II SA/Bk 853/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie dokonania waloryzacji odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta B. (dalej: "Prezydent") ustalił lokalizację drogi dla inwestycji polegającej na budowie w mieście B. ulic: [...] (odcinek od ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do wjazdu na teren P.), [...] (odcinek od ul. [...] do ul. [...]), [...] (odcinek od ul. [...] do działki nr [...]), ul. [...], w tym na nieruchomości oznaczonej nr [...] o powierzchni 0,0174 ha położonej w B., w obrębie nr [...]. Z uwagi na przeznaczenie w całości pod drogę, działka ta nie została objęta projektem podziału. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja stała się ostateczna dnia [...] czerwca 2009 r. i z tym dniem ww. nieruchomość stała się z mocy prawa własnością Gminy B.. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Prezydent ustalił A. i H. B. wysokość odszkodowania za przejętą pod drogę publiczną nieruchomość oznaczoną nr [...] o powierzchni 0,0174 ha, położoną w obrębie [...] w B. na kwotę 174.061 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Skarga na tą decyzję, wywiedziona do WSA w Białymstoku przez H. B. została oddalona wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. (II SA/Bk 616/15), natomiast skarga kasacyjna wywiedziona przez H. B. od ww. wyroku, została przez NSA oddalona wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. (I OSK 1661/16). Wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. A. i H. B. zwrócili się do Prezydenta o dokonanie wyceny i zapłaty za ww. działkę, zaś dnia [...] listopada 2019 r. złożyli oświadczenia o sposobie wypłaty odszkodowania. W dniu [...] listopada 2019 r. Prezydent wszczął postępowanie w przedmiocie waloryzacji odszkodowania, ustalonego powołaną wyżej decyzją własną z dnia [...] lutego 2015 r., za nieruchomość nr [...] o powierzchni 0,0174 ha. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Prezydent dokonał waloryzacji odszkodowania przyznanego A. i H. B. za ww. nieruchomość, na kwotę 183.424,51 zł, powołując jako podstawę prawną art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020, poz. 65; dalej: "u.g.n."), który stanowi, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Organ wskazał, że zwaloryzowanie odszkodowania następuje w drodze decyzji, ponieważ jest to załatwienie sprawy co do jej istoty. Powołując się natomiast na art. 5 ust. 4 u.g.n., organ stwierdził, że waloryzacji w sprawie dokonano przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (dalej: "Prezes GUS"), za okres od daty, w której decyzja ustalająca odszkodowanie stała się ostateczna, do daty wypłaty odszkodowania. Okres ten ustalono na 1 stycznia 2016 r. – 31 grudnia 2019 r., zaś waloryzacji dokonano przez przemnożenie ustalonej kwoty odszkodowania przez roczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych za ww. lata. W wyniku rozpatrzenia odwołania H. B. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] uchyliło ją i przekazało sprawę Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia, ze względu na brak uwzględnienia przez organ I instancji ustawowych przesłanek wymaganych do prawidłowego wyliczenia zwaloryzowanej kwoty odszkodowania, w tym brak objęcia waloryzację pełnego objętego nią okresu, którego datą początkową jest dzień 15 lipca 2015 r. (będący ostatnim dniem zapłaty odszkodowania - stosownie do art. 132 ust. 1a u.g.n.), zaś ostatnim dzień zapłaty odszkodowania, który wobec dotychczasowego braku zapłaty, nie jest znany. W dniu [...] kwietnia 2020 r. Prezydent dokonał zapłaty odszkodowania w kwocie 174.061 zł na rachunki bankowe A. i H. B. – zgodnie z dyspozycją stron. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Prezydent dokonał waloryzacji przedmiotowego odszkodowania o kwotę 13.939,01 zł, wskazując w jej uzasadnieniu, że waloryzacja obejmuje okres od 15 lipca 2015 r. do 24 kwietnia 2020 r. Kwotę waloryzacji ustalono zaś na podstawie danych GUS o wskaźnikach wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za ww. okres, w tym za okresy niepełnych lat wykorzystano wskaźniki miesięczne, a za pełne – roczne. Ustosunkowując się natomiast do sposobu obliczenia kwoty waloryzacji w piśmie organu z dni [...] grudnia 2019 r., na które powołują się strony postępowania, Prezydent wskazał, że jest to sposób nieprawidłowy. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję, od której odwołanie wywiódł H. B., podzielając ustalenia organu I instancji oraz wskazując, że waloryzacji dokonano na podstawie art. 5 ust. 4 u.g.n., tj. według wskaźnika wzrostu cen towarów i usług, a ponadto uwzględniono zasady waloryzacji z u.g.n. W skardze na ww. decyzję, skierowanej do sądu administracyjnego, H. B. zarzucił rażące naruszenie prawa, tj.: 1. Pominięcie przez Kolegium jednej ze stron postepowania, tjA. B., w tym nie poinformowanie tej strony o zapadłym rozstrzygnięciu; 2. Rozpoznanie sprawy w trybie zaocznym, tj. bez umożliwienia stronom zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się; 3. Podważenie zaufania do Państwa przez dokonane wywłaszczenie gruntu pod drogę serwisową, wycenę nieruchomości i waloryzację. Skarżący nie sformułował wniosków skargi. Pismem procesowym z dnia 6 grudnia 2020 r. skarżący uzupełnił skargę, wskazując, że uzyskał w trybie informacji publicznej dane dotyczące średniej ceny 1 m2 powierzchni ewidencyjnej nieruchomości gruntowych niezabudowanych, która w III kwartale 2015 r. wynosiła 119 zł/m2, zaś w I kwartale 2020 r. już 488,30 zł/m2, w związku z czym wzrost ceny w ww. okresie wynosi 4,1033361344, a zatem kwota zwaloryzowanego odszkodowania powinna wynosić 714.235,18 zł, z czego do zapłaty pozostało 530.818,67 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz odnosząc się do zarzutów skarżącego, które uznał za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II sądu z dnia 23 marca 2021 r., skarga została skierowana do rozpoznania w dniu 8 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 1842 ze zm.; dalej: "ustawa COVID") w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, wydanego na podstawie art. 34 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2176). Art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Uznając, że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia skarżącego oraz przedstawicieli organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania i jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość, zarządzono jak wyżej. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl). Przechodząc zaś do meritum sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja orzekająca o waloryzacji odszkodowania ustalonego za opisaną na wstępie nieruchomość przejętą pod drogę publiczną. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że wysokość odszkodowania na rzecz A. i H. B. za ww. nieruchomość została ustalona decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 23 lutego 2015 r. na kwotę 174.061 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2015 r. Skarga zaś na tą decyzję, wywiedziona do WSA w Białymstoku przez H. B. została oddalona wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. (II SA/Bk 616/15), natomiast skarga kasacyjna wywiedziona przez H. B. od ww. wyroku, została przez NSA oddalona wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. (I OSK 1661/16). Poza sporem pozostaje także ustalenie, że przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone osobom uprawnionym w dniu 24 kwietnia 2020 r. Zaskarżona decyzja zakreśliła zatem przedmiot sporu w niniejszej sprawie, którym nie jest wysokość ostatecznie i prawomocnie ustalonego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, ale jego waloryzacja. Powyższe oznacza, że zarzuty skargi odnoszące się do wysokości ustalonego odszkodowania nie mogły zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. Bez względu bowiem na ocenę skarżącego dotyczącą jego ekwiwalentności i zarzutu, że jest ono rażąco niskie, organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie nie mogły ponownie ustalać ostatecznie i prawomocnie ustalonego już odszkodowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów kwestionujących sposób i wysokość waloryzacji odszkodowania, które zdaniem skarżącego zostało ustalone w sposób nieprawidłowy, należy wskazać, że Sąd w składzie obecnym w całości podziela stanowisko i argumentację prezentowane w tej sprawie przez organy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.g.n., a w szczególności art. 5 ust. 4 i art. 132 ust. 3 tej ustawy. Z powyższych uregulowań (art. 132 ust. 3 u.g.n.) wynika, że ustalona wysokość odszkodowania podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty; waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania, natomiast sposób waloryzacji określa przepis art. 5, zgodnie z którym waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości dla nieruchomości sklasyfikowanych w rejestrze cen i wartości nieruchomości, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (ust. 1), jednak w sytuacji gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (ust. 4). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Prezes GUS nie ogłosił wskaźnika zmian cen nieruchomości, a zatem przy ustalaniu kwoty zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość organy były zobowiązane do zastosowania wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Dokonując oceny prawidłowości powyższego stanowiska, odwołać się należy do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 marca 2017 r. wydanego w sprawie o sygn. akt P 13/14, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W wyroku tym orzeczono, że art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz umorzono postępowanie w pozostałym zakresie. Pogląd wyrażony w ww. wyroku dotyczył wprawdzie art. 227 u.g.n., jednakże zauważyć należy, że przepis ten został uchylony przepisem art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. poz. 985), która weszła w życie 14 października 2015 r. Uchylenie art. 227 u.g.n. łączyło się z nadaniem nowego brzmienia art. 5 u.g.n., dotyczącego waloryzacji. Art. 5 ust. 4 u.g.n. dotyczy okoliczności uprzednio regulowanych art. 227 i zawiera analogiczne rozwiązanie, zgodnie z którym, w przypadku gdy dla danego rodzaju nieruchomości nie ogłoszono nigdy wskaźnika zmian cen nieruchomości, waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie w tym zakresie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W wyroku z dnia 9 marca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że: "z art. 132 ust. 3 u.g.n. wynika, że wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Waloryzacja następuje zawsze od momentu ustalenia odszkodowania (daty wydania decyzji wywłaszczeniowej lub odrębnej decyzji o ustaleniu odszkodowania) do dnia zapłaty odszkodowania, bez względu na to, czy podmiot zobowiązany opóźnia się z jego zapłatą (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 237/09, Lex nr 573824). Prowadzić to ma w założeniu, do "urealnienia" ustalonego, lecz jeszcze niewypłaconego odszkodowania z zastosowaniem wskaźników, których określenie - jako że stanowią podstawowy element mechanizmu waloryzacyjnego - jest rolą ustawodawcy (a nie organów administracji ani też organów władzy sądowej, w tym Trybunału). Ten zaś przyjął, że wobec nieogłoszenia przez Prezesa GUS wskaźnika zmiany cen nieruchomości, kryterium przeliczenia stanowią - na podstawie art. 227 u.g.n., a po zmianie stanu normatywnego: na podstawie art. 5 ust. 4 u.g.n. oraz art. 2 ustawy zmieniającej - wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, które są ogłaszane przez Prezesa GUS na mocy odrębnych przepisów. W ten sposób ustawodawca dąży do ochrony interesu wierzyciela, gwarantując mu, że mimo opóźnienia zapłaty odszkodowania otrzyma je w odpowiedniej wysokości. Waloryzacja ma zatem na celu przywrócenie ekonomicznego znaczenia odszkodowania. W zasadzie waloryzacji, która wynika z art. 132 ust. 3 u.g.n., dostrzega się zamysł ustawodawcy, by wartość faktycznie wypłaconego odszkodowania odpowiadała wartości nabywczej odszkodowania ustalonego w decyzji o wywłaszczeniu, a nie wartości nominalnej; tylko takie uregulowanie odpowiada bowiem konstytucyjnej zasadzie słusznego odszkodowania" (wyrok WSA w Poznaniu z 28 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 237/09). Jednakże w żadnym razie waloryzacja nie może stanowić postępowania prowadzącego de facto do ponownego ustalenia wysokości odszkodowania (zob. wyrok WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2013 r., sygn. II SA/Łd 419/13, Lex nr 1453091). Nie chodzi także o dostosowanie wysokości zwaloryzowanego odszkodowania do wartości rynkowej nieruchomości w chwili jego wypłaty. Wysokość odszkodowania ustala się bowiem według stanu, przeznaczenia i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu (art. 130 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.n.). Dalej Trybunał Konstytucyjny zauważył, że dzięki przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami, które określają rodzaj docelowego (obecnie: art. 5 ust. 1 i 2 u.g.n.) oraz zastępczego (art. 227 u.g.n.; obecnie: art. 5 ust. 4 u.g.n. i art. 2 ustawy zmieniającej) wskaźnika waloryzacji, podczas przerachowywania kwot odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości "organ administracji publicznej nie ma swobody dobierania wskaźników odzwierciedlających w sposób adekwatny zmiany w sile nabywczej pieniądza, na podstawie których dokonuje przeliczenia. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami wyrażają w tym zakresie wiążąco zamiar prawodawcy, nie pozostawiając możliwości oparcia rozstrzygnięcia o inne dane (...)" (wyrok WSA w Krakowie z 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 216/15, Lex nr 2056521). Art. 227 u.g.n. nie otwierał zatem organom administracyjnym drogi do podejmowania arbitralnych decyzji podczas ustalania wysokości kwot zwaloryzowanego odszkodowania. Przeciwnie, art. 227 u.g.n. odgrywał rolę instrumentu ograniczającego ich swobodę decyzyjną. Zobowiązywał organy administracyjne do korzystania z - istniejącego - obiektywnego kryterium przeliczenia kwot odszkodowań należnych z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, jakim jest wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych. Po zmianie stanu normatywnego analogiczną funkcję pełni art. 5 ust. 4 u.g.n. Biorąc pod uwagę argumenty wskazane w powyższym wyroku, uznać należy, że słuszne jest stanowisko organów, że waloryzacja odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość następuje w oparciu o wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Obowiązująca regulacja jest w tym zakresie precyzyjna i jednoznaczna. Podkreślenia również wymaga, że waloryzacja oznacza "przerachowanie" wysokości odszkodowania. Dotyczy ona okresu między datą wydania decyzji o wywłaszczeniu, kiedy ustala się wysokość odszkodowania, a datą wypłaty tego odszkodowania. To przerachowanie ma na celu przywrócenie ekonomicznego znaczenia odszkodowania. Stąd obok ustalenia właściwego wskaźnika waloryzacji istotne jest także ustalenie ramowych granic czasowych, które wyznaczą punkt odniesienia dla dokonywanych rachunków. W tym zakresie zgodzić się trzeba z ustaleniami organów co do daty początkowej, od której organ winien rozpocząć naliczanie - 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna i daty końcowej – dzień zapłaty odszkodowania. W omawianej sprawie decyzja o odszkodowaniu walor ostateczność uzyskała w dniu [...] lipca 2015 r., zatem początkowy termin obliczania waloryzacji to 15 lipca 2015 r. Natomiast termin końcowy obliczenia to dzień zapłaty odszkodowania, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 24 kwietnia 2020 r. (okoliczności nie kwestionowane przez strony, w tym stronę skarżącą). A zatem okres, za który należało dokonać waloryzacji wynosi od 15 lipca 2015 r. do 24 kwietnia 2020 r. Nadto wskazać należy, że w decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją przedstawiono dokładnie sposób obliczenia zwaloryzowanych kwot odszkodowania dokonanej w oparciu o ww. regulację. W aktach sprawy znajdują się wydruki poszczególnych wskaźników ogłoszone przez Prezesa GUS na stronach stat.gov.pl. za wskazany wyżej okres. Za okresy niepełnych lat wykorzystano miesięczne wskaźniki wzrostu cen i usług konsumpcyjnych, zaś za okres pełnych lat – roczne wskaźniki cen i usług konsumpcyjnych. Jak trafnie przyjęły organy, wskaźniki te określają zmianę cen w stosunku do okresu poprzedniego. Obliczenia miały charakter łańcuchowy, polegający na przemnożeniu wskaźnika przez daną kwotę, a następnie przemnożenia tak otrzymanej kwoty przez kolejny wskaźnik. Obliczona według powyższych zasad kwota waloryzacji odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Jeszcze raz powtórzyć należy, że waloryzacja polega jedynie na urealnieniu ustalonego odszkodowania za pomocą ściśle określonych mechanizmów przewidzianych w u.g.n. Dlatego też informacje pozyskane z Urzędu Statystycznego w B., ujęte w postaci tabeli przedstawiającej "średnią cenę 1 m2 powierzchni ewidencyjnej nieruchomości gruntowych niezabudowanych" nie mogą stanowić podstawy przy określeniu waloryzacji odszkodowania. Powyższe dane zostały opracowane na podstawie informacji pozyskanych z Rejestrów Cen i Wartości Nieruchomości (RCiWN) prowadzonych przez starostwa powiatowe i prezydentów miast na prawach powiatu przy wykorzystaniu informacji pochodzących z aktów notarialnych, i jak słusznie wskazuje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, nie mogły znaleźć zastosowania w omawianej sprawie. W zakresie zarzutu dotyczącego pominięcia A. B. w postępowaniu administracyjnym, zauważyć należy, ze organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. sprostował oczywistą omyłkę we własnej decyzji z dnia [...] września 2020 r., w ten sposób, że umieścił w rozdzielniku osób, które otrzymują decyzje – A. B. Jednocześnie zauważyć należy, że zarówno akta sprawy jak i treść decyzji organu I oraz II instancji - wskazują, że strony postępowania w sprawie waloryzacji zostały prawidłowo ustalone i są nimi: A. i H. małżonkowie B. - byli właściciele działki położonej przy ul. [...] ozn. nr [...]. A. B. nie została pominięta jako strona w postępowaniu odwoławczym, o czym świadczy dokumentacja akt sprawy wskazująca, że organy obu instancji traktowały wyżej wymienioną jako stronę postępowania. O powyższym świadczy również treść decyzji obu organów, z których jednoznacznie wynika, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania dotyczy obu małżonków A. i H. B. Wobec powyższego, nie doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa, ani nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania zakończonego decyzją organu II instancji. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., to wskazać należy, że w myśl ugruntowanej już linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zarzut ten może odnieść skutek tylko wówczas, jeżeli zostanie wykazane, że uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonania konkretnych czynności. Przy czym, to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tymczasem skarżący ani w postępowaniu administracyjnym ani przed sądem nie wykazał w żaden sposób, że wspomniane wyżej uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, a także związku przyczynowego między tym naruszeniem a wynikiem sprawy. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, skarżący miał możliwość skorzystania z uprawnień przysługujących mu na podstawie omawianego przepisu na etapie wydawania decyzji przez organ I instancji. Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. organ I instancji poinformował go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z czego skarżący skorzystał w dniu [...] czerwca 2020 r. Po tej dacie żaden nowy dowód do sprawy nie został dołączony. Także organ odwoławczy nie gromadził już żadnych nowych dowodów. Skarżący nie wykazał zatem w żaden sposób, że został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień, a tym samym, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jedynie takie naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Konkludując należy wskazać, że w ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły też przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.