II SA/Bk 821/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. Izby Rolniczej Biuro Powiatowe w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przeprowadzeniu odstrzału redukcyjnego dzików oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. Wiceprezes P. Izby Rolniczej Rady Powiatowej w S. zwrócił się do Starosty S. o wydanie zezwolenia w sprawie odstrzału redukcyjnego i odstrzału sanitarnego zwierzyny w gatunku dzik w obwodach łowieckich nr [...] w trybie art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie. Wskazano, że odstrzał ma na celu uregulowanie populacji dzika w obwodach, które nie są dzierżawione, a wzrastająca populacja tego zwierzęcia stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia i życia mieszkańców, zwłaszcza że nie jest realizowane zarządzenie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. Nr [...] z dnia [...] marca 2017r. w sprawie odstrzału sanitarnego dzików na terenie powiatu sokólskiego (Dz. Woj. Podl. z 2017 r. poz. 1173). Zdaniem wnioskodawcy, odstrzał zminimalizuje ryzyko szerzenia się choroby ASF. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] Starosta S., orzekając na podstawie art. 45 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zdecydował o: I. przeprowadzeniu odstrzału redukcyjnego dzików stanowiących szczególne zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych oraz użyteczności publicznej na terenie obwodów łowieckich nr [...]. Określił szczegółowe warunki odstrzału, w tym ilość dzików do odstrzału w poszczególnych obwodach, wskazał akty prawne, które powinny być uwzględnione przy odstrzale oraz osoby uprawnione do odstrzału; II. zobowiązaniu osób dokonujących odstrzału do przesłania pisemnej informacji z realizacji decyzji, zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańców, wynagrodzenia szkód, dochowania obowiązków informacyjnych o dostrzeżonych objawach chorób zwierząt żyjących wolno, posiadania dokumentu uprawniającego do przeprowadzenia odstrzału oraz spełnienia wszystkich warunków wynikających z przepisów prawa stosowanych przy wykonywaniu polowania indywidualnego; III. upoważnieniu wymienionych myśliwych do wykonania odstrzału; IV. nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że zgodnie z art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego zwrócił się do P. Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w B. (dalej: PZŁ) o pilne przedstawienie opinii w sprawie odstrzału. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. PZŁ poinformował, że we wniosku P. Izby Rolniczej brak jest wskazania bezpośredniego zagrożenia w funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej oraz podstawy prawnej do zajęcia stanowiska w formie opinii, dlatego Związek zdecydował nie wydać opinii w sprawie. Starosta wskazał, że wnioskodawca zwrócił uwagę na zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu gospodarstw rolnych w wyniku rosnącej populacji dzika na terenie gmin K., S., D. oraz N. Ustalono też, że od dnia [...] kwietnia 2017 r. na obwody łowieckie nr [...] nie została zawarta umowa dzierżawy z Kołem Łowieckim "J." zrzeszonym w PZŁ, dlatego nie jest na tym terenie prowadzona gospodarka łowiecka. Wyżej wymieniono Koło, będące dotychczasowym dzierżawcą (w latach 2007-2017) nie przestrzegało podstawowych zasad racjonalnej gospodarki łowieckiej, powstał konflikt pomiędzy Kołem a rolnikami, administracją samorządową i P. Izbą Rolniczą, zaś sprawa trafiła o sądu powszechnego. Negatywny wynik konsultacji społecznych oraz negatywne opinie o Kole spowodowały niepodpisanie umowy dzierżawy na obwody łowieckie nr [...]. Lokalni rolnicy założyli własne Koło Łowieckie zainteresowane dzierżawieniem przedmiotowych obwodów, jednakże napotyka ono trudności z rejestracją, zaś bez rejestracji wydzierżawienie obwodów jest niemożliwe. Mając na celu uregulowanie powstałej sytuacji, Starosta zwracał się do właściwych organów weterynaryjnych, Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. oraz Nadleśniczego Nadleśnictwa C. o przeprowadzenie na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy Prawo łowieckie odstrzału zastępczego. Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na powyższe zapytanie wskazał, że w przypadku niewydzierżawienia obwodu łowieckiego Kołu zrzeszonemu w PZŁ właściwym organem do przeprowadzenia odstrzału sanitarnego jest Starosta. Z kolei Nadleśniczy wyjaśnił, że nie może zastosować odstrzału zastępczego ze względów proceduralnych (brak podpisanych umów dzierżawy o których mowa w art. 45 ust. 2 Prawo łowieckie). Starosta wskazał, że sytuacja na terenie obwodów łowieckich nr 69 i 86 spowodowana nadmiernym zagęszczeniem dzików stwarza zagrożenie dla obiektów produkcyjnych w postaci wysoko towarowych gospodarstw hodowlanych oraz poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa socjalnego i ekonomicznego rolników. Zagrożona jest również trwałość gospodarki leśnej, jak i opłacalność produkcji rolnej, dziki docierają na tereny zamieszkałe przez ludzi, przemieszczają się po drogach publicznych oraz dojazdowych stwarzając zagrożenie, jak też ich nadmierna populacja powoduje ograniczenie prowadzenia działalności rolniczej i rezygnację z niektórych gałęzi rolnictwa m.in. hodowli koni. Występuje zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów użyteczności publicznej przy jednoczesnym stwarzaniu zagrożenia dla zdrowia i życia ludności dojeżdżającej do pracy i szkół. Organ również wskazał, że zarządzanie populacją dzików jest szczególnie ważne na terenie obwodów łowieckich nr 69 i 86, które są miejscem występowania wirusa Afrykańskiego Pomoru Świń (ASF) u dzików, są położone w strefach ochronnych czerwonej (obszar objęty ograniczeniami) i żółtej (obszar ochronny) oraz leżą na granicy z B. Starosta wskazał, że 330 przypadek ASF stwierdzono na terenie powiatu s. w Gminie K. u dzika odstrzelonego w pobliżu miejscowości G. w odległości ok. 9 km od granicy polsko - b. Zdaniem Starosty, użyte w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego słowo "porozumienie" powinno być rozumiane jako opinia i nie stanowi porozumienia administracyjnego rozumianego jako dwu- lub wielostronna czynność z zakresu prawa administracyjnego, dokonana przez podmioty wykonujące administrację publiczną, a dochodząca do skutku na podstawie zgodnych oświadczeń woli tych podmiotów. W przypadku zgody na odstrzał redukcyjny w związku z zagrożeniem w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, Starosta może w całości lub części uznać stanowisko PZŁ wyrażone w formie opinii, ale może się z nim nie zgodzić i zająć stanowisko odmienne, wyrażając je w decyzji - zgodzie na odstrzał redukcyjny. Opinia jest najluźniejszą formą współdziałania i nie wiąże organu wydającego decyzję. Jak wskazał Starosta, obowiązek wystąpienia o opinię został w sprawie dopełniony, jednak ze stanowiskiem organu opiniującego nie zgodzono się z uwagi na przedstawione zagrożenie. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił względami ochrony zdrowia i życia ludzkiego, ważnym interesem społecznym polegającym na ochronie gospodarstw rolnych jako obiektów produkcyjnych oraz obiektów użyteczności publicznej przed zagrożeniem stwarzanym przez zwierzynę (dziki) oraz zwalczaniem na terenie obwodów wirusa Afrykańskiego Pomoru Świń. Odwołanie od powyższej decyzji złożył PZŁ kwestionując brak porozumienia w zakresie treści rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło niedopuszczalność odwołania PZŁ. Jednocześnie Kolegium postanowieniem z tej samej daty, tj. [...] lipca 2017 r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz kolejnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. wstrzymało wykonanie decyzji Starosty. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2017 r. o przeprowadzeniu odstrzału redukcyjnego dzików na terenach obwodów łowieckich nr [...]. Zdaniem SKO, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), bowiem przepis at. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego wskazuje na realizację trybu współdziałania z PZŁ (art. 106 § 1 K.p.a.), tj. na konieczność osiągnięcia porozumienia. Porozumienie to powinno być rozumiane jako uzgodnienie stanowisk i jest czymś więcej niż tylko akceptacją lub jej brakiem wyrażonym przed formalnym wydaniem decyzji. Odwołując się do treści aktualnych i poprzednio obowiązujących zasad techniki prawodawczej Kolegium wskazało, że brak porozumienia - czyli uzyskania pozytywnego stanowiska (aprobaty, uzgodnienia) przed wydaniem decyzji - powoduje, iż wydanie decyzji w trybie art. 45 ust. 5 Prawa łowieckiego jest ewidentnym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji uchybił przepisowi ustawy Prawo łowieckie (art. 45 ust. 5 tej ustawy w zw. z art. 106 K.p.a.) w sposób rażący, tj. oczywisty. Starosta wystąpił o zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający, lecz nie uzyskał aprobaty. Decyzja wydana bez uzyskania zgody organu współdziałającego narusza prawo, a charakter naruszenia jest rażący. Skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. złożyła do sądu administracyjnego P. Izba Rolnicza, która wniosła o stwierdzenie jej nieważności i zarzuciła decyzji: - rażące naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez wszczęcie postępowania nieważnościowego z powołaniem się na okoliczność, która może stanowić przesłankę wznowienia postępowania; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 106 K.p.a. i art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie polegające na błędnym przyjęciu, że Starosta nie mógł wydać decyzji o redukcyjnym odstrzale dzików bez porozumienia z PZŁ, a następnie - błędnym przyjęciu, że brak takiego porozumienia stanowi rażące naruszenie prawa, które to naruszenia łącznie skutkują bezzasadnym stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi wskazano, że: - Kolegium przyjęło błędnie, że nieuzyskanie porozumienia wskazanego w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego stanowi podstawę nieważności postępowania, podczas gdy stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Podstawy nieważności nie mogą stanowić przesłanek wznowienia postępowania; - w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z milczącą zgodą organu (art. 77b ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie powiatowym), a nie z brakiem porozumienia; - zaskarżoną decyzję wydano w oderwaniu od przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie uwzględniając realiów niniejszej sprawy; - wykładnia art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie nie jest ustabilizowana, brak jest jednolitości kierunków interpretacji tego przepisu. Wątpliwa, zwłaszcza w kontekście orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest wykładnia marginalizująca rolę administracji publicznej w procesie zarządzania gospodarką łowiecką, tzw. linia prozwiązkowa. Zdaniem skarżącej, SKO pominęło kontekst art. 77b ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie powiatowym, jak i konkluzje, które mogłyby płynąć z wykładni systemowej i celowościowej. Tymczasem postępujące jest zagrożenie ASF na Podlasiu i występuje ścisły związek tego zagrożenia z populacją dzika. PZŁ nie powinno uchylać się od współpracy w zwalczaniu zarazy, a przepisy o współdziałaniu nie mogą służyć blokowaniu stosowania przez administrację adekwatnych środków zaradczych. Decyzja Starosty została wydana w stanie wyższej konieczności, nadzwyczajnym, wymagającym interwencji Państwa w związku z możliwością wystąpienia niemożliwych do odwrócenia skutków oraz do powstania w gospodarce strat w wielkim rozmiarze, w związku z niekontrolowanym wzrostem populacji dzika na obszarze jego pierwotnego wystąpienia, dodatkowo - na obszarze, który wskutek nieodpowiedzialnej polityki jednego z kół łowieckich pozbawione jest dzierżawcy. Zaskarżona decyzja pomija w całości ten aspekt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w jego ocenie P. Izba Rolnicza nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, zaś zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem PZŁ nie wyraził zgody na wydanie decyzji na podstawie art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia legitymacji skargowej P. Izby Rolniczej. Zdaniem sądu, okoliczność tę należy przesądzić pozytywnie dla skarżącej Izby. To bowiem na jej wniosek zostało wszczęte przez Starostę S. postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. o przeprowadzeniu odstrzału dzików. Organ Izby Rolniczej został wymieniony w sentencji ww. decyzji jako wnioskodawca i strona. Bez ww. wniosku decyzja ta nie zostałaby podjęta. W takiej zaś sytuacji, gdy Izba Rolnicza była stroną postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (wnioskodawcą), to również posiada interes prawny w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji wydanej na jej wniosek. W konsekwencji, posiada również legitymację skargową w postępowaniu przed sądem administracyjnym ze skargi na decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym. Pozytywne przesądzenie legitymacji skargowej P. Izby Rolniczej w sprawie niniejszej nie oznacza jednak, że skarga ta powinna zostać uwzględniona. Zdaniem sądu, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest, jak wyżej wskazano, decyzja wydana w trybie nieważności postępowania. Spór zaś dotyczy wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), która w ocenie SKO polega na wydaniu decyzji o odstrzale dzików z dnia [...] czerwca 2017 r. bez uzyskania porozumienia (uzgodnienia) z P. Związkiem Łowieckim. Stanowisko Kolegium oraz argumentacja przywołana na jego poparcie nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, w przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z P. Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny. W ocenie sądu, sformułowanie "w porozumieniu" należy odczytywać jako rodzaj współdziałania, o którym mowa w art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.). Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1), co następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie (§ 5). Regulacja ta nie wskazuje form współdziałania oraz nie wskazuje kiedy konkretnie (w jakiej sprawie) współdziałanie to powinno wystąpić, bowiem te sytuacje wynikają z przepisów szczególnych. Jak wskazuje się w literaturze, obowiązek współdziałania wprowadzony jest zazwyczaj przez zamieszczenie formuł zobowiązujących do podjęcia rozstrzygnięcia takich jak np. "w uzgodnieniu", "po porozumieniu", "za zgodą", "po zajęciu stanowiska", "po zasięgnięciu opinii", przy tym sformułowania te nie są synonimami i wprowadzają znaczne zróżnicowanie pozycji prawnej podmiotów współdziałających. Współdziałanie najsilniejsze, oznaczające zbieżność woli, obowiązek dojścia do zgody, zawiera wyrażenie "za zgodą". Dlatgo wyrażenia "w uzgodnieniu", "w porozumieniu" oraz "po uzgodnieniu" traktuje się jako synonimy. Najsłabsze wzajemne oddziaływanie podmiotów występuje zaś w formule "po zasięgnięciu opinii" (vide Cz. Martysz, komentarz do art. 106 K.p.a., System Informacji Prawnej LEX). W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją, gdy przepis wymaga najsilniejszej formy współdziałania, tj. dojścia do takiego samego stanowiska, uzyskania pozytywnego efektu w postaci zgodnych stanowisk organów. W art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego użyto bowiem sformułowania "w porozumieniu". Istotą zaś porozumienia, jak wyżej wskazano, jest zgodność i jednolitość poglądów. Oznacza to, że wyłącznie przy uzyskaniu zgody (akceptacji, aprobaty) PZŁ możliwe byłoby wydanie przez Starostę decyzji o odstrzale redukcyjnym zwierzyny na podstawie powyższej regulacji. Zdaniem sądu, trafnie SKO oceniło, że w przedmiotowej sprawie istnienia takiego porozumienia (uzgodnienia) nie wykazano. Starosta wystąpił do PZŁ w trybie art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego (w piśmie z dnia [...] maja 2017 r.), jednakże otrzymał odpowiedź negatywną (w piśmie z dnia [...] maja 2017 r.). Co prawda we wskazanej odpowiedzi zawarte jest sformułowanie, iż "nie można wydać opinii w przedmiotowej sprawie", jednakże de facto z treści tego pisma wynika, że PZŁ oceniał przesłanki wskazane w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, tj. istnienie zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, bowiem wskazał, że "brak jest przesłanek do wydania decyzji, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie" oraz "Brak jest wskazania bezpośredniego zagrożenia funkcjonowania obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej powodowanego przez zwierzynę". A zatem PZŁ de facto nie tyle "nie wydał opinii", jak sam wskazał w piśmie z dnia 19 maja 2017 r., co sformułował swoje stanowisko negatywnie ustosunkowując się do zapytania Starosty i nie stwierdzając przesłanek do zaakceptowania odstrzału redukcyjnego. Nie wystąpiło zatem wymagane w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego porozumienie rozumiane jako zgodność stanowisk, a w konsekwencji nie zostały spełnione sformułowane w tym przepisie warunki do wydania decyzji o odstrzale redukcyjnym. Zatem decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. została wydana przy negatywnym stanowisku organu, z którym porozumienie było wymagane dla jej wydania. Wydanie zaś decyzji przy braku porozumienia wymaganego przepisem prawa stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy decyzja jest wydana wbrew oczywistym nakazom lub zakazom zawartym w danym przepisie, a nadto wywiera skutki, które nie mogą być zaakceptowane w praworządnym państwie. Skutki jakie wywarła decyzja mogą dotyczyć całej sfery stosunków społecznych bądź ekonomicznych. Nie są też do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego (vide wyrok z dnia 13 grudnia 2017 r., I OSK 1325/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Zdaniem sądu, trafnie SKO oceniło, że z powyżej opisaną sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Przepis art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego wyraźnie stanowi o konieczności uzyskania porozumienia ("w porozumieniu"), zaś nie ulega wątpliwości, że porozumienie oznacza zgodność poglądów i nie stanowi wyłącznie niewiążącej opinii, ale stanowi obowiązek dojścia do zgodnych stanowisk. Tego zaś w sprawie niniejszej zabrakło, bowiem Starosta nie porozumiał się z PZŁ w powyżej rozumianym znaczeniu. Nie do zaakceptowania w praworządnym państwie jest działanie bez porozumienia, gdy to porozumienie (współdecydowanie) jest wymagane przepisami prawa. Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi, iż zaistniała w sprawie sytuacja stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. (brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). W sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem nieuzyskania stanowiska organu, bowiem o takie stanowisko wystąpiono i je uzyskano. Było ono jednak negatywne. Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącej, jakoby w sprawie wystąpiła milcząca zgoda organu w rozumieniu art. 77b ustawy o samorządzie powiatowym. Z akt wynika, że PZŁ jednoznacznie wypowiedział się w kwestii możliwości zastosowania art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, uczynił to stosownym pismem, zatem o milczącej zgodzie nie może być mowy. Także bez znaczenia dla legalności zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność pozostaje argument o nadzwyczajnych, zdaniem skarżącej, okolicznościach wydania decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r. Postępowanie o stwierdzenie nieważności nie jest kontynuacją postępowania w trybie zwykłym, zatem nie bada się w nim ponownie sprawy, ale ustala wyłącznie czy wystąpiły przesłanki nieważności postępowania. Do tego też zakresu ograniczyło się postępowanie przeprowadzone przez SKO a zakończone zaskarżoną decyzją. Zakres oceny występujący w postępowaniu nieważnościowym wpłynął również na zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie oceniał przesłanek wydania decyzji o redukcyjnym odstrzale dzików, ale oceniał, czy wydanie tej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bowiem to było przesłanką wydania przez SKO zaskarżonej decyzji. Pozytywna ocena w tym zakresie zobowiązywała sąd do oddalenia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.