II SA/Bk 839/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 24 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Kierownik Nadzoru Wodnego A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł sprzeciw w odniesieniu do zgłoszenia przez M. M., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M. w A., zamiaru wykonania postoju statków żeglugi śródlądowej bez napędu mechanicznego. W dniu [...] listopada 2019 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) pełnomocnik M. M. złożył do tut. Sądu skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniesiono, że decyzja zawiera błędne pouczenie w zakresie przysługujących środków zaskarżenia. Odpowiadając na skargę Kierownik Nadzoru Wodnego A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nadmienił, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, czyli złożenia odwołania do organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje rozpoznawanie skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść wyłącznie na rozstrzygnięcia, które są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga na orzeczenie wydane w pierwszej instancji, na które służy środek zaskarżenia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Zauważenia wymaga, że w decyzji z dnia [...] października 2019 r. skarżąca pouczona została, że przysługuje jej odwołanie do Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w A. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Pouczenie to było prawidłowe i niezrozumiałe są twierdzenia skargi, że decyzja Kierownika Nadzoru Wodnego zawiera błędne pouczenie w zakresie przysługujących środków zaskarżenia. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.) wymienia organy właściwe w sprawach gospodarowania wodami, wśród których znajduje się m.in. kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich. Zgodnie z art. 14 ust. 2 tej ustawy, do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6 (w tym przed kierownikiem nadzoru wodnego) stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096). Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 5 ustawy, właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do kierowników nadzorów wodnych Wód Polskich w sprawach określonych ustawą. W myśl art. 423 ust. 2 Prawa wodnego, do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Poza tym w przepisie art. 423 ust. 5 tej ustawy przewidziano, że organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61. Jak stanowi natomiast art. 397 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo wodne, organem właściwym w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w sprawie zgód wodnoprawnych jest kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych. Z powyższego wynika, że od decyzji kierownika nadzoru wodnego Wód Polskich o wyrażeniu sprzeciwu w zakresie zgłoszenia wodnoprawnego służy - stosownie do art. 127 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich. Wniesienie w niniejszej sprawie skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji było zatem niedopuszczalne. Skargę wniesiono bez wyczerpania trybu odwoławczego. W tym stanie rzeczy należało orzec o odrzuceniu skargi. Podstawę ku temu stanowią przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i 58 § 3 p.p.s.a.