II SA/Bk 771/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. E. S.C. w S. "Inwestorem" wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych (elektrowni słonecznej) o łącznej mocy elektrycznej do 2000 kW, stanowiącej zabudowę wolnostojącą składającą się z paneli montowanych na stelażach konstrukcji stalowej o wysokości do 4m ponad poziom terenu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (m.in. przyłączem elektroenergetycznym SN-15KV, stacją transformatorową, magazynem energii, ogrodzeniem, systemem monitoringu wizyjnego i kontroli dostępu) na nieruchomościach o nr geod. [...] w miejscowości S. gm. F." Do wniosku Inwestor załączył: Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (KIP), kopie map ewidencyjnych z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego wniosek dotyczy oraz wskazujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wypis z ewidencji gruntów. Wójt Gminy F., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz orzekł, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższa decyzja została wydana na podstawie: art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 84 i art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej powoływana w skrócie "u.o.o.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71, dalej w skrócie: "rozporządzenie"). W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wraz z wnioskiem Inwestora została przedłożona Karta informacyjna przedsięwzięcia i na jej podstawie ustalono, że planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52b rozporządzenia, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Organ wskazał ponadto, że inwestycja będzie realizowana poza terenami obszarów prawnie chronionych, teren wnioskowanej inwestycji nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po wszczęciu postępowania organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (PPIS), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. Wydział Spraw Terenowych I w S. (RDOŚ), a także Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. (dalej jako: Wody Polskie) o wydanie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalenia jego ewentualnego zakresu. W odpowiedzi PPIS (opinia sanitarna z [...] czerwca 2019 r.), RDOŚ (opinia z [...] czerwca 2019 r.) oraz Wody Polskie (opinia z [...] czerwca 2019 r.) wydali opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. W tej sytuacji postanowieniem z [...] lipca 2019 r. Wójt Gminy F. odstąpił od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zamierzenia. Następnie organ I instancji wskazał charakterystykę przedsięwzięcia, a także szczegółowo wykazał z jakich względów inwestycja nie będzie generować negatywnych emisji, ani nie będzie oddziaływać na faunę, florę, grunty oraz wody. Wyjaśnił, że energia fotowoltaiczna zalicza, się do grupy źródeł energii odnawialnej, w trakcie eksploatacji paneli słonecznych nie wykorzystuje się żadnego rodzaju paliw, jedynie energię słoneczną, a podstawowymi elementami instalacji są panele fotowoltaiczne, które przekształcają energię promieniowania słonecznego w energię elektryczną (prąd stały) i pracują bezobsługowo. Organ I instancji zaznaczył również, że na etapie eksploatacji elektrownia fotowoltaiczna będzie inwestycją bez emisyjną, jej realizacja nie spowoduje powstawania jakichkolwiek zagrożeń dla środowiska, a obszar oddziaływania inwestycji zamyka się zaś w granicach terenu objętego wnioskiem. Od powyższej decyzji odwołał się M. G. (dalej "skarżący") zarzucając, że planowane przedsięwzięcie powstanie na powierzchni ok. 1,9 ha, przy czym skoro powierzchnia samych paneli ma wynosić 1,7 ha, to dla tego typu inwestycji zgodnie z § 3 pkt 52 rozporządzenia, wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący zaznaczył też, że należąca do niego nieruchomość ozn. nr geod. 131 sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomościami objętymi wnioskiem i dlatego domaga się wydania decyzji o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, przynajmniej w odniesieniu do działek sąsiednich, pod kątem możliwości prowadzenia działalności rolniczej. Autor odwołania zasygnalizował dodatkowo potrzebę wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i zaznaczył, że jako sąsiad nie zgadza się na jej realizację, albowiem jej budowa może zaszkodzić rozwojowi prowadzonej przez niego działalności rolnej obejmującej hodowlę bydła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło argumentacji odwołania i decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych (elektrowni słonecznej) o łącznej mocy elektrycznej do 2000 kW w zabudowie wolnostojącej. Panele zamontowane zostaną na stelażach konstrukcji stalowej o wysokości do 4 m ponad poziom terenu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (m.in. przyłączem elektroenergetycznym SN-15KV, stacją transformatorową, magazynem energii, ogrodzeniem, systemem monitoringu wizyjnego i kontroli dostępu. Wraz z prowadzonym przedsięwzięciem Inwestor zaplanował budowę dwóch stacji transformatorowych o pow. 2x20 m i magazynu energii o pow. do 40 m2, które w ocenie Kolegium również tworzą teren inwestycji, bo powierzchnia pod nimi niewątpliwie podlega przekształceniu w związku z budową stacji i magazynu energii. Na tej podstawie organ II Instancji przyjął, że powierzchnia podlegająca przekształceniu w związku z realizacją przedsięwzięcia przedstawionego we wniosku będzie obejmowała całą powierzchnię działek o nr [...], tj. obszar 1,9439 ha. Uwzględniając powyższe ustalenia Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga ona obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołując się zaś na art. 63 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w ust. 1 u.o.o.ś. podkreśliło, że przeprowadzenie takiej oceny było uzależnione od stanowiska organu I instancji zawartego w postanowieniu z [...] lipca 2019 r., które zostało wydane po uzyskaniu opinii trzech organów wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 1-2 oraz pkt 4 tej ustawy. W postanowieniu tym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia takiej oceny, zgodnie ze stanowiskiem organów opiniujących, które jednoznacznie stwierdziły, że planowana przez Inwestora inwestycja polegająca na budowie paneli fotowoltaicznych na działkach o nr geod. [...] w miejscowości S., należy do ujętych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a) rozporządzenia przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji organ I Instancji stosując art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. zasadnie wydał decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Co prawda, jak zasygnalizowało SKO, w zaskarżonej decyzji użyto sformułowania "orzekam", w miejsce zastosowanego w art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. "stwierdza", tym niemniej powyższa zmiana terminologiczna nie świadczy o naruszeniu tego przepisu. Także wskazanie konkretnych warunków realizacji przedsięwzięcia, których w decyzji organu I instancji zabrakło, nie jest zdaniem Kolegium obligatoryjne. Końcowo SKO wskazało, że okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące jego planów rozwoju prowadzonej działalności rolniczej nie mają znaczenia dla oceny decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Czynniki takie jak potencjalne ograniczenie w przyszłości możliwości swobodnego wykorzystania nieruchomości sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań wykraczają bowiem poza ustawowe okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji środowiskowej. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł M. G., zarzucając Kolegium błędnie zinterpretowanie treści § 3 ust 1 pkt 52 rozporządzenia. W ocenie skarżącego dla inwestycji polegających na budowie paneli fotowoltaicznych o pow. powyżej 1 ha konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności, że jego działka o nr geod. 131 jest działką siedliskową. Taka ocena pozwoliłaby wykazać, czy planowane przedsięwzięcie nie ograniczy działalności rolniczej, budowlanej lub innej działalności gospodarczej na sąsiednich działkach. Skarżący zwrócił się też o rozważenie, czy w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaznaczył również, że jako sąsiad nie zgadza się z pomysłem realizacji planowanej inwestycji bez przeprowadzenia dokładnych analiz jej oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju kwalifikowane wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja SKO w S. z dnia [...] września 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy F. z dnia [...] lipca 2019 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie i montażu wolnostojących paneli fotowoltaicznych (elektrowni słonecznej) o łącznej mocy elektrycznej do 2000 kW, stanowiącej zabudowę wolnostojącą składającą się z paneli montowanych na stelażach konstrukcji stalowej o wysokości do 4 m ponad poziom terenu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (m.in. przyłączem elektroenergetycznym SN-15KV, stacją transformatorową, magazynem energii, ogrodzeniem, systemem monitoringu wizyjnego i kontroli dostępu) na nieruchomościach o nr geod. [...] w miejscowości S. gm. F.. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w kontekście powyższych regulacji należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określoną w u.o.o.ś. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje bowiem kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia). Konsekwencją takiej kwalifikacji był obowiązek wystąpienia przez inwestora, przed zainicjowaniem kolejnego etapu realizacji inwestycji, do właściwego wójta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.). Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. wynika bowiem, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1. Jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko również wydaje postanowienie (art. 63 ust. 2 u.o.o.ś.), co nastąpiło w niniejszej sprawie w dniu [...] lipca 2019 r., po uprzednim pozyskaniu wymaganych przepisem art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Wydział Spraw Terenowych I w S. (opinia z dnia [...] czerwca 2019r.), Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinia z dnia [...] czerwca 2019 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (opinia z [...] czerwca 2019r.). Załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wydawana zarówno w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (obejmującej m.in. sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko), jak również w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tej drugiej sytuacji, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś., właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, może również określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c), lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b), w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a (art. 84 ust. 1a u.o.o.ś.). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.o.o.ś.). Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że jeżeli przedmiotem postępowania środowiskowego jest przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenie postępowania środowiskowego w pełnym zakresie wraz z oceną oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne w każdym przypadku. Z woli ustawodawcy określone kategorie przedsięwzięć zostały bowiem uznane za wywierające taki wpływ na środowisko, który w każdym przypadku winien być szczegółowo analizowany pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa środowiska, życia i zdrowia ludzi. Natomiast w przypadku przedsięwzięć mieszczących się w zakresie § 3 rozporządzenia, tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, takie pełne postępowanie jest wymagane tylko wówczas, co należy wyraźnie podkreślić w kontekście zawartego w skardze żądania przedłożenia przez inwestora raportu, jeżeli wstępne czynności ocenne potwierdzą taką konieczność. Na te czynności wstępne składa się zaś zasięgnięcie opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. oraz zbadanie karty informacyjnej przedsięwzięcia przez organ pierwszej instancji pod kątem kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Analiza zgromadzonej dokumentacji potwierdza, że w niniejszej sprawie czynności te zostały przeprowadzone prawidłowo i nie budzą żadnych wątpliwości. Jak zostało już wyżej zasygnalizowane organ pierwszej instancji uzyskał bowiem wymagane opinie RDOŚ, PPIS oraz PGW Wody Polskie i wszystkie te organy wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wprawdzie organy opiniujące wydają wyłącznie opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej, w zakresie ochrony środowiska oraz w zakresie higieny i zdrowia. Już sama zatem jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Oczywiście nawet w takiej sytuacji istnieje możliwość, że organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli będzie to wynikać z analizy czynników wskazanych w tym przepisie. W kontrolowanym postępowaniu szczegółowo przeprowadzona analiza doprowadziła jednak organy obu instancji do takiego samego wniosku, jaki wynikał z uzyskanych w toku postępowania, opinii. Wniosek ten zostały wyrażony w postanowieniu organu I instancji z [...] lipca 2019 r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz w zaskarżonej decyzji. W obu tych rozstrzygnięciach organy wyraziły pogląd, że charakter przedsięwzięcia nie spowoduje szkodliwych następstw ani dla środowiska (klimatu), ani dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie przeprowadziły też szczegółową analizę zgodności inwestycji z wymogami art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przypomnieć bowiem należy, że w sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne (prowadzące postępowanie "główne" środowiskowe) powinny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym stanie faktycznym oceny KIP jako dowodu zasadniczego, jak też ocenić inwestycję w kontekście wszystkich uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dokonaną w tym zakresie ocena nie budzi wątpliwości sądu. Akta postępowania administracyjnego potwierdzają bowiem jednoznacznie, że Inwestor złożył kompletny wniosek, którego zawartość w pełni odpowiada wymaganiom art. 74 ust. 1 u.o.o.ś., natomiast analiza treści karty informacyjnej przedsięwzięcia potwierdza, że zawiera ona wszystkie dane określone w art. 62a u.o.o.ś. W karcie dokładnie scharakteryzowano rodzaj, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia wraz z opisem zajmowanej nieruchomości. Z przeprowadzonego postępowania i wydanych w jego toku rozstrzygnięć wynika zaś jednoznacznie, że charakter przedsięwzięcia należącego do tzw. zielonych źródeł energii, nie spowoduje – wbrew obawom skarżącego - szkodliwych następstw ani dla środowiska, ani działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Jak słusznie wskazały organy, powierzchnia podlegająca przekształceniu w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia wynosi 1,9439 ha i nie rozciągnie się poza teren działek inwestycyjnych o nr [...]. W konsekwencji obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach wnioskowanej działki. Ponadto, co jednogłośnie ustaliły organy specjalistyczne (RDOŚ, PPIS, PGW WP), planowana inwestycja należy do bezemisyjnych i jej realizacja nie przyczyni się do powstania jakichkolwiek zagrożeń dla środowiska naturalnego. Samo zaś oddziaływanie inwestycji na etapie realizacji będzie miało charakter oddziaływania lokalnego, krótkotrwałego i przemijającego (głównie hałas i immisje wynikające z prac ziemnych). Przy tak spójnych i jednoznacznych ustaleniach organów orzekających w przedmiotowej sprawie, jak i organów opiniujących, nie można podzielić obaw skarżącego, że przedsięwzięcie może wywrzeć niekorzystny wpływ na sąsiednie działki, w tym należącą do niego działkę siedliskową. W konsekwencji nie ma też podstaw do stwierdzenia wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości skarżącego w zakresie, który skutkowałby obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., w tym - czego domaga się autor skargi - obowiązkiem przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia nie ma też wpływu kwestia braku zgody skarżącego, jako właściciela sąsiadującej nieruchomości, na realizację planowanego przedsięwzięcia. Tego typu okoliczność nie jest bowiem uwzględniana przy wydawaniu decyzji środowiskowej w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu nie jest też zasadny podstawowy zarzut skargi, że skoro w art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. uregulowano, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to obligatoryjnie należało nałożyć na Inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak już bowiem wskazano wyżej, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest zarówno decyzja wydana w postępowaniu, w którym była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 u.o.o.ś.), jak i decyzja wydana w postępowaniu, w którym nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gdyż organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 u.o.o.ś.). A zatem w sprawie niniejszej, wbrew stanowisku skarżącego, została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.