II SA/Bk 820/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. SKO w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie przyznania K. S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad babcią S. S. Skargę na powyższą decyzję SKO złożyła do sądu administracyjnego K. S. Z uwagi na niesprecyzowanie w skardze w czyim imieniu wniosła ten środek zaskarżenia: w swoim czy w mieniu syna K. S. – wezwano ją do wypowiedzenia się w tym przedmiocie (k. 1, zarządzenie z dnia 11 października 2012 r.). W odpowiedzi na wezwanie K. S. wskazała, że złożyła skargę we własnym imieniu (k. 9). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Istnieją zatem dwie kategorie podmiotów uprawnionych do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego: podmioty mające własny interes prawny w poddaniu kontroli sądu określonego aktu administracyjnego (występujące w sprawie dotyczącej ich interesów lub obowiązków, opartych o przepisy prawa materialnego i z tego tytułu posiadające legitymację materialną) oraz podmioty występujące na rzecz innych osób, których uprawnienie wynika z potrzeby ochrony obiektywnego porządku (organizacja społeczna, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, prokurator). Druga z wymienionych kategorii podmiotów posiada wyłącznie legitymację procesową. W sprawie niniejszej skarżąca K. S. zakwestionowała decyzję SKO w przedmiocie odmowy przyznania jej synowi K. S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania przez niego opieki nad babcią. Decyzja ta nie dotyczyła zatem skarżącej, a innej osoby – jej syna. Również z akt administracyjnych wynika, że stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i jego wnioskodawcą był K. S., a nie K. S. Także K. S., a nie skarżącej, doręczano pisma procesowe i orzeczenia. K. S. nie występowała również w postępowaniu administracyjnym jako jego strona ani jako pełnomocnik strony. Przedmiotowego pełnomocnictwa nie złożyła również na etapie sądowym, mimo pouczenia o takiej możliwości (k. 1). Skarga wniesiona przez K. S. nie jest zatem skargą złożoną we własnej sprawie, opartą o zarzut naruszenia prawa rozstrzygnięciem bezpośrednio ją dotyczącym (mającym wpływ na jej prawa i obowiązki). Skarżąca nie występuje również w roli podmiotu uprawnionego do działania na rzecz obiektywnego porządku prawnego (prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka czy organizacji społecznej). W związku z powyższym należało ocenić, że K. S. nie mieści się w kategorii podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r.: "Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stwierdzenie jej braku u skarżącego powoduje oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie. Oddalenie skargi nie dotyczy natomiast takich sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a." (II OSK 374/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Taka sytuacja, jak wyżej wskazano, ma miejsce w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.