II SA/Bk 824/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2017 r. wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe Import-Export A. K. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , Skarżący A. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą U.T. I.- E. A. K. w Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze zawarł też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w związku z trudną sytuacją finansową nie jest możliwe dokonanie przez niego zapłaty nałożonej kary pieniężnej. Wskazał, że jedynym posiadanym przez niego majątkiem są nieruchomości, na których prowadzi on działalność gospodarczą. Ich licytacja w drodze egzekucji trwale pozbawi go środków utrzymania, zarabiania oraz będzie nieodwracalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonalności dotyczy tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca karę pieniężną w transporcie drogowym. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 ustawy, decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. W sytuacji zatem złożenia przez skarżącego w terminie skargi na decyzję ostateczną z dnia 27 października 2016 r., decyzja ta w świetle art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie posiada na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej wnioskowanej przez nią ochrony tymczasowej, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ww. ustawy procesowej orzekł, jak w sentencji postanowienia.