II SA/Bk 780/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący K. M. złożył jeden egzemplarz skargi w kilku odrębnych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., załączając oryginał skargi do sprawy wymienionej (oznaczonej) jako pierwsza, uznał za stosowne stworzenie mu warunków (ułatwienie) dla uczynienia zadość żądaniu uzupełnienia braku, poprzez częściowe uzupełnienie braków pisma (sporządzenie kserokopii pisma do innych spraw) we własnym zakresie, a mianowicie przez kancelarię sądu. Z oczywistych względów Sąd nie mógł już we własnym zakresie uzupełnić braku w zakresie własnoręcznego podpisu skarżącego na sporządzonej fotokopii skargi w niniejszej sprawie. Z uwagi na fakt, że skarżący składając skargi, czyni zarzuty wielu rozstrzygnięciom organów, których później często nie podtrzymuje - Sąd uznał za stosowne, zgodnie z konstytucyjną zasadą jawności postępowania, wezwać go do własnoręcznego podpisania skargi na rozprawie. (dowód: protokół rozprawy k.26). Skarżący oświadczył jednak, że jego zdaniem skarga jest podpisana i kategorycznie odmówił złożenia na niej własnoręcznego podpisu. Z uwagi na takie zachowanie skarżącego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zbędnym stało się dalsze wzywanie go do uzupełnienia istotnego braku formalnego skargi, gdyż uważa on, iż nie jest zobowiązany w tej mierze i nie ma zamiaru czynić zadość wezwaniom Sądu w tej mierze. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W B. ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. jest zobowiązany zauważyć, że skarga jest pismem procesowym, inicjującym postępowanie sądowoadministracyjnej. Tak więc musi ona czynić zadość przepisom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zarówno co do formy, jak i co do treści. Wymogi formalne dla skargi, w każdej odrębnej i konkretnej sprawie, są te same co dla każdego pisma procesowego. W myśl art. 46§1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis zalicza się więc do istotnych i niezbędnych wymogów formalnych skargi. Podpis w znaczeniu powszechnie używanym jest to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny (odcisk palca). Przepisy prawne, a w szczególności przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dają podstaw do nadania pojęciu "podpis" odmiennego znaczenia od powszechnie używanego. Dlatego też nie jest podpisem, w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podpis wypisany maszyną, odciśnięty stemplem, odbity z matrycy itp. Natomiast jest podpisem znak własnoręczny, choćby w konsekwencji nie spowodował on zamierzonego skutku prawnego, np. z powodu jego sfałszowania. Pisma procesowe składa się w sądzie w oryginale, co wynika z treści art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje dołączyć do nich odpisy dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom. Oryginał zaś pisma, sporządzony do każdej odrębnej i konkretnej sprawy, musi być podpisany - obojętne czym - ale własnoręcznie. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Przez wyrażenie "podpisać się" należy rozumieć własnoręczne podpisanie. Nie ma też żadnych uzasadnionych powodów, aby podpis w rozumieniu przepisów procesowych rozumieć inaczej niż podpis w rozumieniu przepisów prawa cywilnego materialnego. Kodeks cywilny w art. 78 wyraźnie stanowi, że do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Z tych względów należy kategorycznie stwierdzić, że odtworzony mechanicznie na piśmie procesowym, a tym bardziej na skardze, podpis(fotokopia) nie czyni zadość wymogowi, określonemu w art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 58 § 1 pkt. 3 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi, w wypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej istotnych braków formalnych. Skarżący, mimo pouczenia i wezwania go na rozprawie, nie uzupełnił postulowanego istotnego braku formalnego skargi tzn. nie złożył własnoręcznego podpisu. Co więcej nie można nawet powiedzieć, iż podpis skarżącego w zakresie objętym niniejszym postępowaniem widnieje na oryginale jego skargi, skoro złożył on jedynie podpis pod żądaniem rozpoznania skargi o bezczynność, nie czyniąc tego co do pozostałych żądań. Takie zachowanie skarżącego wskazuje, też, iż nie jest on zainteresowanym dalszym popieraniem skargi, i zwalczaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego mimo stworzonych mu warunków (skserowanie skargi), pozwalających na uzupełnienie braku formalnego pisma procesowego – skargi. Powyższa okoliczność nakazuje przyjąć, iż w ten sposób skarżący rezygnuje z dochodzenia swych racji na drodze sądowo-administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa, który pozwalałby Sądowi na rozpoznane żądania skarżącego wbrew jego woli, która przecież najpełniejszy swój wyraz znajduje w widniejącym pod żądaniem podpisie. Te okoliczności czynią również skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 58 § 1 pkt. 3 i art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku był zobligowany do odrzucenia skargi K. M.