprzedaż paliw płynnych i olejów silnikowych. Organ nadzoru budowlanego uznał, że jedynym obiektem w kompleksie stacji paliw podlegającym ustawie – Prawo budowlane jest kiosk o konstrukcji stalowej. W oparciu o ocenę techniczną tego obiektu, z której wynika, że jest on w dobrym stanie technicznym i nie powoduje zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, nie zagraża też środowisku ani bezpieczeństwu mienia, organ odmówił wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości i zakazu użytkowania, stacji paliw. Ze stanowiskiem organu I instancji nie zgodził się Burmistrz W. i wniósł odwołanie od decyzji. Organ II instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym jedynym obiektem w kompleksie stacji paliw podlegającym ocenie inspektora nadzoru budowlanego jest kiosk o konstrukcji stalowej, który to kiosk zgodnie z przedłożoną oceną techniczna jest w dobrym stanie i może być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie organu odwoławczego ocena funkcjonowania pozostałych urządzeń stacji paliw, a co za tym idzie ustalenie czy tankowanie pojazdów i zasilanie stacji z cystern zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia powinna być regulowana nakazami i zakazami inspekcji, które w przedmiotowej sprawie wydawały opinie i decyzje ( inspekcja ochrony środowiska, straż pożarna). Końcowo organ podniósł, że na dzień dzisiejszy brak jest podstaw prawnych w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane z 1994r. do wydania zakazu użytkowania przedmiotowej stacji paliw ani też do nakazu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i dostosowania funkcjonującej od 1960r. ulicznej stacji paliw do aktualnych przepisów technicznych jakim powinny odpowiadać stacje paliw płynnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję wywiódł Burmistrz W. i zarzucił: - naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b oraz pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że kiosk o konstrukcji stalowej stanowi w kompleksie stacji paliw jedyny obiekt budowlany, - obrazę art. 66 ust. 2 w/w ustawy, poprzez przyjęcie, że brak jest prawnych podstaw do wydania zakazu użytkowania stacji paliw lub nakazu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości celem dostosowania funkcjonującej od 1960r. stacji paliw do aktualnych przepisów technicznych, jakim powinny odpowiadać stacje paliw płynnych, - naruszenia art. 7,77§1 oraz 80 kpa poprzez niewyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego istotnego dla załatwienia sprawy wskutek braku ustaleń w przedmiocie czy eksploatacja urządzeń stacji na drodze publicznej stanowi użytkowanie obiektu budowlanego w sposób, który zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego polega na nieuwzględnieniu, przy rozpoznaniu sprawy, przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. nr 243, poz. 2063). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane i weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006r; obowiązywało zatem w dacie wydania decyzji przez organy I oraz II instancji. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy – Prawo budowlane stanowią niewątpliwie integralną część prawa budowlanego i winny być uwzględniane przez organy nadzoru budowlanego. Błędem organów było stwierdzenie, że jedynym obiektem, znajdującym się na przedmiotowej stacji paliw, podlegającym ustawie - Prawo budowlane z 1994r., na podstawie której działają organy nadzoru budowlanego, jest kiosk o konstrukcji stalowej (jedyny obiekt budowlany w rozumieniu ustawy). Natomiast przepis §1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005r. stwierdza jednoznacznie, iż określenie "stacja paliw płynnych" oznacza "obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze". Obiektem budowlanym jest zatem cały kompleks urządzeń stacji paliw zlokalizowanej na działce nr [...], a nie tylko "kiosk o konstrukcji stalowej". Wadliwe rozumienie "stacji paliw" jako obiektu budowlanego stanowiło nie tylko naruszenie w/w przepisów prawa materialnego, lecz prowadziło także do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77§1 oraz 80 kpa), poprzez niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy. Oceniając użytkowanie stacji w świetle dyspozycji przepisu art. 66 prawa budowlanego, organy ograniczyły postępowanie do zbadania użytkowania jedynie "kiosku o konstrukcji stalowej". A nie wszystkich urządzeń stacji paliw, tworzących obiekt budowlany w rozumieniu §1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów rozporządzenia wykonawczego, traktujących cały kompleks urządzeń stacji paliw jako "obiekt budowlany" organy nadzoru budowlanego winny rozważyć również kwestię użytkowania stacji paliw w świetle przepisów § 98 oraz § 100 rozporządzenia. Zgodnie z przepisem §100, stacje paliw płynnych w obszarze zabudowanym należy oddzielać od krawędzi jezdni drogi publicznej wysepką o szerokości co najmniej 3m, wyniesioną na wysokość 0,15m ponad poziom drogi. Dopuszcza się rozwiązania bez wysepki, pod warunkiem zastosowania zatoki o szerokości co najmniej 5m, licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni do odmierzacza paliw płynnych. Organu powinny ocenić zastosowanie przytoczonego przepisu w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. ‘a" oraz "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego – art. 152 i art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. p t t X 4 \/ o ł o c C e 9