II SA/Bk 784/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy organowi I instancji dotyczącej zasiłku okresowego. oddala skargę, - Decyzją z dn.[...].10.2004 r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., przyznającą K. M., zasiłek okresowy w wysokości 73,94 zł miesięcznie od września do grudnia 2004 roku. Kolegium przyznało rację K. M., który zarzucił w odwołaniu, iż decyzja pierwszoinstancyjna nie zawiera uzasadnienia oraz nie zawiera kryteriów jakimi kierował się organ przyznając kwotę zasiłku w wysokości 73,94 zł. SKO stwierdziło, że Kierownik MOPS w Z. istotnie nie wskazał w uzasadnieniu dlaczego przyznał zasiłek okresowy w minimalnej wysokości wynikającej z przepisu art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dn. 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 ze zm.) tj. 73,94 zł, a nie w pełnej wysokości wynikającej z przepisu art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy bądź w wysokości 184,86 zł tj. 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem skarżącego (art. 38 ust. 3 pkt 1 w/w ustaw). W związku z powyższym, SKO w Ł. uznało, iż decyzja narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a., albowiem brak uzasadnienia faktycznego oraz informacji o ilości środków przeznaczonych przez MOPS w Z. na realizację zasiłków okresowych, nie pozwala organowi II instancji na merytoryczne rozstrzygnięcie o prawidłowości decyzji. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, K. M. zarzucił decyzji SKO rażące naruszenie ustawy o pomocy społecznej tj. przepisów art. 106 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 39. Stwierdził, że wysokość zasiłku okresowego nie zaspakaja jego podstawowych potrzeb bytowych uniemożliwiając bytowanie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Podniósł, iż w decyzji brak jest sposobu wyliczenia wysokości zasiłku okresowego oraz kryteriów do jego wyliczenia. Zarzucił decyzji brak uzasadnienia i sprzeczność przyznanego zasiłku z przepisem art. 38 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Kolegium zwróciło uwagę, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną i wszelkie zarzuty skargi nie mają tu znaczenia, skoro organ na skutek odwołania K. M. odwołanie to uwzględnił uchylając decyzję Kierownika MOPS w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi była decyzja kasacyjna SKO w Ł. , co oznacza, że Kolegium uznało zasadność odwołania skarżącego od decyzji Kierownika MOPS w Z. z dn. [...].11.2004 r. SKO dało temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji potwierdzając, iż decyzja pierwszoinstancyjna rzeczywiście nie posiada uzasadnienia powodów, dla których organ ustalił wysokość zasiłku okresowego na kwotę 73,94 zł, a nie w pełnej wysokości wynikającej z przepisu art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 z 2004 r.). Uchylając decyzję organu I instancji, SKO zaleciło wyjaśnienie wszystkich przesłanek ustawowych przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zarzuty skargi, mówiące o naruszeniu art. 106 ust. 3, art. 38 ust. 3 oraz art. 39 ustawy o pomocy społecznej – nie mogą odnosić się do decyzji zaskarżonej, która nie rozstrzygnęła sprawy merytorycznie, a została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Art. 138 § 2 k.p.a. daje, organowi odwoławczemu, możliwość uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej mieści się w przytoczonej normie prawnej, albowiem decyzja Kierownika MOPS nie zawierała kryteriów przyznania skarżącemu zasiłku okresowego w takiej a nie innej wysokości, a także nie zawierała informacji o sposobie rozdysponowania środków posiadanych na zasiłki przez MOPS w Z. Powyższych kwestii, organ II instancji nie był władny uzupełnić we własnym zakresie, albowiem naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Stąd też trafną była decyzja kasacyjna, podjęta zgodnie z prawem. Zatem, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Zwrot kosztów postępowania nie służy skarżącemu, albowiem skarga została oddalona. Koszty podlegają zwrotowi wyłącznie przy uwzględnieniu skargi, o czym stanowi art. 200 w/w ustawy.