II SA/Bk 776/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nakazał W. J. – właścicielowi i użytkownikowi pawilonu handlowego typu kontenerowego "Kantor" usytuowanego na działce nr geod. [...] przy ul. J. w B., rozbiórkę w/w pawilonu handlowego typu kontenerowego "Kantor". Od powyższej decyzji odwołanie złożyła W. J. wskazując, iż jest trzecim właścicielem pawilonu oraz że w dniu zakupu była przeświadczona o legalności inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż pawilon handlowy Skarżącej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo Budowlane, przy czym z uwagi na to, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje tego typu inwestycji, nie jest możliwa legalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia. W takiej zaś sytuacji wydanie nakazu rozbiórki było obligatoryjne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła W. J. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo Budowlane oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 35 § 1 i 3, art.75, art.77, 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów administracji, iż przedmiotowy pawilon jest obiektem kontenerowym, w związku z czym kwalifikuje się do rozbiórki jako niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, iż obiekt ten nie jest przeznaczony do czasowego użytkowania ani przeniesienia w inne miejsce, jak również nie można stwierdzić, iż jego połączenie z gruntem jest nietrwałe albowiem nie jest on umieszczony na konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczenie. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że przedmiotowy pawilon jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy Prawo Budowlane i w tej sytuacji nie jest możliwa jego legalizacja albowiem stoi temu na przeszkodzie § 15 ust. 10 uchwały Nr XLV/532/05 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 25 lipca 2005 r. w sprawie zagospodarowania przestrzennego części osiedli Sienkiewicza i Bojary w Białymstoku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga niniejsza nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły zgodnie z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wskazywała, iż użytkowany przez nią pawilon handlowy nie jest obiektem kontenerowym, a co za tym idzie nie jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy Prawo Budowlane. W takiej sytuacji w ocenie Skarżącej możliwe jest zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji albowiem nie stoi to w sprzeczności z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka argumentacja Skarżącej nie znajduje uzasadnionych podstaw. Sąd podziela tu ustalenia leżące u podstaw decyzji administracyjnych w niniejszej sprawie, iż sporny obiekt wymagał pozwolenia na budowę, jako tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane). Do tymczasowych obiektów budowlanych zalicza się bowiem między innymi obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak barakowozy czy obiekty kontenerowe. Do tych ostatnich należy zaś – wbrew twierdzeniom Skarżącej - sporny obiekt budowlany. Powyższa konstatacja daje się wywieść m.in. podstawie protokołu oględzin z dnia 20 lutego 2008 r. (k. 5 akt organu I instancji) oraz załączonej do akt dokumentacji fotograficznej (k.9-11 akt organu I instancji), z której jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy pawilon jest obiektem kontenerowym, posiada bowiem konstrukcję typu "kontener" i jest posadowiony jedynie na bloczkach betonowych, co trudno jest uznać za trwałe połączenie z gruntem. Wskazać należy, iż posadowiony przez Skarżącą obiekt budowlany wymagałby jedynie - stosownie do treści z art. 30 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane - dokonania zgłoszenia, jednak pod warunkiem, że przewidziany byłby do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Natomiast w przypadku postawienia kontenera – tak jak w sprawie niniejszej - na okres dłuższy niż 120 dni, wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Poza sporem jest, iż zarówno Skarżąca jak i jej poprzednicy prawni nie dokonali zgłoszenia przedmiotowego obiektu ani też nie uzyskali pozwolenia na jego budowę. Zgodnie zaś z przepisem art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż ustawodawca dopuszcza tzw. legalizację samowoli budowlanej jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie sporna inwestycja jest niezgodna z uchwałą Nr XLV/523/05 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 25 lipca 2005 w sprawie zagospodarowania przestrzennego części osiedli: Sienkiewicza i Bojary w Białymstoku. Wskazana uchwała w § 15 ust. 10 zakazuje bowiem lokalizacji obiektów tymczasowych, co oznacza, iż legalizacja samowoli budowlanej przedmiotowego obiektu nie mogła dojść do skutku. Dlatego też jako prawidłowe należy ocenić rozstrzygnięcia zapadłe w niniejszej sprawie, spełnienie bowiem przesłanek z art. 48 Prawa budowlanego obligowało organy administracji do wydania decyzji o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2004 r., IV SA 4702/02, Lex nr 148923). Także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Skarga poza gołosłowną polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy budowlane nie zawiera przekonywujących argumentów i w najmniejszym stopniu nie wykazała, aby organy te, oceniając dowody naruszyły zasadę logicznego rozumowania i nie uwzględniły wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i prowadzi ona w zasadzie do własnej oceny dokonywanej na własnych wyjaśnieniach. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.