II SA/Bk 79/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. K. i E. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...].12.2016 r. nr: [...] P.i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].11.2016 r. nr [...] udzielającą H. M. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego na maszyny rolnicze o wymiarach 11,2 m x 13,5 m, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości M. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...].12.2015 r. inwestor H. M. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o udzielenie pozwalania na użytkowanie budynku garażowego na maszyny rolnicze o wymiarach 11,2 m x 13,5 m, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości M., w związku z uzyskaniem ostatecznej decyzji nakładającej na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].03.2008 r. znak [...] utrzymana w mocy decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2008 r. nr [...]). Po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał w dniu [...].02.2016 r. decyzję nr [...] udzielającą wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez B. i E. K., decyzją z dnia [...].09.2016 r. nr [...]uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...].11.2016 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. udzielił H. M. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego na maszyny rolnicze o wymiarach 11,2 m x 13,5 m, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości M. W uzasadnieniu tejże decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...].10.2016 r. została przeprowadzona kontrola obowiązkowa rzeczonego budynku, w wyniku której ustalono jego stan techniczny, tj. m.in. że jest to budynek murowany z gazobetonu z dachem dwuspadowym krytym eternitem falistym oraz, że nie posiada on posadzki, ma drewnianą stolarkę okienną (w dwóch oknach brak skrzydeł), wrota drewniane dwuskrzydłowe, słupy żelbetowe i stalowe w stanie technicznym dobrym pomimo śladów rdzy, podciągi stalowe w stanie dobrym pomimo śladów rdzy, widoczne fragmenty fundamentów oraz ściany zewnętrzne w stanie dobrym bez rys i pęknięć, a także, że od strony działki nr [...] znajduje się ściana pełna bez otworów, więźba dachowa o konstrukcji drewnianej w stanie dobrym, podobnie jak pokrycie dachowe. Nie stwierdzono także braków konstrukcyjnych. Organ I instancji wskazał także, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja techniczna budynku nie zawiera nakazu montażu skrzydeł okiennych lub wrót oraz wykonania izolowanych posadzek, ani też jakichkolwiek innych robót remontowych przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Wskazał także, że pomimo braku orynnowania, (którego nie zaprojektowano w dokumentacji technicznej) wody opadowe z dachu budynku odprowadzane są na posesję inwestora. Organ podkreślił także, że brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że mapa do celów projektowych została sfałszowana – jak na ta wskazywali Odwołujący się. Wskutek rozpoznania odwołania B. i E. K. od ww. decyzji, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., zaskarżoną decyzją z dnia [...].12.2016 r. nr [...] utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że na tym etapie postepowania organ nie bada innych przesłanek aniżeli kwestia zdatności obiektu do użytkowania. Powołując się na brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, dalej: Prawo budowlane z 1974 r.) oraz § 33 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) wskazał, że analiza protokołu kontroli z dnia [...].10.2016 r. prowadzi do wniosku, że przedmiotowy budynek jest obiektem zdatnym do użytku, bowiem został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem. Organ podzielił przy tym argumentację zawartą w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji. Skargę na ww. decyzję do tut. Sądu administracyjnego, złożyli B. i E. K. zaskarżając ją w całości. Zarzucili jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 76, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 i art. 107 k.p.a., podkreślając, że organ I instancji dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego. Wskazali także, że właścicielem działki nr [...] we wsi M. jest A. M., a nie H. M. Wskazali, że mapa, na której sporządzono plan realizacyjny, została wykonana z naruszeniem prawa, który to fakt znany jest organowi z urzędu. Podnieśli także, że znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie technicznym budynku i zdolności do użytkowania datowane jest na [...].01.2007 r., podczas gdy stan budynku ulega pogorszeniu. W ich ocenie protokół kontroli z dnia [...].10.2016 r. nie uwzględnia dwóch pęknięć w ścianie szczytowej oraz został sporządzony niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23.06.2003 r. w sprawie wzoru protokołu obowiązkowej kontroli. Wedle Skarżących przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia definicji budynku oraz nie został wybudowany zgodnie z zatwierdzonym projektem, bowiem takowego nie ma w dokumentacji. W piśmie z dnia [...].01.2018 r. organ II instancji wniósł o oddalanie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał także, że ostateczną decyzją z dnia [...].10.2017 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga oraz wywiedzione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Została ona wydana w wyniku prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postepowania legalizacyjnego, którego podstawą są przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Ustawę tą stosuje się w niniejszej sprawie w związku z samowolnym wybudowaniem przedmiotowego obiektu budowlanego przed 1995 r. – vide art. 103 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2017, poz. 1332 ze zm.). W niniejszej sprawie słusznie ustalono, że nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., a więc wydania decyzji o przymusowej rozbiórce budynku albo przejęciu go na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, bowiem po pierwsze w chwili jego budowy lokalizacja budynku była zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy Perlejewo, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w P. z dnia [...].07.1983 r.; po drugie zaś budynek nie narusza rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), a po trzecie nie powoduje także niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz pogorszenia warunków zdrowotnych otoczenia. W sprawie niniejszej nie stwierdzono także konieczności zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. zobowiązania inwestora do dokonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami i po przeprowadzeniu wymaganej kontroli stanu technicznego przedmiotowego budynku, pozwolono na jego użytkowanie, tym samym dokonując jego legalizacji. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje, że procedurę legalizacyjną przedmiotowego budynku, wdrożono w niniejszej sprawie zasadnie oraz poprawnie. Przede wszystkim na uwadze mieć należy, że zgodnie z art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Słusznie zatem organy obu instancji podkreślały, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, kwestią najbardziej istotną jest ocena zdatności obiektu do użytkowania, będąca w zasadzie jedyną przesłanką podlagającą badaniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Słusznie także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano § 33 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), wedle którego o zdatności do użytku wykonanego obiektu budowlanego stwierdza właściwy organ, korzystając w miarę potrzeby z uprawnień przewidzianych w art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. (umożliwiających organowi żądanie od inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego oraz od wykonawcy robót budowlanych lub producenta materiałów budowlanych informacji i udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu budowlanego do użytku lub utrzymaniem obiektu, opracowania instrukcji eksploatacyjnej dla obiektu lub jego części, dostarczenia technicznych ekspertyz dotyczących projektu, materiałów, robót, a także stanu technicznego obiektu budowlanego oraz zlecenia wykonania ekspertyz na koszt ww. podmiotów w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ekspertyz lub w razie dostarczenia ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą przedmiotem ekspertyzy). Ustalenia kontroli z dnia [...].10.2016 r. jednoznacznie wskazują na zdatność przedmiotowego obiektu budowlanego do użytku. Kontrola ta została przeprowadzona przez osoby będące inspektorami Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. w obecności inwestora. Ustalenia kontroli są precyzyjne, kompletne i jednoznaczne. Do uwag zgłoszonych względem powyższych ustaleń przez Skarżących, organ I instancji odniósł się w treści uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, wyjaśniając z jakich powodów, wskazane przez nich mankamenty konstrukcyjne i budowlane, pozostają bez wpływu na ogólną ocenę zdatności przedmiotowego budynku do użytkowania. Słusznie przy tym organ oparł swoje stanowisko na opinii technicznej osoby uprawnionej, znajdującej się w aktach sprawy. Uzasadnienia obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji w pełni uwzględniają wyniki przeprowadzonej w dniu [...].10.206 r. kontroli. Decyzja organu I instancji, niemalże przytacza treść poczynionych wówczas ustaleń. Organ ten ustosunkował się także do uwag zgłoszonych w trakcie prowadzonego postępowania przez Skarżących, zaś organ II instancji do wywiedzionych przez nich zarzutów odwoławczych. Zasadnie przy tym wskazano, że argumentacja wykraczająca poza ocenę kwestii zdatności obiektu do użytkowania, nie ma znaczenia z punktu widzenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz, że zgłaszane przez Odwołujących cechy przedmiotowego obiektu, pozostają bez wpływu na ocenę jego stanu technicznego. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy przemawia zatem za zasadnością wydanego rozstrzygnięcia. Ustalony na jego podstawie stan faktyczny, oraz wyprowadzone z niego wnioski, poczynione w kontekście brzmienia ww. przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., znalazły pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego w I instancji rozstrzygnięcia. Te natomiast, zostało słusznie utrzymane w mocy przez organ II instancji, który wyczerpująco ustosunkował się do złożonych w toku postępowania odwoławczego zarzutów, dochowując przy tym istoty postępowania odwoławczego polegającej na ponownym merytorycznym badaniu sprawy, a także słusznie podkreślił, że w sprawie niniejszej najistotniejsze są ustalenia co stanu technicznego obiektu, zaś inne przesłanki nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia najistotniejszej kwestii – tj. zdatności obiektu do użytkowania. Podkreślić przy tym należy, że wedle art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. adresatem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego może być nie tylko właściciel nieruchomości, ale także inwestor lub zarządca nieruchomości. Powyższe nie wyklucza zatem wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej H. M. będącemu inwestorem, pomimo faktu, że obecnym właścicielem nieruchomości, na której posadowiono przedmiotowy budynek, jest A. M. Z kolei podnoszona przez Skarżących teza o nieprawidłowościach w opracowaniu mapy do celów projektowych oraz zarzut jej sfałszowania, nie znajduje oparcia materiale dowodowym. Co więcej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].07.2017 r. nr [...] (k. 106-108), utrzymaną w mocy decyzją ww. organu z dnia [...].10.2017 r. nr [...] (k. 169-172) odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie jest ona obciążona wadami prawnymi uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie podniesionych w skardze zarzutów, jak i przesłanek branych pod uwagę przez Sąd z urzędu, wykazała, że jest ona zgodna z prawem. Nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.