II SA/Bk 789/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny oddala skargę W dniu [...] lipca 2018 r. D. B. zwrócił się do Starosty Powiatu B. z wnioskiem o dokonanie zmiany lasu na użytek rolny. W treści wniosku wskazał, że dotyczy on lasu o powierzchni 0,24 ha występującego na stanowiącej jego własność działce oznaczonej nr [...], położonej w miejscowości Z. Wniosek ten umotywował chęcią zagospodarowania ww. gruntów na sad, ogrody warzywne i budowę stawu. Do wniosku wnioskodawca załączył wypis z rejestru gruntów oraz kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonymi fragmentami działki, objętymi niniejszym wnioskiem. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r., uzupełnionym pismem z [...] lipca 2018 r. organ przekazał do właściwego organu ww. wniosek w zakresie dotyczącym fragmentu lasu o powierzchni wynoszącej około 0,07 ha. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. organ wezwał wnioskodawcę do złożenia pisemnych wyjaśnień, niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez udzielenie odpowiedzi na wymienione w nim kwestie, które dotyczyły: wyjaśnienia z jakich powodów wnioskodawca nie zamierza zlokalizować sadu, ogrodów warzywnych i stawu na gruntach rolnych, bez dokonywania zmiany lasu na użytek rolny, wskazania do jakich celów ma służyć staw oraz sprecyzowania dla jakich szczególnie uzasadnionych potrzeb, oprócz samej chęci, wnioskodawca zamierza zmienić las na sad, ogrody warzywne i staw. Wezwanie zawierało pouczenie o treści art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2015 r., poz. 2100, ze zm. dalej: "u.l.") oraz wyjaśnienie tego przepisu. W dniu [...] lipca 2018 r. organ przeprowadził oględziny na ww. działce, w których uczestniczył wnioskodawca. W protokole oględzin wskazano, że działka położona jest w sąsiedztwie terenów leśnych oraz z zabudową jednorodzinną. Fragment leśny środkowy położony jest w sąsiedztwie domu i porośnięty jest młodym drzewostanem brzozowym, natomiast wschodni fragment pozbawiony jest w części drzewiastej roślinności leśnej i porośnięty krzewami oraz niewielkim drzewami, trawą i chwastami. Po obrzeżu porośnięty jest drzewostanem sosnowym w fazie drągowiny. Pozostała część porośnięta jest nieregularnym gatunkowo i wiekowo młodym drzewostanem liściastym powstałym najprawdopodobniej z samosiewu. Grunty rolne w działce zagospodarowane są pod rekreację wokół domu, sad owocowy i trawniki. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta Powiatu B. odmówił D. B. udzielenia zezwolenia na zmianę dwóch fragmentów lasu o łącznej powierzchni około 0,1620 ha na użytek rolny na działce nr [...] położonej w Z., stanowiącej własność wnioskodawcy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie uzasadnionego, wskazanego w art. 13 ust. 2 u.l., interesu dla zmiany lasu na użytek rolny, która może nastąpić w przypadku wystąpienia szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli. Pojęcie to zaś wskazuje na możliwość zmiany przeznaczenia lasu na grunt rolny jedynie w sytuacjach wyjątkowych, o czym wnioskodawca został pouczony w wezwaniu z dnia 12 lipca 2018 r. Sama zaś chęć jest niewątpliwie istotna dla właściciela, jednakże nie można traktować tej potrzeby jako szczególnie uzasadnionej. Ponadto organ wskazał, że przepisu u.l. nakazują działania zmierzające do ochrony zasobów leśnych, w szczególności zaś art. 7 -9 u.l. oraz art. 13 u.l. wskazują, na konieczność prowadzenia gospodarki leśnej w ramach zrównoważonego rozwoju, co stanowi zasadę wyrażoną w art. 5 Konstytucji RP. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję. Co do zasady Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, że skarżący nie wykazał szczególnie uzasadnionego, wskazanego w art. 13 ust. 2 u.l. interesu dla zamiany użytku leśnego na rolny, wskazując ponadto, że ustawodawca zezwolił na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w szczególności zaś, gdy przedmiotowa zmiana jest niezbędna dla zaspokojenia takiej potrzeby, której znaczenie przewyższa interes publiczny ochrony lasu i pozwala na odstąpienie od celów wyznaczonych w ustawie. Dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o zmianę lasu na użytek rolny, nie jest zatem wystarczające wykazanie wystąpienia po stronie właściciela gruntu uzasadnionych potrzeb, a konieczne jest wykazanie obiektywnie szczególnego charakteru tych potrzeb. W ocenie Kolegium zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela lasu niezbędna w danej sytuacji i uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny sytuacji wnioskodawcy i jego argumentów. Zdaniem Kolegium, sam zamiar urządzenia stawu i prowadzenia gospodarki rybnej, nie uzasadnia obiektywnych, szczególnych potrzeb wnioskodawcy. Zmiany tej nie uzasadnia również pozostała powołana w odwołaniu argumentacja wskazująca na przeznaczenie gruntu jako teoretyczne zabezpieczenie okolicy w wodę w razie pożaru, bowiem w ocenie Kolegium do tego celu służą specjalne zbiorniki przeciwpożarowe. Skargę na ww. decyzję wniósł do tut. Sądu D. B., zaskarżając ją w całości. Skarżący zarzucił ww. decyzji: 1. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 68 § 1 k.p.a. w przedmiocie sporządzenia protokołu bez należytej staranności z brakami formalnymi, oraz tendencyjnym charakterem, skutkującym nieprecyzyjnym ustaleniem stanu faktycznego z pominięciem słusznego interesu strony; 2) art. 76, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 136 k.p.a. w przedmiocie niedopełnienia obowiązku prawidłowego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkującym nieprecyzyjnym ustaleniem stanu faktycznego z pominięciem słusznego interesu strony; 3) art. 76, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 136 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6 w zw. z 107 § 3 k.p.a. w przedmiocie sporządzenia niekompletnego, nielogicznego, wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia decyzji organu l oraz II instancji, pomijającego rozróżnienie na uzasadnienie prawne i faktyczne, nie odnoszące się do wszystkich przywołanych w skardze naruszeń organu l instancji w szczególności art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., skutkujące z jednej strony błędnym uznaniem przez organ, że na gruncie znajdują się dwa fragmenty lasu, którym należy zapewnić trwałość i ciągłość jego użytkowania o łącznej pow. około 0,1620 ha, podczas gdy jest to w rzeczywistości grunt rolny, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowany i porośnięty samosiejką, nietrafnie zaklasyfikowany jako grunt leśny, na którym z uwagi na jego nieregularny obszar nie jest możliwe prowadzenie produkcji leśnej; z drugiej strony częściowo prawdziwym uznaniem, że na gruncie znajduje się młodnik, krzewy w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej co doprowadziło organ do błędnego wniosku, że taki grunt należy ochraniać jak las, ze względu na jego klasyfikację; 4) art. 8, art. 9, art. 11, art. 15 k.p.a. w przedmiocie zebrania oraz dokonania przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom postępowania administracyjnego, w zw. z art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz okoliczności faktycznych - w ramach uznania administracyjnego - tylko poprzez zastosowanie swobody decyzyjnej. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 13 ust. 2 u.l. przez błędne uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, 2) art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie wykonywania przez skarżącego prawa własności, w przedmiocie narzucania mu nieekonomicznego dla niego działania, z pominięciem słusznego interesu strony i okoliczności faktycznych; 3) art. 32 Konstytucji RP w przedmiocie naruszenia zasady równości oraz dyskryminacji sytuacji prawnej skarżącego w odniesieniu do jego sąsiadów, przez wydanie decyzji zezwalającej sąsiadowi na przekształcenie gruntów zaklasyfikowanych jako leśne porośniętych wieloletnim lasem, wobec braku zezwolenia na przekształcenie gruntu zaklasyfikowanego jako grunt leśny skarżącego, a porośniętym w głównej mierze samosiejką. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji a także decyzji wydanej przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący doprecyzował ww. zarzuty oraz powołał szczegółową argumentację na ich uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów powołanych przez skarżącego. Na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika podniósł, że teren posiada niewłaściwą kwalifikację. Wskazał, że nie zostało wyjaśnione jaki grunt jest leśny, a jaka powierzchnia nie została zalesiona oraz, że organ naruszył zasadę równości, bowiem na sąsiednich działkach grunty zostały wyłączone z produkcji rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim wątpliwości Sądu nie budzi prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji oraz wyprowadzonych na ich podstawie wniosków, skutkujących wydaniem decyzji odmawiających skarżącemu udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Wskazać przy tym należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (u.l.), stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Jednocześnie art. 3 pkt 1 u.l. stanowi, że lasem w rozumieniu u.l. jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. Jednocześnie art. 13 ust. 1 u.l. formułuje obowiązki właścicieli lasów do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, uszczegóławiając je w sposób przykładowy m.in. przez: zachowanie w lasach roślinności leśnej (pkt 1), pielęgnowanie i ochronę lasu (pkt 3), przebudowę drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej (pkt 4) oraz racjonalne użytkowanie lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji (pkt 5). Stosownie zaś do art. 8 u.l., podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych. Skoro zatem ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, to obowiązek wykazania, że w danej sprawie tego rodzaju szczególnie uzasadniona potrzeba wystąpiła, ciąży na właścicielu lasu, który powinien przedstawić wyczerpującą argumentację przemawiające za niezbędnością tego przeznaczenia (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., II OSK 2196/14, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Nie sposób przy tym obciążać orzekające w tego rodzaju sprawach organy administracyjne obowiązkiem poszukiwania, niejako w zastępstwie właściciela lasu, okoliczności uzasadniających zaistnienie tego rodzaju szczególnie uzasadnionej potrzeby. Tymczasem, w niniejszej sprawie, skarżący – będący właścicielem lasu, wnioskującym o zmianę jego przeznaczenia na użytek rolny, uzasadnił wniosek ten w sposób nad wyraz lakoniczny, tj. wskazując jedynie, że chciałby przedmiotowe grunty zagospodarować na sad, ogrody warzywne i budowę stawu. Wezwany zaś do pisemnego doprecyzowania ww. wniosku, nie odpowiedział na wezwanie organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r., pozbawiając się tym samym możliwości jego szczegółowego uargumentowania na tym etapie postępowania. Bardziej szczegółowa argumentacja, została zaś przez niego powołana dopiero w uzasadnieniu wniesionego przez niego odwołania. Konstrukcja art. 13 ust. 2 u.l. wskazuje, że organ go stosujący, działający w warunkach uznania administracyjnego, ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, oceniając, czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, będące jedyną przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. W związku zaś z tym, że przesłanka ta nie została ustawowo sprecyzowana ani wyjaśniona, jej rozumienie wypracowała praktyka orzecznicza, do której to, tut. Sąd się przychyla. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, że owo niezdefiniowane ustawowo pojęcie: "szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu", należy pojmować jako sytuację wyjątkową, będącą dla właściciela czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji i jednocześnie uzasadnioną nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 24 maja 2018 r., II SA/Po 827/17, Lex nr 2511257). Tym samym powody wystąpienia z wnioskiem powinny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet jeżeli jest on uzasadniony. Jak to trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 20 października 2011 r. (II OSK 1448/10, CBOSA): szczególnie uzasadnionej potrzeby nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych. Musi to być realna (a nie potencjalna) potrzeba wykraczająca poza potrzebę zwykłą, (a więc wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami), która w sytuacji konkretnego właściciela, przeważa nad ww. ciążącymi na nim obowiązkami ochrony i trwałości utrzymania lasu (vide: wyroki w sprawach o sygn. II OSK 1448/10, II SA/Bk 1184/13, II SA/Bk 374/12). Prawidłowa wykładnia ww. przepisu nie może być bowiem oderwana od całości uregulowań u.l., co wskazuje na konieczność interpretacji zwrotu "szczególnie uzasadniona potrzeba" jako: "konieczność, mus, niezbędność, przymus sytuacyjny" (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 września 2016 r., II SA/Bk 463/16, Lex nr 2115153). Wyjątkowość sytuacji właściciela lasu, ubiegającego się o zezwolenie na jego zmianę na użytek rolny, postrzegana poprzez pryzmat ciążących na nim, ww. obowiązków oraz celów u.l., powinna mieć zatem wagę przewyższającą wartości chronione przedmiotową ustawą. W związku z powyższym uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady jej dotychczasowego utrzymywania (a nawet jej zwiększania), który powinien być stosowany po dogłębnej analizie przesłanek wynikających z ustawy (zob. wyrok NSA z 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2196/14, CBOSA), przy uwzględnieniu opisanych wyżej priorytetowych celów i wartości nią chronionych. W odniesieniu zaś do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że wywiedziona w ww. zakresie argumentacja skarżącego, sprecyzowana szczegółowo dopiero na etapie postępowania odwoławczego, sprowadza się do stwierdzenia, że planowany do przekształcenia grunt leśny jest słabo i nieregularnie zalesiony młodnikiem przez co nie stanowi wartościowego lasu, zaś jeden z jego fragmentów o powierzchni 230 m2, jest zbyt niewielki aby prowadzić na nim gospodarkę leśną. Sam teren zaś jest podmokły, co sprzyja zagospodarowaniu go do celów prowadzenia bardziej ekonomicznej gospodarki rybnej. Takie zaś przeznaczenie gruntu będzie w ocenie skarżącego służyło interesowi społecznemu, bowiem stanie się on miejscem gniazdowania, żerowania i odpoczynku ptaków, a także będzie zabezpieczało okolicznych mieszkańców przed deficytem wody. Ponadto skarżący wskazał, że posadzenie jabłoni oraz założenie ogrodu warzywnego jest możliwe na przylegającym do domu mieszkalnego użytku rolnym, co sugerowało w ocenie Sądu, oparcie wniosku w istocie na argumentacji uzasadniającej przeznaczenie gruntu na staw. Okoliczności powyższe zostały przez skarżącego powtórzone w skardze oraz nieznacznie doprecyzowane o argumentację odnoszącą się do zagrożenia pożarowego oraz potencjalnych zysków gminy z tytułu podatku rolnego, który obciążałby skarżącego po przekształceniu lasu na grunt rolny. W ocenie tut. Sądu, aktualna sytuacja życiowa skarżącego nie wymaga dokonania przekształcenia gruntu leśnego na użytek rolny, nawet jeżeli skarżący nie zgadza się z dotychczas ujawnioną w ewidencji gruntów klasyfikacją tego gruntu. Aktualizacja danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków nie stanowi przy tym istoty niniejszego postępowania oraz dokonywana jest w trybie opisanym w odrębnej ustawie. O kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają przy tym dane z ewidencji gruntów, a nie okoliczność przejściowego pozbawienia gruntu roślinności leśnej, z czym wiąże się natomiast ustawowy obowiązek właściciela lasu do odnawiania upraw leśnych. Potrzeba rolniczego użytkowana przez skarżącego gruntu, która uzasadniona została przede wszystkim względami subiektywnymi, nie mogła zostać uznana za sytuację przymusową, bezwzględnie przemawiającą za udzieleniem zezwolenia na przekształcenie lasu w użytek rolny. Argumentacja dotycząca zaś przyczynienia się do ochrony przyrody oraz zabezpieczenia lokalnej społeczności w zasoby wodne, w kontekście wyżej powołanych przepisów u.l., nie mogła stanowić uzasadnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.l., bowiem stanowi raczej dowolne zapatrywanie wnioskodawcy, niepoparte żadnymi dowodami, aniżeli realną i niezbędną potrzebę, która determinowałaby odejście od zasady utrzymania lasu i zapewnienia ciągłości jego użytkowania. W ocenie Sądu, zamiar skarżącego dotyczący zagospodarowania działki na cele rolnicze niewątpliwie wskazuje, że posiada on interes w zmianie przeznaczenia gruntu, jednakże nie oznacza jego szczególnie uzasadnionej potrzeby, aby takiej zmiany dokonać. Jak wskazuje się w orzecznictwie: sam fakt, że właściciel działki nie jest zainteresowany prowadzeniem na niej gospodarki leśnej, a wolałby prowadzić gospodarkę rolną, nie oznacza, że stanowi to wystarczającą przesłankę do żądanej zmiany przeznaczenia działki i organy winny się do tego wniosku przychylić (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 lutego 2018 r., IV SA/Wa 2796/17, Lex nr 2478997). W tym zaś miejscu należy wyjaśnić, że prawo żądania przez właściciela zmiany lasu na użytek rolny, nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. Użyte w art. 13 ust. 2 u.l. sformułowanie, że "zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna" wskazuje, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, które daje organowi pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji, co oczywiście nie może oznaczać dowolności. Organ każdorazowo dokonuje oceny przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej, indywidualnej sprawy. Z tego też względu sama okoliczność, że sąsiedzi skarżącego uzyskali w takich sprawach rozstrzygnięcia pozytywne, nie może wpływać na ocenę, co prawda tej samej przesłanki, jednak rozpoznawanej zawsze w odniesieniu do zindywidualizowanego stanu faktycznego, co czyni nietrafionym zarzut skarżącego odnoszący się do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W tym względzie podkreślić należy, że faktyczna sytuacja poszczególnych podmiotów, różni się wieloma rozmaitymi cechami, którymi w sprawach prowadzonych z art. 13 ust. 2 u.l. mogą być nie tylko warunki usytuowania i wielkości poszczególnych działek, stan i rodzaj ich zagospodarowania, ale przede wszystkim sposób uargumentowania wniosku wszczynającego postępowanie. Dodać przy tym należy, że kluczowy charakter ma zawsze ustalenie pewnej cechy istotnej, wspólnej wszystkim porównywanym podmiotom, a której na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalić nie można. Dodatkowo zauważyć trzeba, że prawo własności, zagwarantowane w Konstytucji RP nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP. Tut. Sąd, kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji, wydanej w oparciu o uznanie administracyjne badał, czy organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia wynikają z dokonanych ustaleń. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy, wymogom tym sprostały. Zarówno dokonana przez nie analiza okoliczności faktycznych, jak i przeprowadzone postępowanie dowodowe, nie nasuwają co do zasady wątpliwości co do ich prawidłowości. Zauważyć przy tym należy, że kwestionowany przez skarżącego protokół oględzin, odpowiada wymogom zawartym w art. 68 k.p.a., a przede wszystkim zawiera treść pozwalającą na odtworzenie przebiegu opisanych w nim czynności. Z tego też względu mógł on stanowić dowód w przedmiotowej sprawie. Z jego treści nie wynika zaś, aby skarżący zgłosił przed jego podpisaniem jakiekolwiek zastrzeżenia lub poprawki, bądź aby w ogóle miał wówczas obiekcje, co do sposobu przeprowadzenia oględzin, czy też treści w protokole zawartych. Sam zaś protokół zawiera ponadto informacje kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono. Wynika z niego dość dokładny opis gruntów skarżącego, wyszczególniający poszczególne fragmenty leśne, wchodzące w skład większego kompleksu leśnego, z którym – jak wynika z kopii mapy ewidencyjnej - działka skarżącego graniczy od strony południowej. Według ustaleń zawartych w protokole, jeden z fragmentów lasu, nazwany "środkowym" położony jest w sąsiedztwie domu i porośnięty młodym drzewostanem brzozowym, zaś fragment "wschodni" pozbawiony jest w części drzewiastej roślin i porośnięty krzakami, niewielkimi drzewami oraz chwastami. Po obrzeżu porośnięty jest zaś drzewostanem sosnowym w fazie drągowiny. Pozostała część porośnięta jest nieregularnym gatunkowo młodym drzewostanem, zaś grunty rolne zagospodarowane są pod rekreacje wokół domu, sad i trawniki. Z wypisu z rejestru gruntów wynika natomiast, że grunty rolne zabudowane zajmują 526 m2 powierzchni działki, grunty orne 2170 m2, zaś tereny mieszkaniowe 1554 m2. W oparciu o powyższy materiał dowodowy, a także argumentację przedstawioną przez skarżącego, najpierw we wniosku wszczynającym postępowanie, a następnie w odwołaniu od decyzji organu I instancji, organy obu instancji słusznie uznały, że obiektywne kryteria obowiązku zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych, przemawiały na niedopuszczalnością zmiany wyżej opisanych fragmentów leśnych na użytek rolny. Taka ocena okoliczności niniejszej sprawy, istotnie różniąca się od tej prezentowanej przez skarżącego, w realiach rozpatrywanej sprawy była uprawniona i nie nosi cech dowolności. Zaskarżona decyzja została zaś właściwie uzasadniona, a argumentacja w niej zawarta, wynika z rozważenia wszystkich zarzutów odwołania i ponownego autonomicznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Nie doszło zatem - wbrew zarzutom skargi, do naruszenia przepisów procesowych, w tym również tych odnoszących się do wadliwego sporządzenia wyżej wspomnianego protokołu oględzin, który– co należy podkreślić – nie jest i nie miał być protokołem przesłuchania strony. Skarga podlegała zatem oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana bez zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego i po przeprowadzeniu administracyjnego postępowania w sposób wystarczająco wyjaśniający, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a w konsekwencji również bez zarzucanego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Jakkolwiek Sąd dostrzegł z urzędu naruszenie procesowe polegające na braku zastosowanie przez organy obu instancji art. 79a k.p.a., jednakże z uwagi na treść uzasadnienia odwołania, w którym skarżący w sposób szczegółowy przedstawił argumentację swojego wniosku oraz nieznacznie ją doprecyzowujące uzasadnienie skargi, Sąd uznał, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Nawet gdyby do tego uchybienia nie doszło, wynik postępowania byłby taki jak ten, który podlegał zaskarżeniu, tym bardziej, że skarżący nie przedstawił w skardze żadnych nowych okoliczności ponad te, które zawarł w odwołaniu. Mając na uwadze powyższe, w ocenie tut. Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tego też względu skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.