II SA/Bk 782/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza W. z dnia [...] czerwca 2015 roku numer [...] oraz postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] maja 2015 numer [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej A. I. kwotę 440,00 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...].09.2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].06.2015r. wydaną przez Burmistrza W., którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych przy ul. S. oraz ul. R. w W. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: K. K. wystąpił, do Burmistrza W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych przy ul. R. w W. Do wniosku dołączono Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia. W toku postępowania, stosownie do art. 64 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.) zwanej dalej: ustawą środowiskowa, Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. celem uzyskania opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Oba organy wydały opinie stwierdzające brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz W. postanowieniem z dnia [...].05.2015r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...].06.2015r. Burmistrz W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powołując przepisy art. 71, 73, 75, 85 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 55 ppkt 6 i) rozporządzenia RM z 9.11.2010r. Ustalił, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie powiązane z innym przedsięwzięciem i nie wystąpi kumulacja oddziaływań na środowisko, ponadto w trakcie jego realizacji nie będą wykorzystywane zasoby naturalne oraz przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii nie stwarza ono ryzyka wystąpienia poważnej awarii – przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 10.10.2013r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii (Dz.U. z 2013, poz. 1479). Burmistrz W. mając na uwadze charakter i zakres przedsięwzięcia, jego lokalizację, dotychczasowe wykorzystanie terenu, a przede wszystkim brak stwierdzonych w miejscu inwestycji oraz w strefie jej ewentualnego oddziaływania, siedlisk przyrodniczych i gatunków cennych z punktu widzenia obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K., stwierdził, że ryzyko wystąpienia znaczącego wpływu na te obszary, w tym na stan siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt i ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone, nie występują i nie istnieją przesłanki przemawiające za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 dla planowanego przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze wskazano, iż odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia jest uzasadnione. Organ powołał się na pozytywną treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].02.2015r. oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...].02.2015r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. I. zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów - art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1a), ust. 1 pkt 2 ppkt e), ust. 1 pkt 3 ppkt a) dot.) i e) ustawy z dnia 3.10.2008r. ustawy środowiskowej poprzez błędne ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem z przeznaczeniem na prowadzenie działalności ośrodka doskonalenia techniki jazdy oraz nawierzchni utwardzonej (tor z placem do doskonalenia techniki jazdy oraz manewrów technicznych) wraz z murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] położonych przy ul. S. oraz ul. R. w W. W ocenie odwołującej się, organ nie uwzględnił istnienia kumulacji, tj. wspólnego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz istniejącego sposobu wykorzystywania sąsiednich działek. Według skarżącej ograniczenie się, w uzasadnieniu decyzji, do stwierdzenia braku kumulacji oddziaływań na środowisko bez jakiegokolwiek uzasadnienia jest niewystarczające i narusza przy tym zasadę zaufania do obywateli. A. I. zarzuciła organowi I instancji, że nie uwzględnił oddziaływania hałasu na niezabudowane tereny sąsiednie, w tym znajdujące się w bliskiej okolicy tereny Natura 2000 oraz że nie wskazał czy i w jaki sposób inne uciążliwości wpływać będą na teren sąsiedni. Ponadto podniesiono, iż z uwagi na planowane utwardzenie powierzchni, duży teren, tj. 23000m2 zostanie pozbawiony dotychczasowej flory i fauny, co w konsekwencji spowoduje przesunięcie siedlisk ptaków w głąb terenu Natura 2000. Nie wyjaśniono także, jaka część utwardzonej powierzchni będzie natryskiwana wodą i gdzie będzie odprowadzana. Skarżąca wskazuje, iż celowym byłoby ustalenie sposobu natryskiwania oraz podanie ilości wody wykorzystywanej celem tychże natrysków. Istnieje wątpliwość, co do ilości pojazdów będących jednocześnie na torze. Organ nie wyjaśnił, czy przepisy wewnętrzne Parku Krajobrazowego zezwalają na realizację takiej inwestycji w otulinie Parku. Wobec niewyjaśnienia powyższych wątpliwości koniecznym było, według skarżącej, przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję I instancji, decyzją z dnia [...].08.2015r. stwierdziło, że przedstawione argumenty skarżącej nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zapadłej w niniejszej sprawie decyzji, zaś organ I instancji nie miał obowiązku orzec o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko w/w przedsięwzięcia. Analizując sprawę ponownie, Kolegium stwierdziło, że za utrzymaniem decyzji organu I instancji przemawiają następujące aspekty: - na terenie objętym inwestycją nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, - organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., dalej "RDOŚ" oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., dalej: "PPIS") pozytywnie zaopiniowały inwestycję, - z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym, bo inwestor nie posiada innych działek, - z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło znacząco negatywnie oddziaływać na Obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), albowiem wynika to z opinii RDOŚ i PPIS i dotychczasowego wykorzystania terenu, - przedsięwzięcie nie spowoduje braku osiągnięcia celów środowiskowych (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej), gdyż obszar lokalizacyjny nie dotyczy planu gospodarowania wodami na terenie dorzecza, Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, organ II instancji (w aspekcie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej) stwierdził, że nie dojdzie do kumulowania się natężenia hałasu z powodu istniejącego, w pobliżu planowanej inwestycji, toru motocrossowego. Na ten temat wypowiedziały się organy uzgadniające: RDOŚ i PPIS, nie widząc zagrożeń dla siedlisk przyrodniczych, roślin i zwierząt, które znajdują się w strefie Natura 2000 w odległości ok. 0,5 km, za najbliższą zabudową mieszkaniową - w odległości 250 m na północ od planowanej inwestycji. Organ, powołując się na treść Karty Informacyjnej, uznał za słuszne ustalenia o braku emisji hałasu i zanieczyszczeń do atmosfery obszarów ochronnych. Przedsięwzięcie będzie realizowane na obszarze wydobycia żwiru i piasku, a więc wbrew twierdzeniom odwołującej, nie dojdzie do likwidacji szaty roślinnej. Opierając się na danych wynikających z karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (str. 7-9), nie stwierdzono wystąpienia ryzyka negatywnego odziaływania na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K., projektowanego specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk Natura 2000 Ostoja K., otuliny Parku Krajobrazowego Puszcza K. im. Prof. W. S. i niecki G.-M. Jeśli chodzi o sposób odprowadzania wody z natrysków powierzchni torów motorowych, to wyjaśniono, iż wody opadowe i powierzchniowe z terenów utwardzonych będą odprowadzane do gruntu za pomocą drenażu francuskiego. Kolegium nie znalazło racjonalnego uzasadnienia dla zarzutu skarżącej, że wnioskodawca, planując 2 tory jezdne stwierdził, że jednocześnie będzie przebywał na nich jeden pojazd. Może to świadczyć o możliwości wyboru toru przez klienta. Kolegium podniosło niezasadność twierdzenia skarżącej o braku dopełnienia obowiązku analizy Regulaminu Parku Krajobrazowego. Przepisy wewnętrzne Parku nie stanowią norm powszechnie obowiązujących i jako takie nie mogły być analizowane. Kolegium zauważyło, że organ I instancji wyjaśnił sprawę w granicach obowiązującego prawa i przestrzegał procedury z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżąca A. I. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego: - naruszenie przepisów art. 7,8, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1a), ust. 1 pkt 2 e), ust. 1 pkt 3 a) dot.) e) ustawy środowiskowej, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego oraz poczynienie błędnych ustaleń, sprzecznych z okolicznościami faktycznymi sprawy, co miało wpływ na treść decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów: - wydruku z portalu na okoliczność wykazania, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości 7 m od planowanej inwestycji, a nie 250 m; - opinii (dołączonej do pisma z dnia 18.04.2016r) opracowanej przez biegłego A. Z. na okoliczność negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. W ocenie skarżącej, organ odwoławczy niewłaściwie ocenił materiał dowodowy. Zdaniem skarżącej: - niedopuszczalne jest przedstawienie w Karcie Informacyjnej jednego wariantu lokalizacji przedsięwzięcia, czemu przeczy art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d) ustawy środowiskowej, - oparcie decyzji na lakonicznej opinii RDOŚ, która nie bierze pod uwagę faktycznie występującej fauny i flory na spornym terenie, graniczącym z Obszarem Natura 2000. Dane jakimi dysponował RDOŚ o rozmieszczeniu siedlisk ptaków były nieaktualne, - niepodjęcie tematu, istniejącego, w sąsiedztwie planowanej inwestycji, dzikiego toru motocrossowego, który powinien być zlikwidowany, - organy nierzetelnie określiły odległość inwestycji od istniejącej zabudowy mieszkaniowej wynoszącej: do działki nr 1086 – ok. 44 m (7 m do granicy), do działki nr 1033/1 ok. 20 m, co przeczy przyjętej przez organ odległości 250 m, - nie uwzględniono wpływu hałasu i innych immisji do atmosfery na siedliska ptaków znajdujące się w odległości ok. 500 m od Obszaru Natura 2000 Puszcza K. Dotyczy to m.in. drobnych cząstek gumy zużywanych opon mogących powodować zanieczyszczenie powietrza i wody, - bezkrytycznie przyjęły organy wyniki komputerowej symulacji emisji hałasu ( z Karty Informacyjnej), która nie uwzględnia pofałdowań terenu i wymaga wiadomości specjalistycznych biegłego, - organy nie wzięły pod uwagę kumulacji oddziaływania przyszłej inwestycji wraz z użytkowaniem drogi gminnej i toru motocrossowego, - nie zbadano czy przepisy ustawy o ochronie przyrody dopuszczają realizację przedsięwzięcia w otulinie parku i w jakiej odległości w sytuacji, gdy istnieje Plan Ochrony Parku Krajobrazowego Puszczy K., - teren przyszłej inwestycji utwardzonej na pow. 23000m2, używany do jazdy wyczynowej, polewany wodą wymagał szczególnej analizy w aspekcie ochrony środowiska, czego nie spełnia informacja z dołączonej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Kolegium, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest w znacznej części uzasadniona. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydaną przez Burmistrza W., którą organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konsekwentnie, inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 2 powyższej ustawy, obowiązany był do wystąpienia do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgoda powyższa została wydana decyzją z dnia [...].06.2015r., w której to organ wskazał równocześnie, iż w przedmiotowej spawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowisko organów opiniujących. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie). Sąd wskazuje, że w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach kpa, winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ I instancji, po złożeniu wniosku przez inwestora, prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy środowiskowej do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowisko uzyskane postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].02.2015r. oraz pismem Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z dnia [...].02.2015r. obligowało organ do dokonania oceny, czy w świetle art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, konieczne było nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rolą organu było dokonanie oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Burmistrz w tej sprawie dokonał analizy załączonej do wniosku Karty Informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie wpłynie szkodliwie na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie i życie ludzi, zaś wszystkie uciążliwości z nią związane zamykać się będą na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Organ II Instancji podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, nie dopatrzył się uchybień proceduralnych i materialnoprawnych, z czym Sąd nie może się zgodzić. Pozytywne postanowienie RDOŚ (od którego nie służy zażalenie) jak również pozytywna opinia PPIS podlegają ocenie przez organ decydujący, który nie jest nimi bezwzględnie związany. Jak wynika z treści w/w dokumentów, bazują one głownie na danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, bez ich faktycznej weryfikacji. Kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie spełnienia wymogów inwestycji, o jakich stanowił art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, skład orzekający powziął szereg wątpliwości, co do rzetelności zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny przez organy obydwu instancji. Należy zwrócić uwagę, że na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej organ I instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2). Ponieważ na postanowienie z art. 63 ust. 2 nie służy zażalenie, obowiązkiem Sądu jest zbadanie jego zasadności, bowiem kontynuacją tego postanowienia jest decyzja środowiskowa. W niniejszym przypadku, zaskarżona decyzja została poprzedzona postanowieniem Burmistrza W. z dn. [...].05.2015r., które to akty zostały poddane łącznie kontroli sądowej. Brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania inwestycji na środowisko winno być ocenione w świetle wymogów art. 63 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy środowiskowej, a ocena ta winna być obiektywna, wyważona, oparta na niekwestionowanym stanie faktycznym. Ośrodek doskonalenia techniki nauki jazdy ma składać się z budynku szkoleniowo-administracyjnego z garażem oraz z placu manewrowego. O ile kontrowersji nie wzbudza ewentualne posadowienie budynku szkoleniowo-administracyjnego na działkach o nr [...], [...], [...], to należy zgodzić się ze skarżącą, że organy nie dokonały właściwej analizy: skali i wielkości placu manewrowego liczącego 23 000 m2 i kumulowania jego oddziaływania (emisji hałasu, gazów, zapylenia) z istniejącym po sąsiedzku terenem motocrossowym. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego RDOŚ ustalił, że nie wystąpi kumulacja oddziaływania na środowisko z innym przedsięwzięciem, nie zauważając (lub nie wiedząc), że tor motocrossowy istnieje. Organ I instancji przyznaje, iż tor motocrossowy powstał bez zezwolenia (na dziko), to jednak nie wyraził stanowiska, czy zostały podjęte czynności w celu jego likwidacji. Oczywistym jest, że funkcjonowanie dwóch podobnych inwestycji obok siebie będzie kumulować niekorzystne emisje do środowiska w stopniu większym, niż tylko planowane przedsięwzięcie. Dodatkowo od strony południowej działki inwestora graniczą z drogą gminną, a więc kolejna kumulacja dotyczy ruchu pojazdów. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zdaniem Sądu nie wystarczy zapewnienie inwestora, że zlikwiduje tor motocrossowy, skoro powierzchnia jego działek o nr [...], [...], [...] wynosi ponad 4 ha i teoretycznie mogą istnieć obie inwestycje. Następnym zarzutem skargi jest nieprawdziwe ustalenie odległości inwestycji od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Organy, sugerując się treścią Karty Informacyjnej, podają odległość 250 m od jedynej zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w pobliżu. Tymczasem skarżąca wskazała, że budynek mieszkalny na działce o nr 1086 znajduje się w odległości ok. 44 m od terenu przyszłej inwestycji, a nadto zabudowę na działce nr [...] dziali odległość ok. 20 m od działki nr [...] należącej do inwestora. Istnieje też trzeci budynek mieszkalny w odległości ok. 210 m. Powyższych okoliczności skarżąca dowodzi wydrukami z geoportalu. Ich wiarygodność nie została jednak zbadana przez organ I instancji, który poprzestał na danych zasięgniętych z Karty Informacyjnej. O tym nie były informowane organy opiniujące, zaś ewentualne potwierdzenie tych odległości może mieć znaczenie dla konieczności ponownego zbadania natężenia hałasu w odniesieniu do terenów zabudowanych. Przedsięwzięcie ma być posadowione (co nie stanowi sporu) na obszarach chronionych na podstawie przepisów art. 5 pkt 14 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 627) - w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K., - w odległości ok. 500 m od Obszaru Specjalnej Ochrony PLB200003 Puszcza K. Obszar Specjalnej Ochrony Puszczy K. obejmuje 2 ostoje ptasie w randze europejskiej E 28 i E 29 (Puszcza K. i Niecka G.-M.). RDOŚ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].02.2015 r. w ogóle nie odniósł się do treści Planu Ochrony Parku Krajobrazowego Puszcza K., gdzie plan ten określa zasady gospodarki m.in. w strefie ochronnej (otulinie, na terenie której ma być realizowana inwestycja). A w strefie tej dopuszcza się: rozwój osadnictwa, rolnictwa, gospodarki leśnej i turystycznej pod warunkiem, że nie będzie ona zagrażała zachowaniu wartości przyrodniczych Parku. Czy planowana inwestycja odpowiada powyższym wymogom – tego ani RDOŚ, ani tym bardziej organ decydujący nie wyjaśniły. Nadto w Karcie Informacyjnej nie wskazano innych wariantów realizacji inwestycji, niż wskazane przez wnioskodawcę. Skarżąca na rozprawie sądowej przeprowadzonej w dniu 19.04.2016 r. dołączyła do akt sprawy opinię biegłego sądowego z zakresu ochrony przyrody i oddziaływania na środowisko A. Z. Opinia ta (o zbyt niefortunnym tytule), jakkolwiek nieznana organowi odwoławczemu, została przyjęta przez Sąd jako dowód z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. ponieważ daje Sądowi inne spojrzenie na kwestie ochrony środowiska, zwłaszcza pobliskiego Obszaru Natura 2000 i Parku Krajobrazowego Puszcza K. Jest to opinia sporządzona przez znawcę zagadnień z zakresu ochrony przyrody i środowiska, która potwierdza zasadność zarzutów skarżącej i wielu kwestii, powyżej nie poruszonych, jak: wpływ inwestycji na gniazdowanie i przemieszczanie się chronionych ptaków na pobliskim Obszarze Natura 2000, wpływ na zanieczyszczenie powietrza i wody drobinek gumy z opon samochodowych zużywanych przy manewrach samochodowych, wpływ na ekosystem ogromnej ilości zużywanej wody do polewania 23000 m2 asfaltu. Należy podkreślić, że planowane przedsięwzięcie nie dotyczy budowy tylko zwykłego ośrodka szkoleniowego do nauki jazdy pojazdami mechanicznymi, ale będzie zawierało element doskonalenia nauki jazdy, jazdy wyczynowej. W ocenie Sądu materiał zgromadzony w sprawie, obrazujący charakter inwestycji i jej otoczenie, pojawiające się liczne wątpliwości, których nie wyjaśnia ani treść Karty Informacyjnej przedsięwzięcia, ani opinia RDOŚ (ponieważ wymagają wiedzy specjalistycznej), nie dawały organowi I instancji podstawy do dokonania własnej oceny przesłanek z art. 63 ustawy środowiskowej. Zdaniem Sądu tylko ocena oddziaływania na środowisko, jako kompleksowego opracowania w zakresie wpływu przyszłej inwestycji na ekosystem lokalny, ochronę środowiska (terenów szczególnie chronionych), walory krajobrazowe – będzie spełniać właściwe zadanie, zwłaszcza, że organy winny kierować się zasadą przezorności przy istniejących w tej sprawie wielowątkowych wątpliwościach lokalizacyjnych przyszłej inwestycji. Zdaniem Sądu, pożądanym jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 63 ustawy środowiskowej. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.