II SA/Bk 78/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia lekarza i pracownika socjalnego od udziału w postępowaniu odwoławczym o ustalenia stopnia niepełnosprawności p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 24 grudnia 2013r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o odmowie wyłączenia lekarza i pracownika socjalnego od udziału w postępowaniu odwoławczym o ustalenia stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a., w tym m.in. od postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także od postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w k.p.a. Tym samym, katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów k.p.a. jest zamknięty. W orzecznictwie sądowym wyrażony jest pogląd, iż wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym w określonej sprawie na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. powinno nastąpić w formie postanowienia. Na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje jednak zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.), a strona postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika może kwestionować w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w sprawie, o czym stanowi art. 142 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., sygn. akt SA/Po 1555/89, ONSA 1990 nr 2-3, poz. 44). Powyższe odnosić należy również do członków wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Reasumując, skoro na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika nie przysługuje zażalenie, a postanowienie to nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, tym samym skarga wniesiona na tego rodzaju postanowienia do sądu administracyjnego nie przysługuje. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.