II SA/Bk 799/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Państwa J. i J. M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...]/[...] z dnia [...] września 2009r. udzielającej Państwu M. i M. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie zwartej, na działkach nr [...]/[...] i [...]/[...], położonych w Ł. przy ul. R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia 1 września 2009 r. Państwo M. i M. B. wystąpili do Prezydenta Miasta Ł. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie zwartej, na działkach nr [...]/[...] i [...]/[...], położonych w Ł. przy ul. R. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...]/[...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołali się Państwo E. i J. M. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że projektowany budynek nie będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość. Zdaniem skarżących lokalizacja i forma projektowanego budynku spowoduje pogorszenie dostępu do światła dziennego i ograniczy dostęp światła do pomieszczeń mieszkalnych, a bliska odległość między projektowaną ścianą budynku, a istniejącym kominem może spowodować ciąg wsteczny w przewodach spalinowych i wentylacyjnych lub brak ciągu. Końcowo zarzucili organowi I instancji błędne przyjęcie, że dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt spełnia wymogi usytuowania budynku określone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2009r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ powołał § 12 ust.1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dalej organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy, w której jednoznacznie sprecyzowano wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla omawianej inwestycji. W pkt 1 tej decyzji określono, że projektowany budynek należy realizować w zabudowie zwartej w powiązaniu z istniejącą zabudową, określono też nieprzekraczalną linię zabudowy (6 m od krawężnika jezdni ul. R.), szerokość elewacji frontowej od strony ul. R. (ok. 11 m tj. cała szerokość działki) oraz wysokość budynku (dwie kondygnacje naziemne, w tym ostatnia kondygnacja zlokalizowana w poddaszu użytkowym, o wysokości od terenu od okapu do 5m oraz wysokości kaletnicy do 8m). W związku z tym, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany w pełni zachowuje ustalone warunki zabudowy określone, organ I instancji nie miał podstaw, aby odmówić udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zarzuty odwołania dotyczące pogorszenia i ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych, organ wyjaśnił, że skoro wysokość projektowanego budynku wynosi 8 m, a odległość do budynku Państwa M. wynosi 7,90 m, to nie może być mowy o ograniczeniu dostępu światła dziennego. Za bezzasadne organ uznał również zastrzeżenia co do bliskiej odległości istniejącego komina do projektowanego budynku, wyjaśniając, że w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ma określonych odległości, jakie powinny być zachowane pomiędzy projektowaną ścianą budynku, a istniejącym kominem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł J. M. zarzucając jej naruszenie: - art. 6 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, iż obiekt budowlany narusza istotne interesy skarżących; - art. 6, 7, 8 i 107 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i zbadania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz wyczerpującego objaśnienia stanu faktycznego. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zostały zachowane właściwe odległości pomiędzy projektowanym budynkiem, a należącymi do skarżącego dwoma budynkami mieszkalnymi. Ponadto organy zignorowały poruszaną przez skarżącego kwestię ciągu w przewodach dymowych i wentylacyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając z kolei na zarzuty skargi organ wyjaśnił, że drugi znajdujący się na działce skarżącego budynek nie jest, wbrew twierdzeniom autora skargi, budynkiem mieszkalnym, lecz pawilonem handlowym (co potwierdza decyzja z dnia [...] sierpnia 1991r.). Skoro zaś właściciel budynku nie wystąpił do zmianę sposobu użytkowania tego budynku, to w budynku tym nie ma prawa nikt mieszkać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W myśl art. 34 ust. 1 pkt 1 tej ustawy projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ zobowiązany jest również sprawdzić kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (pkt 2), oraz wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczenie (pkt 4). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest także sprawdzić, czy spełnione zostały warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W razie spełnienia ww. wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno - budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorom pozwolenia na budowę zachowały warunki określone w/w przepisami. Stwierdziwszy, bowiem, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 32 i 35 prawa budowlanego, prawidłowo udzieliły pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Legalności decyzji o pozwoleniu na budowę nie podważają również zarzuty podniesione w skardze. Wbrew, bowiem stanowisku skarżącego, organ nie naruszył przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.) stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Po pierwsze, wskazany przepis nie ma zastosowania na etapie wydawania pozwolenia na budowę, a tylko ten etap postępowania jest kontrowany w niniejszej sprawie. Po drugie, kwestionowana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy jest prawomocna i organ, wbrew przekonaniu skarżącego, nie może dokonać jakiekolwiek korekty zawartych w niej wymogów odnoście planowanej inwestycji. Również zarzut naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten nakazuje projektować i budować obiekt budowlany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie rację ma Wojewoda Podlaski twierdząc w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja nie narusza powyższego przepisu, a w szczególności uzasadnionych interesy skarżącego. Skoro, bowiem wysokość projektowanego budynku wynosi 8 m, a odległość do budynku skarżącego wynosi 7,90 m, to nie może być mowy o ograniczeniu dostępu światła dziennego. Dopływ światła nie będzie też ograniczony w stosunku do drugiego budynku skarżącego, albowiem projektowany obiekt będzie od niego wysunięty o ok. 2,80 m, a ponadto budynek ten, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie pełni funkcji mieszkalnej, a wyłącznie użytkową (pawilon handlowy). Za bezzasadne należy uznać również zastrzeżenia, co do bliskiej odległości istniejącego komina do projektowanego budynku, mogącej powodować zakłócenia w funkcjonowaniu kominów. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowani (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie wprowadza, bowiem, jak słusznie zauważył organ II instancji, wymaganych odległości, jakie powinny być zachowane pomiędzy projektowaną ścianą budynku, a istniejącym kominem. Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 6, 7, 8 oraz 107 kpa. Wbrew, bowiem stanowisku skarżącego, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przepisów postępowania, a jej uzasadnienie odpowiada w pełni wymogom art. 107 § 3 kpa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.