II SA/Bk 836/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wybudowania ganków i istnienia okien p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] września 2017 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności wybudowania dwóch ganków oraz legalności istnienia okien w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] w W. przy ul. [...]. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego A. M., która wniosła o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niekorzystne rozpoznanie odwołania od wydanej w stosunku do niej decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego budowy budynku mieszkalno – usługowego. Wskazała, że brak wstrzymania narazi ją na poniesienie dodatkowych kosztów związanych z ponownym wystąpieniem z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego po wyroku WSA rozstrzygającego przedmiotową sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu podlegającego wykonaniu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności odwołujących się do jego sytuacji. Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Oznacza to, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. W sprawie niniejszej przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie legalności wykonania ganków i istnienia okien w budynku zlokalizowanym na działce bezpośrednio sąsiadującej z działką, w stosunku do której skarżąca wystąpiła – w innym postępowaniu – z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego. Zauważyć należy, że zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja utrzymująca w mocy decyzję umarzającą postępowanie jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, które nie posiada przymiotu wykonalności, bowiem nie sposób doprowadzić do jej wykonania. Potwierdza ona jedynie, że stan zabudowy nie jest niezgodny z prawem i brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Nie ma możliwości skierowania tej decyzji do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym, jak też nie sposób wyobrazić sobie jej dobrowolnego wykonania. Istotnie, wywołuje ona pewne skutki prawne w ten sposób, że skarżąca (inwestorka w innym postępowaniu) ma obowiązek uwzględnić stan rzeczy uznany przez organy nadzoru budowlanego za zgodny z prawem (to stanowisko zostanie poddane ocenie sądu w sprawie niniejszej z punktu widzenia legalności) – przy projektowaniu własnego budynku na działce sąsiedniej. Jednakże zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie nie wywołuje dla strony skutków nowych, które do tej pory by nie istniały i których do tej pory nie powinna ona była uwzględniać. Innymi słowy, nawet wstrzymanie nie zmieniłoby sytuacji skarżącej, bowiem nie sposób wstrzymać wykonania określonej oceny prawnej pozostawiającej istniejący stan rzeczy jako nienaruszający prawa. Dodać też należy, że z uzasadnienia decyzji Staroty W. z dnia [...] września 2017 r. odmawiającej wnioskodawczyni zatwierdzenia projektu budowlanego nie wynika, aby zaskarżone w sprawie niniejszej umorzenie postępowania było bezpośrednią przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego na budynek handlowo – usługowy. Jak wynika z uzasadnienia z decyzji Starosty, umorzenie postępowania w sprawie legalności ganków i okien w budynku na działce sąsiedniej w stosunku do działki skarżącej (inwestycyjnej) było spowodowane nieuzupełnieniem przez nią projektu budowlanego w sposób wskazany przez organ i dostosowujący projekt budowlany do wymagań § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ulega wątpliwości, że wymagania te pozostają w związku z decyzją umarzającą zaskarżoną w sprawie niniejszej, jednakże bezpośrednią przyczyną odmowy było zaniechanie skarżącej, a nie fakt wydania tej decyzji. Niezależnie od powyższego wskazać też należy, że uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie konkretyzuje, odnośnie tej indywidualnej sprawy, okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odwołanie się wyłącznie do kosztów związanych z ponownym wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę nie jest argumentem wskazującym na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała, że koszty te są bardzo wysokie, że nie jest ich w stanie ponieść, że wyklucza to zabezpieczenie jej potrzeb materialnych, że nie byłoby możliwe wystąpienie ponownie z takim wnioskiem i z jakich konkretnie, odnoszących się do sytuacji skarżącej, powodów. Tym samym nie sposób uznać też, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej został uprawdopodobniony w sposób uzasadniający jego uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.