II SA/Bk 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Burmistrza M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności montażu najazdowej wagi samochodowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przekazanie sprawy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło postanowienie Burmistrza M. z [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności montażu najazdowej wagi samochodowej na działce nr [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M., obowiązującego na podstawie uchwały nr X/68/03 Rady Miejskiej w Mońkach z dnia 10 grudnia 2003 r. (Dz. Urz Woj. Podl. nr 134, poz. 2788) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę na powyższe postanowienie wywiódł Burmistrz M., wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a")– zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi w wypadku, gdy jest ona niedopuszczalna. Tego typu sytuacja zachodzi w realiach niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Niewątpliwie postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot. Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej". Tego typu cech nie posiada w przedmiotowej sprawie Burmistrz M., podobnie zresztą jak każdy organ I instancji. W skardze trudno dopatrzyć się jakiegokolwiek interesu prawnego organu I instancji, w powiązaniu z przepisami prawa materialnego. Organ ten był bowiem organem I instancji, który funkcjonuje w ramach prawnie ustalonego systemu weryfikacji postanowienia organów administracyjnych przez organy nadrzędne. Organy administracji publicznej nie mają zatem uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji. Postępowanie sądowo-administracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Skarga powyższa jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Niedopuszczalność skargi wynikała z dwóch przyczyn. Jedną z nich jest brak legitymacji skarżącego organu administracji do wywiedzenia skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w sprawie, w której w pierwszej instancji orzekł skarżący organ. W sprawie, w której dany organ jest upoważniony do wydania decyzji administracyjnej, organ ten nie może mieć przymiotu strony. W konsekwencji nie jest dopuszczalne wywiedzenie przez ten organ skargi sądowoadministracyjnej (vide: pogląd przedstawiony w postanowieniu NSA z 5 października 1993r. sygn. SA/Dr 767/93-ONSA 1994r., Nr 4, poz. 144). Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi.