II SA/Bk 803/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. – B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w B. na postanowienie Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektora Pracy w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu grzywien p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej M. – B. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w B. uiszczony wpis od skargi w kwocie 400,00 (słownie: czterystu) złotych.- Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Państwowy Okręgowy Inspektor Pracy w B. odmówił M.-B. spółce z o. o. w likwidacji zwrotu grzywien, nałożonych uprzednio postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2011 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na to postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Na skarżącą M. – B. Sp. z o.o. w likwidacji postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr-ach [...] i [...] Inspektor Pracy w B. nałożył grzywny w wysokości po 5.000,00 zł każda. Postanowienia te zostały wydane w toku postępowania egzekucyjnego w administracji celem przymuszenia skarżącej do wypłaty pracownikom zaległych wynagrodzeń . Dnia 10 maja 2012 r. skarżąca złożyła wniosek do Okręgowego Inspektora Pracy w B. o umorzenie i zwrot w/w grzywien powołując się na spełnienie zaległych obowiązków wobec pracowników przed wyegzekwowaniem grzywien, a ponadto na niezawinioną złą sytuację finansową spółki. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Okręgowy Inspektor Pracy odmówił zwrotu grzywien. Zdaniem organu nie było podstaw do umorzenia grzywien, zaś o zwrocie uiszczonych grzywien organ egzekucyjny decyduje w ramach uznania administracyjnego i tylko w uzasadnionych przypadkach, czego w niniejszej sprawie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ nie stwierdził. Nie zgadzając się z powyższym skarżąca wywiodła skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2012 r., zarzucając mu naruszenie: 1) art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, zwana dalej u.p.e.a.) poprzez bezzasadną odmowę zwrotu grzywien pomimo wykonania obowiązku, do którego skarżąca była przymuszona w drodze nałożenia grzywien, 2) art. 126 w zw. z art. 125 § 1 u.p.e.a. poprzez odmowę zwrotu grzywien w sytuacji wygaśnięcia obowiązku, do realizacji którego przymuszały nałożone grzywny, a tym samym wystąpienia podstawy umorzenia grzywien, 3) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładną analizę wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, pominięcie okoliczności obiektywnie trudnej sytuacji finansowej skarżącej oraz pominięcie postępowania likwidacyjnego, którego celem było uzyskanie środków na zapłatę zaległych należności, 4) art. 8 Kpa poprzez nie przeprowadzenie pełnej i szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz wydanie rozstrzygnięcia, które nie załatwia sprawy w sposób prawidłowy, a skutkuje obciążeniem skarżącej pomimo realizacji przez nią obowiązku z którym związane było nałożenie grzywny, 5) art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności braku zawinienia po stronie skarżącej, braku środków na wypłatę wynagrodzeń oraz prowadzonego postępowania likwidacyjnego, a następnie uregulowania zobowiązania, do którego miały przymuszać nałożone grzywny, 6) art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez nie wyczerpujące przedstawienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, niepełne i nieprecyzyjne uzasadnienie postanowienia, pobieżne odniesienie do zastosowanych przepisów i zaniechanie dokonania ich subsumpcji, 7) art. 125 § 3 Kpa poprzez zaniechanie pouczenia strony o możliwości zaskarżenia postanowienia w drodze wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Okręgowego Inspektora Pracy w B. kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w B. wniósł o odrzucenie skargi jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych bez rozstrzygania o jej merytorycznych zarzutach. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarżąca wniosła skargę do Sądu na postanowienie Inspektora orzekającego jako organ I instancji. Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego zależy od tego, czy zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na zaskarżone postanowienie służy zażalenie. Zgodnie z art. 17 u.p.e.a. o "ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia". Artykuł 126 u.p.e.a., na który powołuje się skarżąca i który jest podstawą do zwrotu grzywien stanowi zaś: "Na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia". Art. 126 nie przewiduje zażalenia na postanowienie odmawiające zwrotu uiszczonej grzywny. W konsekwencji nie służy na nie także skarga do sądu administracyjnego. Zatem Sąd podziela stanowisko organu, wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Konsekwencją niedopuszczalności skargi mogło być jedynie jej odrzucenie przez Sąd. Takie stanowisko Sądu nie jest odosobnione. Orzecznictwo w tym przedmiocie charakteryzuje jednolitość(por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II S.A./Kr 1608/11, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II S.A./Bd 70/08, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt OSK 1289/11; także Komentarz do postępowania egzekucyjnego w administracji pod red. prof. R. Hausera i prof. A. Skoczylasa wyd. 6 Wydawnictwo CH Beck, str. 628. Nie znajduje zastosowania w sprawie powołany przez skarżącą art. 125 § 1 u.p.e.a., który odnosi się wyłącznie do nałożonych, lecz nieuiszczonych bądź nieściągniętych grzywien. Z okoliczności sprawy wynika, że grzywny zostały w całości wyegzekwowane przez komornika sądowego, czemu strony nie przeczą. Z uwagi na powyższe skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.