II SA/Bk 811/13

PostanowienieWSA w Białymstoku2016-09-13

Skład orzekający: Barbara Romanczuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, należy się wynagrodzenie w wysokości półtorakrotności stawki minimalnej, jeśli nie uzasadnił swojego wniosku dodatkowymi argumentami dotyczącymi nakładu pracy i charakteru sprawy?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu, który nie przedstawił dodatkowych argumentów uzasadniających zwiększony nakład pracy lub szczególny charakter sprawy, nie należy się wynagrodzenie w wysokości półtorakrotności stawki minimalnej. Przyznano wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł, uznając je za adekwatne do udziału pełnomocnika w postępowaniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Stan faktyczny
Radca prawny M. W. – Z., ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy, złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej odmowy przyznania prawa własności nieruchomości. Wniosek dotyczył wynagrodzenia w wysokości półtorakrotności stawki minimalnej. Sąd rozpoznał wniosek na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., zgodnie z zasadą stosowania przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych i niezakończonych.
Rozstrzygnięcie
1. Przyznano radcy prawnemu M. W. – Z. wynagrodzenie za zastępstwo prawne w wysokości 221,40 zł. 2. Oddalono wniosek w pozostałym zakresie.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. W. – Z. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości półtorakrotnej stawki minimalnej w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa własności nieruchomości p o s t a n a w i a 1. przyznać radcy prawnemu M. W. – Z. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100 złotych). 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał W. J. prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do powyższego Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego M. W. – Z. (k. 85). W skardze kasacyjnej z dnia 9 kwietnia 2014 r. radca prawny M. W. – Z. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wydanego w tej sprawie w wysokości półtorakrotności stawki minimalnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone, a charakter sprawy i nakład pracy uzasadniają wyższe wynagrodzenie (k. 91). Pełnomocnik nie była na rozprawie przez NSA (k. 121, 143). Na wstępie należy podnieść, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) przestało obowiązywać. Jednakże na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z powyższym wniosek o wynagrodzenie za czynności dokonane w przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia należy rozpoznać na starych zasadach. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie skargi kasacyjnej wynosi 180 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Pełnomocnik procesowy wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej według stawki półtorakrotnej w stosunku do stawki minimalnej (k. 91). Stosownie do treści § 15 pkt 1 cytowanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 4. Dodatkowo pełnomocnik z urzędu domagając się podwyższonego wynagrodzenia za czynności wykonane w ramach pomocy prawnej powinien swój wniosek uzasadnić, przedstawić argumenty świadczące o takim nakładzie pracy oraz charakterze sprawy, które usprawiedliwiałyby podwyższenie stawki przyznanego wynagrodzenia (vide: S. Babiarz i inni, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 361). W sprawie niniejszej działania podjęte przez radcę prawnego M. W. – Z. nie dają podstawy do zastosowania w przedmiotowej sprawie 150% stawki minimalnej nie przekraczają, bowiem granic zwykłej staranności pełnomocnika. Ponadto podnieść należy, iż pełnomocnik poza samym wnioskiem nie przedstawiła żadnych argumentów świadczących o zwiększonym nakładzie pracy. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia należy uznać, że kwota 221,40 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło