II SA/Bk 811/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lipca 2005r. nr [...]. na mocy której odmówiono A. P. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu za 2005r. i umorzył postępowanie w sprawie. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: A. P. - funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w S., oświadczeniem mieszkaniowym z dnia 23 czerwca 2005r. wniósł o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za 2005r., wskazując że zamieszkuje wraz z rodziną tj. z żoną oraz z 2 synami w domu swoich rodziców w miejscowości B. [...], pow. s. Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] odmówił A. P. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za 2005r. Z w/w decyzją nie zgodził się A. P. i wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji przez niewłaściwe zastosowanie, §1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz §3 w/w rozporządzenia wskutek nie zastosowania tego przepisu. Wskazując na powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ II instancji zważył co następuje: A. P. pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w okresie od 27 grudnia 2000r. do 5 sierpnia 2002r. Decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. została mu przydzielona tymczasowa kwatera w miejscowości K. przy ul. W. P. [...]. Od powyższej decyzji A. P. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., który decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po odmowie przyjęcia tymczasowej kwatery decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w S. wstrzymał wypłatę A. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Również od tej decyzji A. P. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., który decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że A. P. nie skorzystał z dalszej drogi odwoławczej, w związku z tym w/w decyzja stała się prawomocna i ostateczna. Jako, że zaskarżona decyzja dotyczy tej samej sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją administracyjną a nie zaistniały nowe okoliczności prawne i faktyczne uzasadniające wszczęcie i prowadzenie nowej sprawy organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wywiódł A. P. i zarzucił: - naruszenie art. 138§1 ust. 2 kpa w zw. z art. 105§1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie, - art. 7-9 kpa wskutek umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego oraz nie rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniosek o przydział lokalu mieszkalnego lub przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu w 2005r. został przez skarżącego złożony pod rządem przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, obowiązującego od 2003r. podczas, gdy decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Sejnach z dnia [...] lipca 2002r. w sprawie wstrzymania równoważnika pieniężnego została wydana pod rządem rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania równoważnika pieniężnego, które utraciło moc w 2003r. Skarżący podał przy tym, że w 2005r. nie przydzielono mu lokalu mieszkalnego, ani kwatery tymczasowej, dlatego też okoliczności faktyczne stanowiące podstawę decyzji z dnia [...] lipca 2002r. nie mogą stanowić podstawy faktycznej do oceny sytuacji mieszkaniowej skarżącego oraz jego prawa do równoważnika pieniężnego w 2005r. Pismem procesowym z dnia 3l lutego 2006r. skarżący nadto zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz §1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu poprzez niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie §3 w/w rozporządzenia oraz §10 rozporządzenia MSWiA z dnia 18maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przyznanych dla policjantów wskutek niezastosowania tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności. Podstawową kwestią było ustalenie, czy przedmiotowa sprawa jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...]. Tożsamość spraw ma miejsce wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym, przy czym nie zmienność stanu faktycznego sprawy ocenia się z punktu widzenia faktów prawotwórczych. Bezspornym pozostaje, że w obu sprawach tożsame są podmioty postępowania ( organ- Komendant Powiatowy Policji w S. , wnioskodawca –A. P.) oraz przedmiot postępowania ( wypłata równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego) a także stan faktyczny. Odnośnie stanu faktycznego wskazać należy, że tożsame są wszystkie fakty prawotwórcze o których mowa w art. 88 ust. 1 w zw. z art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji w zw. z §1 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. A mianowicie A. P. jest policjantem w służbie stałej, nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w obu sprawach zachodzi również tożsamość stanu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, że istotnie na datę wydania decyzji przez organ I instancji - Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lipca 2002r. obowiązywało rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 1999r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania. Niemniej jednak ostateczna decyzja organu odwoławczego- Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] została wydana już w oparciu o przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ( dowód k. 14 akt). Przepisy przedmiotowego rozporządzenia weszły w życie w terminie 14 dni od jego ogłoszenia czyli 12 lipca 2002r.- (§13 rozporządzenia) i obowiązują do chwili obecnej. Jedynie przepisy §2 ust. 2 i 3 weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003r., pozostaje to jednak bez znaczenia, gdyż nie miały one zastosowania w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji zasadnie orzekł na podstawie nowych przepisów, podnieść bowiem należy, że w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić zarówno stan faktyczny jak i prawny obowiązujący w dacie rozpatrywania odwołania ( vide wyrok NSA z 24 lutego 1992r., II S.A. 49/92 nie publikowane). Reasumując jednoznacznie należy podkreślić, że stan prawny na datę złożenia wniosku przez A. P. o wypłatę równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w dniu 26 czerwca 2005r. jest tożsamy ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania ostatecznej decyzji w dniu [...] sierpnia 2002r. W świetle powyższych rozważań uznać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy uprzednio już rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną, przy czym nie zaistniały nowe okoliczności prawne i faktyczne uzasadniające wszczęcie i prowadzenie nowego postępowania. Tym samym wskazać należy, że Komendant Wojewódzki Policji w B. zasadnie zaskarżoną decyzją organu I instancji uchylił i umorzył postępowanie, albowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy skutkowałoby stwierdzeniem nieważności postępowania na podstawie art. 156§1 pkt 3 kpa, który stanowi, że organ administracji państwowej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)