II SA/Bk 763/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. S. i M. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Starosta W. (zwany dalej: "Starostą") zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na budowę bezdotykowej, samoobsługowej, 4-stanowiskowej myjni samochodowej z doziemna instalacją kanalizacji sanitarnej i separatorem substancji ropopochodnej oraz instalacji elektrycznej, zlokalizowanej na działce nr [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu zawiera się w granicach własnej działki, zaś teren objęty opracowaniem oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwalonego na mocy uchwały nr XXXVII/141/05 Rady Miasta Wysokie Mazowieckie z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Wysokie Mazowieckie – Dz.Urz.Woj.Podl. nr 272 z 29 grudnia 2005 r., poz. 3197 ) symbolem C43MN, o podstawowym przeznaczeniu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z uzupełniającą funkcją na usługi dla ludności, urządzenia infrastruktury technicznej, komunikacji i zielenie urządzonej. Ponadto wskazano, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016, poz. 71). Decyzja powyższa stała się ostateczna dnia 20 lipca 2018 r. W dniu [...] września 2018 r. do Starosty wpłynął wniosek E. i M. S. (właścicieli działek nr [...] w W.) o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, na podstawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Wnioskodawcy wskazali, że: jako strona nie brali oni bez własnej winy udziału w postępowaniu prowadzącym do jej wydania, organ wydający decyzję nie wiedział o istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych i prawnych, istniejących w dacie jej wydawania, a które powinien był wziął pod uwagę z urzędu, a przedmiotowa decyzja została wydana zapewne bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. We wniosku wskazali również, że żądają uznania ich, na podstawie art. 28 k.p.a., za stronę postępowania oraz umożliwienia im zajęcia stanowiska w sprawie oraz odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego. W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. wnioskodawcy doprecyzowali, że o przedmiotowej inwestycji dowiedzieli się dnia [...] września 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Starosta wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydanego pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji na działce nr [...] w W.. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Starosta wezwał wnioskodawców do doprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przez wskazania jakie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody (nieznane organowi) istniały w dacie wydania przedmiotowej decyzji, które Starosta powinien wziąć pod uwagę. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2019 r. wnioskodawcy wskazali na uzyskane przez organ pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] października 2018 r. informujące, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Starosta W. odmówił uchylenia swojej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu, powołując się na art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186 ze zm., dalej: "P.b.") wyjaśnił, że działki wnioskodawców, jako nie znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej, nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji, w związku z czym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w zaskarżonym postępowaniu, a zatem nie zaistniała powołana przez nich przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Ponadto wskazał, że w toku postępowania ustalono, że dla przedmiotowej inwestycji nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w oparciu o ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2017, poz. 1405 ze zm.), co wykluczyło przesłankę z art. 145 §1 pkt 6 k.p.a. W związku zaś z tym, że organowi nie są znane okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dacie wydania pozwolenia na budowę, a nie znane wówczas organowi, zaś wnioskodawcy również takich nie wykazali, nie zaistniała również przesłanka z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawców od ww. decyzji, Wojewoda P. wydał dnia [...] września 2019 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy warunkujące wydanie decyzji uchylającej orzeczenie, które zapadło we wznowionym postępowaniu, wskazując, że postępowanie wznowieniowe nie wykazało ich zaistnienia. Organ II instancji podzielił stanowisko Starosty wskazując, że działki wnioskodawców nie znajdują się w zasięgu choćby potencjalnego oddziaływania inwestycji. Ta zaś nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a wnioskodawcy nie wykazali, aby kwestia uzyskania przez organ informacji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] października 2018 r., stanowiła okoliczność spełniającą wymagania określone art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skargę na ww. decyzję wywiedli do tut. sądu E. i M. S., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. przez niewłaściwe zastosowanie, 2. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, 3. art. 145 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów i nagrań video na okoliczność sposobów i intensywności oddziaływania stacji mycia pojazdów zbudowanej na mocy kwestionowanej przez nich decyzji, na nieruchomość skarżących. W uzasadnieniu skargi zakwestionowali stanowisko organów obu instancji, powołując się na orzecznictwo oraz doprecyzowali sformułowane przez siebie zarzuty. Do skargi zaś dołączyli: kserokopię pomiarów hałasu pochodzącego od instalacji z dnia [...] czerwca 2019 r. wykonanych przez Laboratorium Higieny Pracy E. s.c. w B., sporządzoną przez mieszkańców ul. [...] w W., kserokopię skargi do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz pismo tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. dotyczące przedłużenia terminu jej rozpoznania, kserokopię potwierdzeń odbioru korespondencji prowadzonej z tym organem, kserokopię pisma P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: "PWIOŚ") z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie przeprowadzonych dnia [...] kwietnia 2019 r. pomiarów hałasu, a także kserokopie: decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] określającej dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska z terenu myjni bezdotykowej, pisma mieszkańców ul. [...] w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. skierowanego do PWIOŚ, pisma PWIOŚ z dnia [...] maja 2019 r. skierowanego do skarżących oraz pisma PWIOŚ z dnia [...] maja 2019 r. skierowanego do Z. O. Załączony do skargi pendrive zawiera zaś pliki o nazwach: [...] i nagranie myjnie 27 min, zapisane w formacie jpg i mp4 (vide: notatka k. 57). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z [...] 7 stycznia 2020 r. skarżący złożyli wnioski dowodowe w postaci zdjęć obrazujących stan pracy myjni samochodowej. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r. wydanym na rozprawie, tut. sąd dopuścił dowody zawnioskowane przez skarżących w skardze oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. na okoliczność podnoszonej przez skarżących uciążliwości inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prowadzone na wniosek skarżących w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wnioskodawcy wskazali na zaistnienie przesłanek wznowieniowych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a., tj.: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, organ wydający decyzję nie wiedział o istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, istniejących w dacie jej wydawania, decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Powyższe przesłanki wznowieniowe organy obu instancji przeanalizowały i oceniły w kontekście przepisów, które były podstawą materialnoprawną wydania decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bezdotykowej, samoobsługowej, 4-stanowiskowej myjni samochodowej z doziemna instalacją kanalizacji sanitarnej i separatorem substancji ropopochodnej oraz instalacji elektrycznej, zlokalizowanej na działce nr [...] w W. Sąd ocenę tę w pełni podziela i przyjmuje za własną. W szczególności za trafne uznać należy twierdzenie organów, że istnienie interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym miedzy obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu prawa. Stąd sam fakt sąsiedztwa działki z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie daje legitymacji strony postępowania, ale dopiero ograniczenie w zagospodarowaniu i korzystaniu z takiej nieruchomości, wynikające z konkretnych przepisów prawa. Jednakże zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo wykazały, że tego typu ograniczeń praw skarżących w odniesieniu do ich nieruchomości w związku z realizowaną inwestycją na podstawie pozwolenia na budowę, skarżący nie doznają. Przeprowadzona przez organy w toku postępowania wznowieniowego analiza projektu budowlanego, doprowadziła do uzasadnionego wniosku, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek stanowiących własność skarżących, tak w rozumieniu ustawy prawo budowlane, jak i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Organy w tym zakresie przytoczyły konkretną argumentację wynikającą z danych zawartych w projekcie budowlanym oraz projekcie zagospodarowania dziełek inwestycyjnych. Wynika z niej, że teren wyznaczony w otoczeniu omawianego obiektu budowlanego (myjni samochodowej) na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu, zamyka się w granicach działki o nr geod. [...] będącej własnością Inwestora. Organy ustaliły, że przedmiotowa myjnia (wiata o konstrukcji stalowej) o wymiarach zewnętrznych 6,50 m x 22,80 m i wysokości 4,48 m, została usytuowana na działce o nr [...] w obrębie miejscowości W., w odległości 6,5 m od granicy działek sąsiednich nr geod. [...], 28,41 m od granicy działki nr [...] oraz 15 m od działki nr [...]. Inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów zarówno istniejących, jak i potencjalnych na działkach sąsiednich, w kwestii nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych - poprzez odpowiednie ukształtowanie utwardzenia i spadki podłużne i poprzeczne woda opadowa zostanie odprowadzona na teren zielony własnej działki. Odprowadzenie ścieków przewidziano do kanalizacji miejskiej poprzez separator koalescencyjny ze zintegrowanym osadnikiem. Realizacja kwestionowanej inwestycji nie pozbawia też działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości. Jeśli chodzi o działki skarżących o nr ewid. geod. [...], to jak słusznie zauważyły organy, nie znajdują się one w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Od inwestycji są oddzielone działkami o nr ewid. [...]. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działek nr ewid. [...], nawet w sposób potencjalny. W zawiązku z powyższym organy uznały, że skarżący bez przeszkód mogą zagospodarować działki będące ich własnością, co sprawia, że nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji nie mają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym opisaną na wstępie decyzją. Sąd podziela stanowisko organów, że uprawnienia skarżących do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę nie daje również art. 5 ust. 9 P.b., który stanowi, że obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Trafnie bowiem podniosły organy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie, a także z innymi przepisami prawa . Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (wyrok NSA z 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98. LEX nr 55752). Prawidłowy jest również pogląd, że źródłem interesu prawnego skarżących nie mogą być immisje pośrednie jak hałas, zapach chemikaliów do mycia, światło powodujące problemy z zasypianiem mieszkańców i dezorientacje ptactwa oraz przewidywany wzrost przestępczości, do których odwołują się skarżący. Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. (tak: wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r. II OSK12/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2016 r.SA/Wal727/15; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując organy przyjęły, że z analizy przedłożonej dokumentacji budowlanej wynika, że nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; inwestycja nie powoduje żadnego ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości. Oddziaływanie spornej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności znajdującym się w aktach sprawy projekcie budowlanym i jako takie odpowiadają prawu. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przy tym wskazały na szczególną normę prawną w sprawach o pozwolenie na budowę obowiązującą nie tylko w trybie zwykłym, ale i wznowieniowym, wynikającą z art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z tym przepisem, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przepisy powszechnie obowiązującego prawa o charakterze materialnym wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W tym kontekście trafnie podniosły organy, że aby skutecznie powołać się argument braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Skarżący co jeszcze raz powtórzyć należy, zaistnienie takiego przepisu prawa materialnego w omawianym przypadku nie wykazali. Samo zaś subiektywne odczucie skarżących, że powinni oni brać udział w postępowaniu nie pozwala jeszcze wnioskować, że mogą oni być uznani za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 P.b. Błędne bowiem jest twierdzenie skarżących, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. W tym miejscu zauważyć należy, że w zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże podnoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową dolegliwości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania ich działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Tylko bowiem osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (tak m.in.: wyrok NSA w Warszawie z 18 stycznia 2011 r. II OSK 338/10). W tej sytuacji argumenty, zastrzeżenia i zarzuty skarżących oraz składane wnioski dowodowe, w szczególności na okoliczności aktualnego sposobu działania i uciążliwości omawianej inwestycji należy traktować jako potwierdzające ich interes faktyczny w odniesieniu do tej inwestycji, ale nie interes prawny. W związku z powyższym organy obu instancji prawidłowo wywiodły, że w realiach niniejszej sprawy skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji, gdyż nieruchomości, których właścicielami są skarżący nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługiwał im przymiot strony w myśl art. 28 ust. 2 P.b. Kolejną przesłanką wznowienia postępowania wskazaną przez skarżących był art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a. W ocenie skarżących stacja mycia pojazdów może wymagać uzyskania decyzji środowiskowej jako znacząco oddziałująca na środowisko. Powyższe stanowisko w ocenie Sądu nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, co też prawidłowo wykazały organy obu instancji. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne: budowa bezdotykowej, samoobsługowej, 4-stanowiskowej myjni samochodowej z doziemną instalacją kanalizacji sanitarnej i separatorem substancji ropopochodnej oraz instalacji elektrycznej, nie zostało zaliczone do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz.71 t.j.), obowiązującego w czasie podejmowania decyzji ostatecznej. Brak inwestycji w katalogu przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oaz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r. poz. 1405 ze zm.). Powyższa informacja, co należy zaakcentować, została zawarta w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Również przesłanka wznowienia postępowania wskazywana przez skarżących w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. nie została wykazana. Skarżący podnieśli, że nową okolicznością nieznana organowi w dniu wydawania decyzji była informacja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] października 2018 r., że planowana zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. Tymczasem zauważyć należy, że powyższa okoliczność zaistniała już po wznowieniu postępowania. Jak wynika z akt sprawy, z uwagi na fakt, że kwestia braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla omawianego przedsięwzięcia, została wskazana jako powód wznowienia postępowania, organ w celu uzyskania obiektywnej weryfikacji w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem możliwego oddziaływania na środowisko, zwrócił się z zapytaniem do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. o stanowisko w tym zakresie. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w B., pismem z dnia [...] października 2018 r. potwierdziła, że omawiane zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Z wyżej podanych względów okoliczność ta nie może zostać uznana za "nową istotną okoliczność" dla sprawy w rozumieniu ww. przepisu prawa. Stanowiła bowiem jedynie potwierdzenie stanowiska zaprezentowanego w decyzji ostatecznej. Skarżący nie wskazywali natomiast na żadne inne, nieznane organowi istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że we wznowionym postępowaniu organy zasadnie orzekły o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Wskazywane przez skarżących przesłanki wznowieniowe nie zaistniały. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, w dacie wydawania decyzji ostatecznej nie było podstaw do stwierdzenia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Zgodnie z zaś z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. W tych uwarunkowaniach zarzut skargi naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli sądowej przeprowadzonego przez organy postępowania wznowieniowego oraz wydanych decyzji, nie ujawnił natomiast żadnych uchybień przepisów postępowania podlegających uwzględnieniu z urzędu. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych. Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1320 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.