II SA/Bk 849/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Tomasz Oleksicki po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości p o s t a n a w i a - przyznać radcy prawnemu S.P. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 147,60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100 złotych). Postanowieniem z dnia 23 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał Stowarzyszeniu F. Z. w B. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do powyższego, Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego S. P. (k. 122). Radca prawny S. P. sporządziła skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. umarzającego postępowanie sądowe w sprawie wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej w całości lub w części pomocy prawnej w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik oświadczyła jednocześnie, że nie jest płatnikiem podatku VAT, wnosząc o niedoliczanie tego podatku do kwoty wynagrodzenia (k. 181 – 184). Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, tekst jednolity) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Zatem biorąc pod uwagę, że stawka minimalna określona w pkt 1 w niniejszej sprawie wynosi 240 zł, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 120 zł. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należy uznać, że kwota 147,60 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu. W tym miejscu należało się odnieść do wniosku radcy prawnego S. P. w zakresie niedoliczania podatku VAT do kwoty wynagrodzenia przyznanego za zastępstwo prawne wykonane w ramach przyznanego stronie skarżącej prawa pomocy. Kwestię tą reguluje treść § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych..., stanowiącego, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 (tj. za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zawarty w treści cytowanego ostatnio przepisu zwrot "sąd podwyższa o stawkę podatku..." stanowi o obowiązku doliczenia stawki podatku VAT do przyznanego wynagrodzenia pełnomocnika. Podsumowując, w obecnym stanie prawnym nie ma zatem możliwości niedoliczenia podatku VAT do kwoty zasądzonego wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.