II SA/Bk 863/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. M. G. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. M. G. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. (data wpływu) kierowanym do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. M. G. oraz do Sądu Rejonowego w S. J. B. wystąpił o: 1. udostępnienie akt postępowania egzekucyjnego i wydanie "oficjalnego" postanowienia o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia akt oraz wstrzymanie się przez Komornika z licytacją do czasu wydania takiego postanowienia. Wnioskodawca zażądał również wyrażenia zgody na wykonanie fotokopii; 2. udostępnienie listy wierzycieli dłużnika W. K. wraz z danymi adresowymi (w tym zakresie wnioskodawca wskazał, że wierzyciele dłużnika są współwłaścicielami licytowanego gospodarstwa rolnego, zatem mogą oni sprzedać lub wydzierżawić to gospodarstwo w inny sposób niż przez licytację). W końcowej części wniosku wskazano, że jest on składany w trybie dostępu do informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. M. G., na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) oraz na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji – odmówił udostępnienia akt postępowania [...], udostępnienia listy wierzycieli W. K. wraz z danymi adresowymi oraz odrzucił wniosek o wstrzymanie licytacji nieruchomości w sprawie [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komornik wskazała, że zażądane wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. informacje stanowią tajemnicę komorniczą, zaś taka informacja na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. podlega ochronie przed udostępnieniem. Komornik jest zobowiązany zachować tajemnicę zawodową. Organ także wyjaśnił, że w u.d.i.p. brak jest przepisu zobowiązującego komornika do wstrzymania się z czynnościami na skutek złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przesłanki wstrzymania licytacji są uregulowane w art. 822 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: K.p.c.). W sprawie niniejszej te przesłanki, zdaniem Komornika, nie zachodzą. W piśmie z dnia [...] października 2017 r. zatytułowanym "Skarga" a kierowanym do Sądu Rejonowego w S. za pośrednictwem Komornika Sądowego przy tym Sądzie M. G., J. B. zaskarżył "czynność, bezczynność i postanowienie Komornika z dnia [...].10.2017r., których celem było niedopuszczenie do wzięcia udziału w licytacji przez Skarżącego J. B.". Skarżący sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa poprzez różną treść obwieszczeń o licytacji umieszczonych przez Komornika w gmachu Sądu Rejonowego w S. oraz w internecie; 2. niedopełnienie przez Komornika i jego pracowników obowiązku udostępnienia akt w jakimkolwiek zakresie; 3. sprzeczność zaskarżonego postanowienia z treścią obwieszczeń o licytacji; 4. przedwczesność zaskarżonego postanowienia w zakresie udostępnienia listy wierzycieli, tj. bez zwrócenia się do nich o wyrażenie zgody na udostępnienie danych; 5. zatajenie treści zaskarżonego postanowienia przed Sądem nadzorującym przebieg licytacji oraz przed skarżącym, co uniemożliwiło zapobiegnięcie licytacji niezgodnej z prawem; 6. wysłanie zaskarżonego postanowienia ze znaczną zwłoką; 7. obrazę art. 822 K.p.c. przez błędne jego zastosowanie, bowiem licytacja powinna być wstrzymania do czasu uprawomocnienia się postanowienia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a nie z powodów wynikających z tego przepisu. Skarżący wniósł o: dopuszczenie dowodu z obwieszczenia o licytacji, uchylenie zaskarżonego postanowienia, nadanie obwieszczeniu klauzuli wykonalności i zobowiązanie Komornika do udostępnienia mu akt sprawy [...], unieważnienie czynności licytacji, stwierdzenie, że zaskarżone w punkcie drugim i szóstym zarzutów czynności oraz bezczynność miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz wynika z niego, że wnioskowana informacja nigdy nie zostanie mu udostępniona, mimo że w ogłoszeniu o licytacji znalazła się informacja o jawności licytacji i dostępności informacji o przedmiocie licytacji. Jak wskazał, z internetowego obwieszczenia o licytacji wynikało, że całość akt zostanie udostępniona zainteresowanym. Jak wskazał skarżący, wystarczającym byłoby uchylenie zaskarżonego postanowienia, bowiem zbędne byłoby ustalanie przez sąd zakresu informacji publicznej, skoro całość akt postępowania egzekucyjnego powinna była zostać udostępniona. W jego ocenie, nawet, gdy dane wierzycieli są chronione tajemnicą komorniczą, to nie stało nic na przeszkodzie aby zwrócić się do wierzycieli o zgodę na ujawnienie danych. Do skargi dołączono wydruk obwieszczenia o licytacji. Powyższa skarga, jako adresowana do Sądu Rejonowego w S., została przez ten Sąd załatwiona postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie o sygn. akt [...] w ten sposób, że sąd odrzucił skargę J. B. z dnia [...] października 2017 r. w zakresie dotyczącym odmowy udostępnienia akt postępowania egzekucyjnego i listy wierzycieli w sprawie [...] oraz Sąd przekazał tę skargę – w zakresie dotyczącym odmowy udostępnienia informacji publicznej – według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2017 r. skarga J. B. z dnia [...] października 2017 r. została przedstawiona tutejszemu sądowi wraz z odpowiedzią na skargę sporządzoną przez Komornika Sądowego. Wskazał on, że należy rozróżnić akta postępowania egzekucyjnego, których udostępnienia zażądał skarżący od akt w części dotyczącej egzekucji z nieruchomości, która to jedynie część mogła zostać uzupełniona na podstawie art. 935 § 1 pkt 5 K.p.c. Z uwagi na to, że wniosek z dnia [...] października 2017 r. dotyczył udostępnienia informacji chronionych tajemnicą zawodową, Komornik odmówił ich udostępnienia, zwłaszcza że J. B. nie był ani stroną, ani uczestnikiem postępowania egzekucyjnego. W piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. kierowanym do sądu administracyjnego skarżący zażądał: wezwania w charakterze organu (lub ewentualnie w innym charakterze) Prezesa Sądu Rejonowego w S. oraz zawiadomienia Prokuratora Rejonowego w B. o konieczności przyłączenia się do postępowania. Skarżący wskazał, że zażądana przez niego informacja znajduje się nie tylko u Komornika, ale też w dwóch Wydziałach Sądu Rejonowego w S., tj. I Wydziale Cywilnym i w IV Wydziale Ksiąg Wieczystych, podobnie jak w aktach księgi wieczystej znajduje się lista wierzycieli. Wskazał, że aby "odwrócić odmowę wydania informacji publicznej" sąd w wyroku powinien nałożyć solidarny obowiązek udzielenia tej informacji zarówno przez Komornika jak i przez Sąd, nadto zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między Komornikiem a Sądem Rejonowym. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2018 r. uzupełnił i sprecyzował skargę w ten sposób, że zaskarżył postanowienie w całości i zarzucił: 1. wydanie postanowienia bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2, art. 126, art. 6 K.p.a. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie postanowienia wobec obowiązku wydania decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie, które z informacji nie podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej, a które są objęte tajemnicą zawodową. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Wywiódł, że w jego ocenie zażądane informacje stanowią informację publiczną, jednak w określonym zakresie są chronione tajemnicą zawodową, dlatego w tym zakresie może ich dotyczyć art. 5 u.d.i.p., co wymagało wydania decyzji administracyjnej a nie postanowienia o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Także, w ocenie pełnomocnika, brak jest możliwości przekwalifikowania wydanego postanowienia i przyjęcia, że stanowi ono decyzję administracyjną. Zaskarżone postanowienie nie spełnia również, jak wskazano, wymagania uprzedniego wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, bowiem nie wskazano w nim zakresu informacji publicznej podlegających udostępnieniu na ogólnych zasadach oraz tych, które nie mogą być udostępnione z uwagi na tajemnicę zawodową. Skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. zatytułowanym "Skarga zastępcza" złożył sprecyzowanie zarzutów skargi i zarzucił, kwestionując postanowienie Komornika Sądowego w całości, naruszenie art. 23 u.d.i.p. w związku z art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c. oraz braki formalne zaskarżonego aktu w postaci nieopatrzenia go okrągłymi pieczęciami urzędowymi, co czyni ten akt nieważnym z punktu widzenia formalnego. Wniósł o stwierdzenie bezwzględnej nieważności zaskarżonego aktu, zasądzenie zwrotu kosztów procesu, stwierdzenie bezczynności Komornika w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii obwieszczenia o licytacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest dopuszczalna i podlega uwzględnieniu. Odnośnie dopuszczalności skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 53 § 2). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie (art. 53 § 2a P.p.s.a.). W sprawie niniejszej zostało zaskarżone postanowienie Komornika Sądowego wydane na podstawie przepisów u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej albo umorzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej następują w drodze decyzji. W przypadku, gdy decyzyjnej odmowy udostępnienia informacji publicznej dokonuje organ, nad którym istnieje organ wyższego stopnia, decyzja ta podlega zaskarżeniu i dopiero decyzja wydana w trybie odwoławczym podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku orzeczenia o odmowie udostępnienia informacji publicznej przez Komornika Sądowego – nie sposób wskazać nad nim organu wyższego stopnia, a w szczególności nie jest takim organem sąd rejonowy rozpoznający skargi na czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym. Ta procedura bowiem (skargi na czynności Komornika) dotyczy wyłącznie postępowania egzekucyjnego sądowego (art. 767 § 1 K.p.c.). Oznacza to, że w przypadku orzeczenia komornika sądowego wydanego na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., może ono być zakwestionowane przed sądem administracyjnym w terminie trzydziestodniowym z art. 53 § 1 P.p.s.a. W sprawie niniejszej zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu [...] października 2017 r., zaś skarga wpłynęła do tego organu [...] października 2017 r., zatem w terminie trzydziestodniowym. Co prawda Komornik przekazał ją jako skargę na czynności komornika Sądowi Rejonowemu w S. zamiast WSA w Białymstoku, jednak nie zmienia to faktu, iż skarga wpłynęła w terminie, a jedynie dalsze jej procedowanie następowało z uchybieniami w zakresie przekazania sądowi administracyjnemu (nastąpiło to dopiero na skutek postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r.), co jednak pozostaje bez wpływu na ustalenie o zachowaniu terminu do jej wniesienia. Wniosek z dnia [...] października 2017 r. został, zgodnie z wolą jego autora, złożony w trybie dostępu do informacji publicznej, zaś dotyczył przede wszystkim udostępnienia akt postępowania egzekucyjnego. Z pism i wypowiedzi skarżącego wynika, że chodziło mu o udostępnienie tych akt (a także listy wierzycieli dłużnika) w związku z obwieszczeniem o licytacji, którego kserokopię przedłożył. Obwieszczenie nastąpiło na podstawie art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c., co potwierdził także Komornik w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c., komornik ogłosi o licytacji przez publiczne obwieszczenie, w którym wymienia czas, w którym w ciągu dwóch tygodni przed licytacją wolno będzie oglądać nieruchomość oraz przeglądać w sądzie akta postępowania egzekucyjnego. A zatem w egzekucyjnym postępowaniu sądowym istnieje norma, która reguluje dostęp do treści akt postępowania egzekucyjnego. W piśmiennictwie wskazuje się odnośnie tego przepisu, że: - "Akta postępowania egzekucyjnego ma prawo przeglądać każdy, zarówno uczestnicy postępowania egzekucyjnego (art. 9 K.p.a.), jak i osoby trzecie (art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c.), w terminie wskazanym w obwieszczeniu. Komornik stosownie do treści art. 2 ust. 6 ustawy o komornikach ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, w związku z czym do jego obowiązków należy właściwe zabezpieczenie akt przed ujawnieniem stosownych informacji osobom przeglądającym akta (M. Koenner, komentarz do ar. 953 K.p.c., System Informacji Prawnej Lex Omega, stan prawny na 22 lutego 2005 r.); - "Krąg uprawnionych do przeglądania akt jest przy tym szerszy niż wyznaczony w art. 922 K.p.c." (vide M. Brulińska, komentarz do art. 953 K.p.c., System Informacji Prawnej Lex Omega, stan prawny na dzień 3 maja 2012 r.); - "Komornik w obwieszczeniu o licytacji podaje dane określone w art. 953 K.p.c. [...] W szczególności komornik w obwieszczeniu zamieszcza [...] czas udostępnienia akt postępowania w budynku sądu do przeglądania przez wszystkich zainteresowanych, w tym strony i uczestników postępowania (bez względu na miejsce licytacji) – co wiąże się z koniecznością przedłożenia przez komornika tych akt sadowi" (vide W. Tomalak, Status ustrojowy i procesowy komornika sądowego, tezy 6.4., System Informacji Prawnej Le Omega 25/2018). Z powyższego wynika, że komentatorzy dopuszczają możliwość przeglądania akt postępowania egzekucyjnego przez wszystkich zainteresowanych, a nie tylko przez osoby będące uczestnikami postępowania egzekucyjnego, w tym te które złożyły rękojmię. Organ w sprawie niniejszej (Komornik Sądowy) wskazał, że istnieją również inne poglądy na powyższe zagadnienie, bowiem inni komentatorzy wskazują, że osobom tylko zainteresowanym (poza stronami i uczestnikami postępowania) nie ma podstaw udostępniać akt w zakresie niezwiązanym z egzekucją z nieruchomości, tj. dotyczącym innych sposób egzekucyjnych, jak również danych osobowych dłużników, wierzycieli, uczestników postępowania czy innych osób (tak np. H. Dolecki, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, tom IV, art. 730-1088, wyd. II). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, powyższe jedynie wskazuje, że niezależnie od sporów w jakim zakresie podlegają udostępnieniu "akta postępowania egzekucyjnego" (to sformułowanie zostało wymienione wprost w art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c.) oraz czy powinien dokonać czynności udostępnienia sąd rejonowy (co wynika wprost z ww. przepisu), czy też komornik sądowy (w sprawie niniejszej wydając postanowienie odmowne komornik wskazał pośrednio, iż to on akta posiadał) - to Kodeks postępowania cywilnego reguluje w całości sposób tego udostępnienia. Innymi słowy, jeśli tak jak w sprawie niniejszej Komornik Sądowy stał się podmiotem wnioskowanym o udostępnienie akt, to zakres tego udostępnienia mógł zostać oceniony wyłącznie w postępowaniu egzekucyjnym, tzn. odmowa, częściowa odmowa lub udostępnienie mogło być kwestionowane wyłącznie skargą na czynności komornika. Dotyczy to także tego zakresu zażądanych informacji, które Komornik Sądowy oceniła jako objęte tajemnicą komorniczą. Odmowa udostępnienia akt w tym zakresie również podlegała skardze na czynności komornika i procedura ta nie mogła zostać pominięta i potraktowana alternatywnie w stosunku do trybu u.d.i.p. Powyższa konkluzja znajduje potwierdzenie w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust.1. Oznacza to, że nawet jeśli informacje, o które wystąpiono w sprawie niniejszej, mogły zostać ocenione lub nie i w jakim zakresie jako informacje o charakterze publicznym, to skoro K.p.c. stanowi lex specialis w zakresie udostępnienia akt postępowania egzekucyjnego wobec u.d.i.p., informacje zawarte w tych aktach nie mogły zostać potraktowane jak informacje publiczne podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Innymi słowy, u.d.i.p. nie znajduje zastosowania do wszelkiego typu informacji publicznych. Stosowanie przepisów u.d.i.p. jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje, w tym mające lub niemające charakteru informacji publicznych, mogą być udostępnione w innym trybie. Ustawodawca zdecydował się na przyznanie prymatu obowiązującym ustawom, które ograniczają w różnym zakresie dostęp do informacji publicznej oraz takim, które określają szczególny - odrębny od przewidzianego w u.d.i.p. - tryb dostępu do informacji. Takim przykładem jest również art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c., który miał w sprawie niniejszej zastosowanie w odróżnieniu od regulacji u.d.i.p., na podstawie których zostało wydane zaskarżone postanowienie. A zatem, skoro regulacje K.p.c. odmiennie i całościowo normują kwestie udostępniania określonych informacji, w tym publicznych, tj. zawartych w aktach spraw będących w toku, to wydanie w takiej sytuacji rozstrzygnięcia na podstawie u.d.i.p. stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Rażący charakter tego naruszenia wynika z faktu wydania rozstrzygnięcia przy formalnym wskazaniu istniejącej w obrocie prawnym podstawy rozstrzygnięcia, ale w sytuacji, gdy nie miała ona w ogóle zastosowania. Nie usprawiedliwia również tego uchybienia fakt złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 12 października jako wniosku w trybie u.d.i.p., bowiem to rolą organu jest właściwa kwalifikacja żądania i jego załatwienie w dopuszczalnym przez prawo trybie. Innymi słowy, o trybie załatwienia określonego wniosku decydują przepisy prawa a nie wola wnioskodawcy. W takiej zaś sytuacji organ wnioskowany powinien poinformować wnioskodawcę o niemożności załatwienia spawy w trybie u.d.i.p. i wydać stosowne rozstrzygnięcie lub dokonać stosownej czynności – ale na podstawie regulacji specjalnych dotyczących udostępnienia konkretnej, zażądanej informacji (w tym przypadku K.p.c.). Bez znaczenia w tym kontekście pozostaje, czy zaskarżone postanowienie spełnia minimalne wymagania decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., skoro i taka decyzja w sprawie nie mogła zostać wydana. Na marginesie jedynie można wskazać, że minimalnymi wymaganiami do uznania określonego aktu jako decyzji administracyjnej jest wskazanie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie i podpis (vide A. Wróbel, komentarz do art. 104 K.p.a., System Informacji Prawnej Lex Omega, teza 9, stan prawny na dzień 1 marca 2018 r.). Te zaś elementy zaskarżone postanowienie posiada. Skarżący w skardze oraz w pismach precyzujących składanych w toku postępowania wnosił o dokonanie przez sąd szeregu czynności. W tym zakresie należy wskazać, że: sprawa niniejsza nie została zarejestrowana jako sprawa ze skargi na bezczynność, dlatego sąd w zakresie bezczynności nie mógł orzekać; sąd w tej sprawie nie stosował przepisów K.p.c. o sądowym postępowaniu egzekucyjnym, a jedynie sąd odwołał się w swej argumentacji do art. 953 § 1 pkt 5 K.p.c., dlatego wszelkie żądania dotyczące zastosowania przepisów K.p.c. (m.in. o nadanie obwieszczeniu klauzuli wykonalności i unieważnienie licytacji) nie mogły zostać rozpoznane. Sąd nie uznał również za zasadne informowanie Prokuratora o konieczności przyłączenia się do postępowania, bowiem sąd nie posiada takiego obowiązku, a Prokurator może to uczynić we własnym zakresie np. z inicjatywy strony postępowania (art. 8 § 1 P.p.s.a.)., zwłaszcza że jak wynika z pisma skarżącego z dnia 1 lutego 2018 r. – o odmowie udostępnienia informacji publicznej Prokurator posiada wiedzę. Także skarga w sprawie niniejszej została złożona na akt wydany przez Komornika Sądowego a nie przez Sąd Rejonowy w S., zatem nie było podstaw do wzywania Prezesa tego Sądu do udziału w postepowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Jeśli skarżący dostrzega nieprawidłowość w działaniu Prezesa tego Sądu w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2017 r. (który, jak wynika z jego nagłówka, był kierowany także do Sądu) posiada środki prawne do kwestionowania działania lub niedziałania tego organu. Także sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygania sporu kompetencyjnego między Komornikiem Sądowym a Sądem Rejonowym. Również sąd nie stwierdził podstaw do dopuszczania dowodu z obwieszczenia o licytacji, bowiem czynności w tym zakresie odbywają się na podstawie przepisów K.p.c., zaś zakres obwieszczenia jest uregulowany expressis verbis w art. 953 § 1 K.p.c. i treść tego przepisu była wystarczająca do rozpoznania skargi, bez konieczności sięgania do oryginału obwieszczenia. Także zażądanie akt sprawy sądowej I[...]nie było niezbędne do rozpoznania sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Odnośnie kosztów postępowania sądowego sąd wskazuje, że: - postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Przyznanie to dotyczy prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Orzeczenie uprawomocniło się bez zaskarżenia, zatem zgodnie z art. 259 § 3 P.p.s.a. posiada skutki prawomocnego orzeczenia sądu i jego treścią (a więc i zakresem) sąd rozpoznający sprawę niniejszą był związany. Stąd też, skoro skarżący reprezentowany był w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, to z uwagi także na złożony przez pełnomocnika w piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2018 r. wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego – koszty te zostały przyznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2018 r. Dodać należy, że sąd na dzień rozprawy nie posiadał informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa lub o żądaniu zmiany pełnomocnika, jak też takiego żądania skarżący nie sformułował na rozprawie stając przed sądem jednocześnie z pełnomocnikiem; - z uwagi na uwzględnienie skargi sąd na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 zł (punkt 2 wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r.); - sąd nie przyznał kosztów stawiennictwa strony mając na uwadze, że zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Skarżący zaś, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie był zobowiązany do osobistego stawiennictwa.