II SA/Bk 812/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego w formie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2017 r. w części oznaczonej jako pkt 2 i w tym zakresie orzekło o zobowiązaniu Z. C. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego w formie zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 2601 zł, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł Z. C. zwracając się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Uzasadniając powyższy wniosek Skarżący wskazał, że znajduje się w szczególnej sytuacji ekonomicznej i nie jest w stanie bez uszczerbku do utrzymania siebie i małżonki spłacić przedmiotowej należności. Wyjaśnił, że utrzymują się jedynie z emerytury w wysokości około 2200 zł, a znaczna cześć tej kwoty przeznaczana jest na leki 300-400 zł miesięcznie i dojazdy do poradni diabetologicznej, onkologicznej, hematologicznej, kardiologicznej, neurologicznej, ortopedycznej, które mieszczą się w W. lub Ł. Dodatkowo Skarżący wyjaśnił, że porusza się jedynie na wózku inwalidzkim i potrzebuje stałej pomocy i opieki, a znaczna cześć środków jest przeznaczana także na dietetyczne produkty spożywcze dla skarżącego i środki higieny osobistej, z uwagi na istniejące schorzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się bowiem bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Skarżący uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne pogorszenie sytuacji materialnej jego rodziny. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że wykonanie przez Skarżącego obowiązku wynikającego z ww. decyzji, tj. zwrotu kwoty w wysokości 2601 zł może skutkować znacznymi trudnościami w zaspokajaniu bieżących potrzeb Skarżącego i jego żony. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół zwrotu którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże należało mieć na uwadze, że potencjalna egzekucja ww. należności w sytuacji materialnej i zdrowotnej Skarżącego, mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzgledniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.