II SA/Bk 797/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia wpisu do rejestru przedsiębiorców oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Starosta K. zakazał P. [...] z siedzibą w S. prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów [...] oraz skreślił wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów nr [...] z dnia [...].12.2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca spełniający wszystkie wymagania określone w art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Jednym z warunków określonych tym przepisem jest niekaralność za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Pan J. R. został skazany prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w Ł. VII Zamiejscowy Wydział Karny w K. za popełnienie przestępstwa z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 271 § 1 kk (wyrok o sygn. akt [...] z [...].12.2013 r.). Skazanie za przestępstwo z powyższych przepisów oznacza, że Pan J. R. rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej ponieważ został skazany za przestępstwo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz przestępstwo przeciwko dokumentom. Zachodziła zatem podstawa do wydania decyzji, o treści wskazanej powyżej, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 3 i pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 02.07.2004 r. (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 672). Odwołanie od tej decyzji wniósł Pan J. R., w którym kwestionował wydanie decyzji na podstawie prawomocnego wyroku karnego skazującego go za popełnienie przestępstwa z art. 271 § 1 kk. W jego ocenie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów Starosta nie mógł wydać bez przeprowadzenia kontroli, której wyniki wskazywałyby jednoznacznie, że doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej. W wypadku stwierdzenia takich naruszeń organ zobowiązany by był do wydania zaleceń pokontrolnych, których nieusunięcie uprawniałoby organ do wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru działalności regulowanej. Naruszenie prawa przez diagnostę nie oznacza automatycznie, że stacja była prowadzona z naruszeniem warunków jej prowadzenia. Naruszenie przepisów prawa zawartych w art. 83b ust. 1, art. 83 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. c, art. 83c ustawy z 209 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, art. 71 ust. 1 pkt 3, art. 77 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...].06.2014 r. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części rozstrzygającej o zakazaniu P. [...] z siedzibą w S. prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów [...], orzekając jednocześnie o zakazie przedsiębiorcy J. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. [...] z siedzibą w S. ul. [...] prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów [...] i utrzymało decyzję organu I instancji w pozostałej części w mocy. Organ II instancji wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że J. R. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie podstawowej stacji kontroli pojazdów pod firmą P. [...] z siedzibą w S. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...] przez Sąd Rejonowy w Ł. VII Wydział Zamiejscowy w K. za przestępstwo przeciwko dokumentom i jednocześnie tenże sąd orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty uprawnionego do przeprowadzenia badań technicznych pojazdów na okres 1 roku. W związku z tym z dniem uprawomocnienia się wyroku w dniu [...] marca 2014 r. Pan J. R. przestał spełniać warunek wynikający z art. 83 ust. 3 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowiący, że stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który nie był karany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Zgodnie z art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt 3 lit c w/w ustawy starosta sprawuje nadzór nad stacjami kontroli pojazdów i w ramach tego nadzoru wydaje decyzję o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Skazanie skarżącego za przestępstwo przeciwko dokumentom jest niewątpliwie rażącym naruszeniem warunku określonego w art. 83 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zasadnie zatem Starosta stwierdził, że Pan J. R. przestał spełniać warunek niekaralności i wydał decyzję o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru przedsiębiorców prowadzących tę działalność. Z uwagi na błędne określenie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorygowało stwierdzony błąd poprzez uchylenie decyzji w tej części i orzeczenie co do istoty sprawy z właściwym określeniem nazwy przedsiębiorcy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 83b ust.1 i ust. 2 pkt 1 lit a i pkt 3 lit. c ustawy Prawo o ruchu drogowym, podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, iż nie doszło do naruszenia art. 83b ust. 1 w/w ustawy, gdyż starosta jest organem sprawującym nadzór nad podstawową stacją kontroli pojazdów a w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko dokumentom zbędne było przeprowadzenie kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a powyższej ustawy. Podstawę wydania decyzji stanowił art. 83b ust. 2 pkt 3 w/w ustawy a nie art. 71 ust. 1 pkt 3 i art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 7 lipca 2004 r. ponieważ sprawa dotyczy działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów regulowanej przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd też Starosta K. wydając decyzję zbędnie powołał się na art. 71 ust. 1 pkt 3 i art. 77 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego nie doszło też do naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i § 3 kpa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...].06.2014 r. znak [...] wniósł Pan J. R. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 83b ust. 1, art. 83b ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. c, art. 83c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) oraz art. 9, art. 71 ust. 1 pkt 3 i art. 77 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.) a także naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 ustawy Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 z późn. zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący twierdzi, że organ nadzorujący nie przeprowadził kontroli prowadzonej przez niego stacji kontroli pojazdów w zakresie zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do której jest zobowiązany zgodnie z art. 83b ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy. Przedmiotem kontroli jest także zgodność z warunkiem określonym w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy. Stwierdzenie nieprawidłowości w ramach kontroli wymaga wydania zaleceń pokontrolnych i wyznaczenia terminu do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Dopiero ich nieusunięcie dałoby podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenie przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. W ustawie nie sprecyzowano co jest rażącym naruszeniem warunków prowadzenia stacji kontroli pojazdów. W sytuacji, gdy Sąd w wyroku skazującym nie orzekł w stosunku do niego zakazu wykonywania działalności gospodarczej w postaci zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów to skazanie go z art. 271 kk nie może być uznane za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Przepis art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie określa warunku prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez przedsiębiorcę skazanego za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom, a stanowi, że stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza przez niezapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu i nierozpatrzenie ponownie sprawy administracyjnej, do czego jest zobowiązany organ II instancji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze w ustalonym przez organy stanie faktycznym, który Sąd uznaje za prawidłowy, nie znajdują uzasadnienia. W ocenie skarżącego, w sytuacji gdy organ nadzoru nad stacjami kontroli pojazdów, którym jest starosta nie przeprowadził kontroli stacji kontroli pojazdów, do której jest zobowiązany zgodnie z art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym brak było podstaw do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej. Skazanie go za przestępstwo art. 271 § 1 kk nie jest rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów ponieważ sąd karny w stosunku do niego takiego zakazu nie orzekł. Stanowiska tego, w świetle przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów, nie można podzielić. Działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, do której mają zastosowanie przepisy zawarte w Rozdziale 3 – Badania techniczne pojazdów ustawy – Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. Zgodnie bowiem z zasadą określoną w art. 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z 7 lipca 2004 r., jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności gospodarczej jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność jeżeli spełnia warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej z zastrzeżeniem art. 75 ustawy. Warunki, jakie musi spełniać przedsiębiorca do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów określone są w art. 83 ust. 3 pkt 1-6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Warunki te przedsiębiorca winien spełniać nie tylko w czasie ubiegania się o zezwolenia na prowadzenie tej działalności zakończonej wydaniem decyzji w tym przedmiocie ale także przez cały okres prowadzenia działalności, na którą uzyskał zezwolenie. Powzięcie wiadomości przez organ nadzoru nad prowadzoną działalnością, którym jest w tym przypadku starosta, o skazaniu osoby prowadzącej działalność w zakresie stacji kontroli pojazdów o prawomocnym skazaniu za przestępstwo z art. 271 § 1 kk, a więc przestępstwo przeciwko dokumentom dawało podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji orzekającej o zakazie prowadzenie działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów. Skarżący przestał bowiem z datą prawomocności wyroku skazującego spełniać warunek określony w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym niekaralności za przestępstwo popełnione przeciwko dokumentom. Zbędne było w takiej sytuacji wszczęcie kontroli, o której mowa w art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Istotą takiej kontroli jest, po jej zakończeniu, jak twierdzi też sam skarżący wydanie zaleceń pokontrolnych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W sytuacji, gdy skarżący przestał spełniać warunek niekaralności należało jedynie ocenić, czy taką sytuację należy uznać za rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Wprawdzie ustawa nie definiuje pojęcia rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów, to jednakże z faktu konieczności spełniania wymogów do prowadzenia takiej działalności przez cały okres jej prowadzenia należy przyjąć, że fakt skazania za przestępstwo przeciwko dokumentom i tym samym niespełnianie jednego z warunków dalszego prowadzenia działalności regulowanej mieści się w pojęciu rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Do wydania decyzji o zakazie wykonywania takiej działalności nie ma znaczenia fakt, że sąd w prawomocnym wyroku skazującym nie orzekł o takim zakazie a jedynie o zakazie wykonywania zawodu diagnosty. Organ w takiej sytuacji orzeka bowiem na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, która jest podstawowym aktem regulującym działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Stwierdzenie przez uprawniony organ, że skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów z uwagi na fakt, iż przestał spełniać warunek niekaralności, o którym mowa w art. 83 pkt ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uprawniało organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym czyli zakazu prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej. Sąd nie znalazł też podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które by miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.