II SA/Bk 769/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr 409.55/B-4/7/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 3 sierpnia 2023 r., nr 409.55/B-4/7/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Białowieża (dalej: "Wójt") z 13 marca 2023 r., znak: PP.6730.12.2022, w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędną towarzyszącą infrastrukturą techniczną, w ramach części działek położonych we wsi B., oznaczonych numerami ewidencyjnymi gruntów: [...] i [...], obręb [...] B., gm. Białowieża. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 11 marca 2022 r. A. K. wniosła o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Wójt uznał, że przedmiotowe działki objęte zakresem wniosku zlokalizowane są w ramach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" wyznaczonego uchwałą Nr XXIII/203/16 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2016 r., poz. 1504 ze zm.). Stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do kategorii mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Organ wskazał także, że nieruchomość, na której planowana jest inwestycja w całości położona jest w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków (OSO) "Natura 2000" Puszcza Białowieska (PLC200004), wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. nr 25, poz. 133 ze zm.) oraz na terenie projektowanego Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk (SOO) "Natura 2000" zatwierdzonym Decyzją Wykonawczą Komisji (UE) 2015/2369 z 26 listopada 2015 r. w sprawie przyjęcia dziewiątego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na kontynentalny region biogeograficzny (Dz. U. UE. L. z 2015 r., nr 388, str. 34, notyfikowana jako dokument nr C(2015) 8191), Dz. U. UE. L. z 23 grudnia 2015 r.) Wójt postanowieniem z 21 marca 2022 r. nałożył na stronę obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Białymstoku (dalej: "RDOŚ") wskazanych w postanowieniu dokumentów celem stwierdzenia, czy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Następnie postanowieniem z 21 marca 2022 r. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedmiotowego przedsięwzięcia. Wójt miał w tym zakresie na uwadze dyspozycję art. 96 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: "u.o.o.ś"). W wyniku przeprowadzenia postępowania, postanowieniem z 29 listopada 2022 r. RDOŚ uznał, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w związku z czym odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000, uzasadniając decyzję m. in. faktem, iż przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji nie wykazał braku znaczącego negatywnego oddziaływania na przedmioty i cele ochrony obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska", w tym w szczególności na orlika krzykliwego. Wójt postanowieniem z 24 lutego 2023 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie i następnie decyzją z 13 marca 2023 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji będącej przedmiotem wniosku A. K. - z uwagi na brak spełnienia obligatoryjnej przesłanki wynikającej z treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 poz. 977, dalej: "u.p.z.p.), gdyż przedmiotowa inwestycja w ocenie organu I instancja jest niezgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi ochrony przyrody. Od ww. decyzji Wójta odwołanie do SKO wniosła skarżąca, zarzucając organowi I instancji błędy w zakresie przeprowadzonego postępowania, które - w jej ocenie - dotyczyły naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy ornitologicznej celem wykazania faktu, że w przypadku opiniowanej inwestycji nie występuje negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000. Decyzją z 3 sierpnia 2023 r., nr 409.55/B-4/7/2023, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta z 13 marca 2023 r. Kolegium przytoczyło treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a następnie uznało, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu błędną podstawę prawną (w ocenie SKO podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie winien być art. 101 ust. 4 u.o.o.ś.), choć rozstrzygnięcie co do meritum było prawidłowe. Zdaniem Kolegium w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zatem mając na uwadze ustalenia wynikające z postanowienia RDOŚ organ I instancji był w obowiązku odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wraz z niezbędną towarzyszącą infrastrukturą techniczną, w ramach części działek położonych we wsi Budy, oznaczonych nr ew: [...] i [...], obręb [...] B., gm. Białowieża. Organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o treść art. 142 k.p.a. poddał analizie także postanowienie RDOŚ wraz z raportem oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji budowlanej w obszarze Natura 2000. Uznał, że złożona przez skarżącą dokumentacja nie wykluczyła w sposób jednoznaczny negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, w tym na bytowanie na tym terenie orlika krzykliwego, gdyż ujęte treścią raportu ustalenia posiadają wyraźne sprzeczności między postawioną przez jego autora ogólną tezą o braku negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko a wynikami badań, które do takiej tezy prowadzą. Kolegium zaznaczyło, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na Polanie Budnickiej, znajdującej się w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Białowieska" (PLC200004), będącego jednocześnie projektowanym specjalnym obszarem ochrony siedlisk "Natura 2000" Puszcza Białowieska (PLC200004), zatwierdzonym decyzją Komisji Europejskiej. Ponadto przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska". Organ wskazał, że dla obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska" obowiązuje plan zadań ochronnych ustanowiony Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z 6 listopada 2015 r. Zgodnie z tym dokumentem cały obszar planowanej inwestycji objęty jest działaniami ochronnymi nr 26 i 27 dla orlika krzykliwego Clanga pomarina. Działanie obligatoryjne nr 26 polega na zachowaniu żerowiska gatunku poprzez utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania rolniczego (dopuszcza się jedynie zmianę gruntów ornych na łąki i pastwiska), natomiast działanie fakultatywne nr 27 polega na przywróceniu ekstensywnej gospodarki łąkarskiej. Organ zaznaczył również, że w odległości ok. 830 m od przedmiotowych działek znajduje się obszar żerowisk orlika krzykliwego wskazanych w Krajowym planie ochrony orlika krzykliwego. Planowana inwestycja ma znaleźć się także poza obszarem zwartej zabudowy. SKO podzieliło stanowisko RDOŚ, że obszary żerowisk wskazane w Krajowym planie ochrony orlika krzykliwego wyodrębnione zostały w oparciu o wiedzę ekspercką, uwzględniając ekologię oraz preferencje siedliskowe tego gatunku. Mapy obrazujące zasięg terenów żerowiskowych zostały sporządzone w oparciu o wielogodzinne obserwacje terenowe prowadzone przez ekspertów- ornitologów w czasie całego sezonu lęgowego. Obszary żerowiskowe o znaczeniu kluczowym są ważne dla zachowania właściwego stanu lokalnej populacji orlika krzykliwego, a w perspektywie długofalowej dla zabezpieczenia tejże populacji w Puszczy Białowieskiej. Kluczowe obszary żerowiskowe o kategorii I: żerowiska podstawowe to obszary najważniejsze pod względem wykorzystywania przez gatunek i wymagające zachowania korzystnych warunków siedliskowych populacji. Mają one kluczowe znaczenie dla podejmowania działań nakierowanych na ochronę orlika krzykliwego i zachowania populacji lokalnej gatunku we właściwym stanie. Zachowanie tych siedlisk w zasadzie warunkuje przetrwanie rewiru. Podkreśla się, iż dostępność żerowisk w pobliżu gniazd zmniejsza wysiłek energetyczny i tym samym szansę na wyprowadzenie lęgu, dlatego też antropopresja powinna być na tych terenach ograniczana. Kolegium wskazało także, że przy znacznej powierzchni całego obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska", tereny otwarte z obszarami biologicznie czynnymi zajmują stosunkowo nieznaczną jego część, i taki obszar stanowi właśnie teren planowanej inwestycji. Aby właściwie chronić orliki w ramach odpowiedniego zarządzania obszarami chronionymi w pierwszej kolejności należy zatem zadbać o tereny żerowiskowe zlokalizowane w najbliższej okolicy gniazda. Dalej SKO wyjaśniło, że inwestycja ma być realizowana w zabudowie rozproszonej. Organ zgodził się z RDOŚ, że inwestycja stanowi jedno z wysokich zagrożeń dla przedmiotów ochrony ww. obszaru Natura 2000, określonych w standardowym formularzu danych sporządzonym dla obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska". W ocenie Kolegium powyższe uwarunkowania przesądzają zatem o tym, że aby dokonać oceny, czy planowane na działkach inwestycyjnych przedsięwzięcie budowalne może zostać na tym terenie zrealizowane, inwestor w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko powinien w sposób oczywisty i bezsprzeczny, w oparciu o wiedzę naukową dowieść, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000, w tym w szczególności na ochronę orlika krzykliwego. Organ odwoławczy wskazał, że z treści przedłożonego przez skarżącą raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 wynika, że obszar całości Polany Budnickiej, łącznie z doliną Łutowni, był wykorzystywany naprzemiennie przez 2 pary orlika krzykliwego z oddz. 397A oraz oddz. 398F, a także ww. ptak pojawiał się na powierzchni obszaru "B.". Autor raportu poddając analizie wyniki poczynionych obserwacji wskazuje, iż w jego ocenie obszar działek nr [...] i [...] "najprawdopodobniej" nie jest wykorzystywany przez orlika. W ocenie Kolegium takie sformułowanie ujęte w treści raportu należy uznać za nieprecyzyjne i stoi w sprzeczności z postawioną ogólną tezą raportu, że objęta treścią wniosku skarżącej inwestycja w sposób oczywisty i bezsprzeczny nie będzie oddziaływać na obszar Natura 2000. Obok analizy oddziaływania skumulowanego, do którego autor raportu wziął pod uwagę tylko istniejące elementy działalności antropogenicznej, brak jest - jak słusznie w ocenie organu podkreśla także RDOŚ - odniesienia się do zwiększenia ilości przybywających na tym terenie osób i zwierząt domowych, takich jak psy czy koty, powodujących zwiększoną penetrację terenu, które to czynnik także oddziaływają negatywnie na przedmiot ochrony. Raport nie zawiera także wyraźnego wskazania konkretnych ustaleń i czynników, w oparciu o które uznaje się, iż planowana inwestycja jednoznacznie nie będzie miała negatywnego wpływu na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska" (PLC200004). Kolegium uznało, że ujmując zatem w treści raportu sformułowania dotyczące "prawdopodobieństw" autor daje podstawę do uznania organów, iż postawiona w raporcie teza jest niejednoznaczna, a poczynione badania i obserwacje w sposób bezsprzeczny nie wykluczają, iż orlik krzykliwy nie posiada żerowisk na terenie inwestycyjnym. W ocenie SKO trudno zatem nie uznać za bardzo prawdopodobne, że planowana na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb B. zabudowa przyczyni się do zaniku takich żerowisk, co w dalszej kolejności będzie prowadzić do przeniesienia lub opuszczenia od lat zasiedlanego miejsca gniazdowania, aż do całkowitego zaniku. Organ nie podzielił zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 62 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy poprzez nieoparcie skarżonej decyzji na raporcie oddziaływania na środowisko, a na teoretycznych i nierealnych zagrożeniach, które nie korespondują z materiałem dowodowym. Wszystkie źródła, w oparciu o które RDOŚ zajął ujęte treścią postanowienia stanowisko uznał za rzetelne, aktualne, sporządzone w oparciu o liczne inwentaryzacje, analizy i wyspecjalizowane opinie, w oparciu o którą organ miał faktyczną podstawę do zajęcia stanowiska w sprawie oceny istnienia zagrożenia ww. gatunku. Obszary żerowisk wskazane w Krajowym planie ochrony orlika krzykliwego oraz teren objęty Planem zadań ochronnych wyodrębnione zostały w oparciu o wiedzę ekspercką, uwzględniając ekologię oraz preferencje siedliskowe tego gatunku, mapy obrazujące zasięg terenów żerowiskowych zostały sporządzone w oparciu o wielogodzinne obserwacje terenowe prowadzone przez ekspertów-ornitologów w czasie całego sezonu lęgowego. Organ przytoczył treść art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz definicję znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 3 ust. 1 pkt 17 u.o.o.ś.). Podkreślił również, że działania takie mogą być podejmowane jedynie w przypadkach, jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych (art. 34 ust. 1 u.o.p.), a planowana zabudowa nie należy do takich inwestycji. W ocenie SKO wystarczające jest stwierdzenie chociażby potencjalnego negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na siedliska i gatunki stanowiące przedmiot ochrony, co wynika z zasad ogólnych prawa ochrony środowiska, w szczególności zaś z zasady ostrożności, znaną również pod nazwą zasady przezorności, którą określa art. 191 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jest ona podstawową zasadą, jaką organy administracji kierują się przy ocenie możliwych oddziaływań przedsięwzięć planowanych do realizacji. Do polskiego prawa została implementowana w art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Według tego przepisu zezwolenia na przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko lub obszar Natura 2000 muszą uzyskać gwarancję, że nie ma ryzyka ich znaczącego negatywnego oddziaływania. W związku z tym wszelkie nierozwiane racjonalne wątpliwości w tym zakresie muszą być interpretowane na korzyść środowiska. Należy wymagać podjęcia środków ochrony środowiska już wtedy, gdy tylko istnienie związku przyczynowo - skutkowego między czynnikiem zagrażającym, a spodziewanymi negatywnymi zmianami w środowisku jest wystarczająco prawdopodobne. Zdaniem organu odwoławczego istotnym dla rozpatrzenia sprawy jest art. 28 ust. 5 u.o.p., który obliguje organ ustanawiający Plan zadań ochronnych do kierowania się koniecznością utrzymania i przywracania do właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Plan powyższy może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tych siedlisk przyrodniczych lub gatunków roślin i zwierząt. SKO wskazało, że tenże przepis prawa miejscowego, sporządzony został w oparciu o liczne inwentaryzacje, analizy i opinie. Rodzaj działań ochronnych jak i ich lokalizacja dobrane zostały tak, aby ich realizacja zapewnić mogła zachowanie siedliska we właściwym stanie ochrony, poprzez jego utrzymanie i przywracanie. W ocenie Kolegium przedstawiony przez skarżącą raport oddziaływania na środowisko posiada sprzeczności i nie wykazuje jednoznacznie, iż planowane przez skarżącą przedsięwzięcie budowalne nie wpływa negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, co w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne stanowiło przesłankę do wydania przez RDOŚ postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków realizacji objętego wnioskiem o warunki zabudowy przedsięwzięcia budowlanego w zakresie jego oddziaływania na środowisko. W konkluzji organ II instancji stwierdził, że brak spełnienia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 101 ust. 4 u.o.o.ś. oraz art. 33 u.o.p. przesądził, że należało odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na jej niezgodność z przepisami odrębnymi, w tym z planem zadań ochronnych, który określa inny sposób zagospodarowania działek inwestycyjnych. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła A. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając decyzję SKO w całości zarzuciła jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta, w sytuacji, gdy zgodnie z poniższymi przepisami decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu, 2) art. 6, 7, 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do zebrania całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności pominięcie dowodu z ekspertyzy ornitologicznej, z której wynikało, że w przypadku opiniowanej inwestycji nie występuje negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, gdyż brak walorów do ochrony, a wskutek niepodjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia czy RDOŚ opierając swoje stanowisko wyłącznie o Krajowy plan ochrony orlika krzykliwego dokonał jakiejkolwiek weryfikacji pod względem aktualności map obrazujących zasięg terenów żerowiskowych, czy przyjęto dane stare, co skutkowało błędnym przyjęciem, że: a) skarżąca nie wykazała, aby inwestycja nie powodowała znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy autor raportu oddziaływania inwestycji na środowisko we wnioskach zaznaczył, że obszar działek nie jest wykorzystywany przez orlika, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w sytuacji gdy art. 33 wyżej wskazanej ustawy zabrania podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru; b) lokalizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oddalonej w odległości 830 m od strefy ochronnej orlika krzykliwego może oddziaływać na populację co stanowi o potencjalnym negatywnym odziaływaniu przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000, podczas gdy zarówno skala planowanej inwestycji i jej odległość od strefy ochronnej w kontekście aktualnych badań niepotwierdzających korzystania z przez orlików krzykliwych z działek 133 i 134 wskazują, że nie będzie ona znacząco negatywnie oddziaływać na przedmiot ochrony; c) budowa powtarzalnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych miała wpływ na obszar Natura 2000 i uzasadniała powołanie się na zasadę przezorności, w sytuacji gdy na obszarze Natura 2000 mogą być podejmowane przedsięwzięcia, które osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie nie oddziałują na cele jego ochrony, określone w art. 33 ust. 1 u.o.p., a w związku z tym nie można a priori bez właściwej i wiarygodnej podstawy zakładać potencjalnego oddziaływania na obszar Natura 2000, zwłaszcza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał jakoby istniało jakiekolwiek realne zagrożenie dla obszaru Natura 2000 czy też realnego występowania chronionych gatunków; 3) art. 33 ust. 1 u.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wskazanie, że "najprawdopodobniej obszar nie jest wykorzystywany przez orlika" nie oznacza, że inwestycja nie będzie miała negatywnego oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy z art. 33 ustawy nie można wywodzić, iż zawiera bezwzględny zakaz zabudowy w obszarze Natura 2000, a przepis ten jedynie zabrania lokalizacji inwestycji mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych; 4) art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odwołanie się do zawartej w nim "zasady przezorności", podczas gdy planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000, ani nie wynika z tej ochrony; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez skonstruowanie uzasadnienia decyzji, które: - nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności: a) na jakiej podstawie organ II instancji uznał, że Raport jest niejednoznaczny skoro zawiera jasne sformułowanie w zakresie braku negatywnego oddziaływania na środowisko, b) dlaczego organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do braku jakichkolwiek badań oraz weryfikacji materiałów źródłowych do stanowiska RDOŚ, - nie zawiera żadnego odniesienia do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie załączanej ekspertyzy, która powinna być traktowana jako stanowisko strony, tym samym brak w zaskarżonej decyzji merytorycznego odniesienia się do de facto obszernych merytorycznie zarzutów podniesionych w odwołaniu. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję i przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jednym z nich jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5), czyli stan, w którym występuje brak sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w decyzji a ograniczeniami w zagospodarowaniu terenu wynikającymi z przepisów odrębnych. Niewątpliwie do przepisów odrębnych należy zaliczyć normy prawne związane z ochroną przyrody, w tym m. in. ustawę z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i ustanowione na jej podstawie specjalne obszary ochrony (w niniejszym przypadku Natura 2000). Sąd po wnikliwej analizie sprawy doszedł do wniosku, że rację ma Kolegium wskazując na brak spełniania przez planowaną inwestycję przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że nie sposób odmówić racji Wójtowi, który w rozpoznawanej sprawie rozważył, czy przedsięwzięcie skarżącej może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i w efekcie zastosował procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia, o której mowa w Rozdziale 5 u.o.o.ś. (art. 96 i następne). Kierując się dyspozycją art. 96 ust. 3 u.o.o.ś., nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia RDOŚ stosownych dokumentów, celem zbadania potencjalności znaczącego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 1 u.o.o.ś. organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a, oraz do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W trakcie tzw. postępowania naturowego RDOŚ nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny odziaływania na omawiany obszar i skarżąca stosowny, obszerny raport, znajdujący się w aktach sprawy, przedłożyła. Niemniej jednak RDOŚ kierując się dyspozycją art. 98 ust. 1 i 3 u.o.o.ś. postanowieniem z dnia 29 listopada 2022 r. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Sąd oceniając treść postanowienia RDOŚ nie znalazł, podobnie jak organ odwoławczy, podstaw do zakwestionowania ustaleń w nim zawartych. Niewątpliwie miały one istotne znaczenie dla sposobu zakończenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Należy bowiem pamiętać, że postanowienie, o którym mowa w art. 98 ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 100 w zw. z art. 96 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś.) RDOŚ we wskazanym postanowieniu zwrócił uwagę na istotny akt prawny, który zdaniem sądu ma kluczowe znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jest nim plan zadań ochronnych ustanowiony Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z 6 listopada 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Białowieska PLC200004 (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r. poz. 3600, dalej: "Plan zadań ochronnych"). Zgodnie z § 1 ust. 2 zarządzenia plan zadań ochronnych obejmuje obszar Natura 2000 "Puszcza Białowieska" (z wyłączeniem powierzchni Białowieskiego Parku Narodowego, dla którego ustanowiono plan ochrony w drodze rozporządzenia Ministra Środowiska). Podkreślenia wymaga, że wskazany plan stanowi akt prawa miejscowego i został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody. Co więcej, legalność ww. zarządzenia RDOŚ była przedmiotem oceny przez tut. sąd w wyroku z 23 sierpnia 2018 r. II SA/Bk 315/18, w którym uznano, że nie narusza ono prawa. Sąd nie ma zatem wątpliwości, że stanowi on "przepisy odrębne", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Dalej należy zaznaczyć, że zawarte w załączniku nr 5 do zarządzenia działania ochronne nr A089 dla orlika krzykliwego przewidują - w zakresie działań obligatoryjnych - zachowanie żerowisk gatunku, co ma polegać na utrzymaniu dotychczasowego sposobu użytkowania rolniczego, przy czym dopuszcza się zamianę gruntów ornych na łąki i pastwiska (pkt 26). Z kolei działania fakultatywne polegają na przywróceniu ekstensywnej gospodarki łąkarskiej poprzez - w razie potrzeby - usunięcie drzew i krzewów, a także koszenie z usuwaniem biomasy, lub wypas (pkt 27). Powyższe działania obowiązują w okresie obowiązywania planu zadań ochronnych. Ponadto z mapy stanowiącej załącznik nr 7 do zarządzenia wynika, że żerowiskiem orlika krzykliwego została objęta praktycznie cała Polana Budnicka, w tym działki o nr ew. [...] i [...] należące do skarżącej. A zatem cały obszar planowanej inwestycji objęty jest działaniami ochronnymi nr 26 i 27. W efekcie należy stwierdzić, że planowana inwestycja jest sprzeczna z omawianym zarządzeniem RDOŚ, skoro plan zadań ochronnych w odniesieniu do orlika krzykliwego określa inny sposób zagospodarowania działek inwestycyjnych i nie dopuszcza wnioskowanej przez inwestora zabudowy. Zaznaczenia wymaga, że omawiany plan zadań ochronnych ma charakter stricte ekspercki, tj. sporządzony został w oparciu o liczne inwentaryzacje, analizy i opinie, a rodzaj działań ochronnych jak i ich lokalizacja dobrane zostały tak, aby ich realizacja zapewnić mogła zachowanie gatunku we właściwym stanie poprzez utrzymanie i przywracanie jego siedlisk (vide zawarte w postanowieniu szczegółowe wyjaśnienia RDOŚ, k. 30-32 akt admin.). Na uwagę zasługuje podkreślenie, że w odległości ok. 830 m od przedmiotowych działek znajduje się obszar żerowisk orlika krzykliwego wskazany w Krajowym planie ochrony orlika krzykliwego. Nie powielając argumentacji organu, który przyjął ustalenia RDOŚ i którą sąd również w pełni aprobuje, wskazania wymaga, że obszary żerowisk wskazane w Krajowym planie ochrony orlika krzykliwego wyodrębnione zostały w oparciu o specjalistyczną wiedzę, uwzględniając ekologię oraz preferencje siedliskowe tego gatunku. Nie bez znaczenia jest również fakt, że inwestycja ma być realizowana w zabudowie rozproszonej, co jak słusznie podnosi Kolegium, stanowi jedno z wysokich zagrożeń dla przedmiotów ochrony ww. obszaru Natura 2000, określonych w standardowym formularzu danych sporządzonym dla obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska". W ocenie sądu obowiązywanie na całym obszarze planowanej inwestycji przepisów odrębnych w postaci zarządzenia RDOŚ i zawartych w nim działań ochronnych nr 26 i 27 w odniesieniu do orlika krzykliwego jest wystarczające do stwierdzenia niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Tym samym okoliczność ta była wystarczająca do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Na reglamentację zabudowy na wskazanym terenie poprzez obowiązywanie działań ochronnych nr 26 i 27 wskazuje również mgr inż. A. M. w ekspertyzie ornitologicznej. Zdaniem składu orzekającego trafnie wskazuje RDOŚ, że realizacja zamierzenia będącego w sprzeczności z zapisami planu zadań ochronnych jest jednoznaczna z możliwością wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Taki wniosek potwierdza przepis art. 37 ustawy o ochronie przyrody, który przewiduje, że jeżeli działania na obszarze Natura 2000 zostały podjęte sprzecznie z ustaleniami planu zadań ochronnych lub planu ochrony, regionalny dyrektor ochrony środowiska (...) wydaje decyzję, w której nakazuje, w zależności od potrzeb, ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych lub działań naprawczych, chyba że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wykazała brak znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym na cele działań ochronnych określone w planie zadań ochronnych lub planie ochrony, albo mimo znaczącego negatywnego oddziaływania spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 34. W tym świetle nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy odmienne niż zaprezentowane przez RDOŚ i organy obszerne ustalenia zawarte w ekspertyzie ornitologicznej dotyczącej planowanej inwestycji autorstwa mgr inż. A. M. W powyższej ekspertyzie jej autor kwestionuje zasadność objęcia ochroną całej Polany Budnickiej, w tym działek inwestycyjnych, mimo że ta ochrona wynika wprost z obowiązującego aktu prawa miejscowego jakim jest zarządzenie RDOŚ z 6 listopada 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Białowieska PLC200004. Niemniej jednak sąd przyznaje rację RDOŚ, a za nim Kolegium, że przedłożony organowi ochrony środowiska raport oddziaływania na środowisko nie przesądził w sposób oczywisty i bezsprzeczny, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000, w tym w szczególności na ochronę orlika krzykliwego. Nie powielając trafnych rozważań organu w tym zakresie sąd pragnie zaznaczyć, że raport w istocie nie wykluczył prawdopodobieństwa, że planowana na działkach nr ewid. [...] i [...] zabudowa przyczyni się do zaniku żerowisk orlika krzykliwego, co w dalszej kolejności mogłoby prowadzić do przeniesienia lub opuszczenia od lat zasiedlanego miejsca gniazdowania, aż do całkowitego zaniku. Wbrew ocenie skarżącej przedstawiony przez nią raport oddziaływania na środowisko posiada wykazane przez organ sprzeczności i nie wykazuje jednoznacznie, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie budowalne nie może negatywnie wpłynąć na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Skoro realizacja inwestycji skarżącej jako sprzeczna z zapisami planu zadań ochronnych jest jednoznaczna z możliwością wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 to nasuwa się wniosek, że jest ona również niedopuszczalna z uwagi na treść art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z tym przepisem zabronione jest podejmowanie działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Za znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, zgodnie z jego definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy, uznaje się takie oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, które w szczególności mogą: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000; wpływać negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar; oraz pogorszyć integralność obszaru lub jego powiązania z innymi obszarami. Działania takie mogą być podejmowane jedynie w przypadkach, jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych (art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Nie ulega wątpliwości sądu trafność stanowiska organu odwoławczego, że planowana zabudowa (budowa trzech budynków mieszkalnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędną towarzyszącą infrastrukturą techniczną) nie należy do takich inwestycji. Powyższe wywody jak również zarzuty skargi związane z zastrzeżeniami organu w stosunku do raportu oddziaływania na środowisko, należy oceniać w powiązaniu są z obowiązującą w dziedzinie ochrony środowiska zasadą przezorności, którą – wbrew ocenie autora skargi - organ zasadnie uwzględnił w przedmiotowej sprawie. Zasada ta, określona w przepisie art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nakazuje podjęcie działań zapobiegawczych zawsze wtedy, kiedy negatywne oddziaływanie podejmowanych działań na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane. Została ona zaimplementowana do art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2022 poz. 2556). W myśl tego przepisu, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu (ust. 2), a gdy to negatywne oddziaływanie nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (ust. 3). Zasada ta zakłada więc prewencyjne przeciwdziałanie niekorzystnym skutkom określonych zamierzeń na środowisko także wtedy, gdy brak pewności, czy skutki te wystąpią. Jak ujął to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2002/15, istota zasady przezorności sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, uznać, iż może być ono znaczące. Innymi słowy, sięgnięcie po środki ochrony środowiska, w tym reglamentacyjne, polegające na zakazie podejmowania pewnych działań, nie musi być następstwem wykazania szkodliwości tych działań, czyli jej udowodnienia w sposób wolny od wątpliwości, lecz może opierać się na uprawdopodobnieniu i wynikającej z niego hipotezie co do potencjalnego wpływu tych działań na środowisko. Oczywiście, hipoteza ta nie może być dowolna i musi być wywiedziona z racjonalnych przesłanek, które powinny dać się zweryfikować, niemniej nie musi być pewna w stopniu wykluczającym odmienną możliwą wersję wydarzeń. Wskazać należy także, że wskazana zasada przezorności ma szczególne znaczenie w ochronie obszarów sieci Natura 2000, co znajduje odzwierciedlenie z wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por.m.in. wyrok C-98/03, a także "Ocena planów i przedsięwzięć oddziałujących na obszary Natura 2000". Wytyczne metodyczne dotyczące przepisów artykułu 6 (3) i 6 (4) Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG. Komisja Europejska 2002 r.). W świetle zarzutu nr 3 i 4 skargi dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 6 ust. 2 p.o.ś. stwierdzić należy, że w ocenie sądu organy orzekające w niniejszej sprawie kierowały się tymi wytycznymi i prawidłowo uwzględniły w sprawie zasadę przezorności. W rezultacie skarżąca nie podważyła prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie zasady przezorności, skutkującej tym, że niedopuszczalne jest, co do zasady, wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia, co do którego nie wykluczono znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000 (por. wyrok NSA z 1 października 2021 r., II OSK 170/21 i cyt. tam orzecznictwo). W dalszej kolejności wskazania wymaga, że w ocenie sądu organ dokonał prawidłowego wyważenia interesu strony i interesu społecznego. Brak uzgodnienia planowej przez skarżącą inwestycji niewątpliwie ogranicza jej prawo własność do dysponowania nieruchomością, na co wskazuje także autor ekspertyzy ornitologicznej. Jednakże prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Sformułowana w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasada ustrojowa stanowi, iż Rzeczpospolita Polska chroni własność. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności musi być ocenia także z punktu widzenia przesłanek z art. 31 ust. 3 Konstytucji, szczególnie z punktu widzenia zasady proporcjonalności (patrz: wyrok TK z dnia 12 stycznia 2000 r. sygn. akt P 11/98, OTK 2000/1/3). Jak stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony m.in. środowiska. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Granice określone ustawą, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. to m.in. granice wyznaczone ustawą o ochronie przyrody (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2014 r., IV SA/Wa 990/14 oraz NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 744/10). W realiach niniejszej sprawy ograniczenie prawa własności skarżącej nie tyle wynika z zaskarżonej decyzji, co z zarządzenia RDOŚ z 6 listopada 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Białowieska PLC200004, które nie dopuszcza zabudowy na działkach należących do skarżącej. Mając na uwadze powyższe, wbrew zarzutom skargi, organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co prawda zgodzić się należało ze skarżącą, że Kolegium w niedostateczny sposób odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do treści dołączonej do odwołania ekspertyzy ornitologicznej i podniesionych w niej argumentów (stanowiących w istocie polemikę z decyzją organu I instancji i stanowiskiem RDOŚ), jednakże powyższy błąd organu stanowiący w istocie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mógł stanowić uzasadnionej przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Jak wskazano powyżej, przyjęty przez organy obszar ochrony żerowiska orlika krzykliwego na całej Polanie Budnickiej, w tym na działkach nr [...] i [...] (objętych planowaną inwestycją) wynikał z jednoznacznego brzmienia zarządzenia RDOŚ z 6 listopada 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Puszcza Białowieska PLC200004. Skoro plan zadań ochronnych w odniesieniu do orlika krzykliwego nie dopuszcza jakiejkolwiek zabudowy na obszarze ochronnym, w tym na działach inwestycyjnych skarżącej, argumenty podnoszone w opinii ornitologicznej nie mogły wpłynąć na prawidłowość stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez organy obu instancji. Reasumując, sąd uznał, że w sprawie brak jest spełniania przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. w zw. z załącznikiem nr 5 do zarządzenia RDOŚ (działania ochronne nr A089 dla orlika krzykliwego, nr 26 i 27) w zw. z art. 101 ust. 4 u.o.o.ś. oraz art. 33 ustawy o ochronie przyrody, co w efekcie implikowało rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na jej niezgodność z przepisami odrębnymi. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), należało oddalić skargę jako niezasadną.