II SA/Bk 837/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego - oddala skargę.- Pismem wniesionym w dni 19 X 2004 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. W. S. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy społecznej w formie stałego zasiłku. Wnioskodawca powołał się przy tym na wydane w dniu 30 IX 2004 r. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. zaliczające go do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Decyzją z [...] X 2004 r. wydaną z upoważnienia Wójta Gminy w N. S. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznano W. S. stały zasiłek na okres od 1 X 2004 r. do 31 VIII 2006 r. w kwocie 152,01 zł miesięcznie. Organ ustalił w uzasadnieniu tej decyzji, iż wnioskodawca urodzony w dniu 20 V 1986 r. jest kawalerem zamieszkujący wspólnie z rodzicami i rodzeństwem. Cała rodzina utrzymuje się z renty matki, renty socjalnej brata, zasiłków pielęgnacyjnych i zasiłku rodzinnego. Ze względu na stwierdzoną niepełnosprawność i niskie dochody rodziny W. S. spełnia ustawowe warunki do otrzymania żądanej pomocy społecznej. Zasiłek stały został przyznany mu na okres trzech lat, gdyż na taki czas stwierdzono niepełnosprawność wnioskodawcy. Od wymienionej decyzji W. S. wniósł odwołanie, zarzucając, iż przyznano mu świadczenie w zbyt niskiej wysokości. Decyzją z dnia [...] XI 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż zasady ustalania prawa do zasiłku stałego oraz określania jego wysokości zostały unormowane przepisem art. 37 ustawy z 12 III 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593). Zgodnie z tym przepisem zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego ustawą, zaś osobie takiej pozostającej w rodzinie wówczas, gdy dochód na osobę w rodzinie jest niższy od ustalonego ustawą kryterium dochodowego. Łączny dochód rodziny W. S. wynosi 1.147,93 zł miesięcznie i jest niższy od kryterium dochodowego określonego dla takiej rodziny na kwotę 2.212 zł. W. S. spełnia więc ustawowe warunki do otrzymania stałego zasiłku. Jego wysokość, stosownie do przepisu art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, ustala się w wysokości różnicy pomiędzy kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a rzeczywistym dochodem na osobę. W rozpoznawanej sprawie różnica ta wynosi 152,01 zł (316 zł – kryterium dochodowe na osobę w rodzinie minus kwota 163,99 zł., to jest wysokość dochodu na jedną osobę). Decyzja o wysokości żądanego zasiłku ma charakter decyzji związanej, gdyż wysokość przedmiotowego świadczenia wynika w sposób ścisły z określonego przepisu prawa materialnego i nie może być swobodnie ustalona przez organ rozpoznający sprawę. Wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Podniósł, że w związku ze stwierdzonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, której przyczyna powstała przed 16 – tym rokiem życia, należy mu się renta socjalna a nie przyznany zaskarżoną decyzją zasiłek. Dlatego wniósł o przyznanie mu takiej renty. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podając, iż ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje żądanej skargą formy pomocy a stały zasiłek został przyznany skarżącemu zgodnie z jego wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że: Skarga jest nieuzasadniona. Skarżący wystąpił z pisemnym wnioskiem o przyznanie mu pomocy społecznej w postaci stałego zasiłku i wniosek ten został uwzględniony. Nie żądał natomiast przyznania renty socjalnej i, gdyby nawet zwrócił się o takie świadczenie, renta taka nie mogła mu być przyznana ze środków pomocy społecznej. Ustawa z 12 III 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) wyliczając w art. 36 różne formy pomocy społecznej nie przewiduje pomocy w formie renty socjalnej. Organy pomocy społecznej nie mogły więc przyznać takiej renty, nawet gdyby wnioskodawca jej zażądał. Renta socjalna stanowi formę świadczeń z ubezpieczenia społecznego, przyznawanych zgodnie z przepisami ustawy z 27 VI 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.), decyzjami właściwej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 4 ust. 3 wym. wyżej ustawy). Skoro zaś skarżący nie występował do ZUS – u tylko do organów pomocy społecznej, to renta taka nie mogła mu być przyznana. Zaskarżona decyzja odpowiada więc prawu a skarga – jako nieuzasadniona – podlega oddaleniu (art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270)