II SA/Bk 864/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi T. P. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2025 r. nr 42.24/XI/25 w przedmiocie wszczęcia procedury zwrotu prawa jazdy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , Pismem z dnia 17 marca 2025 r. T. P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: "SKO") m.in. o wszczęcie procedury zwrotu prawa jazdy, które zostało mu zatrzymane na mocy decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 14 marca 2014 r. nr DOM-II.5430.1.85.2014, wydanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. 2012, poz. 1228 ze zm.). W odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2025 r. (pismo nr 42.24/XI/25) SKO poinformowało m.in., że dnia 9 grudnia 2022 r. ustała przyczyna zatrzymania ww. dokumentu w związku z czym wnioskodawca powinien zwrócić się do właściwego departamentu Urzędu Miejskiego (w Białymstoku) z wnioskiem o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Wskazano również, że SKO jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnych. T. P. wniósł do sądu administracyjnego skargę na ww. pismo SKO wnosząc w niej o "zmuszenie" SKO do wydania decyzji w sprawie zwrotu mu prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935.; dalej: p.p.s.a.), wedle którego sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie doprowadziła do wniosku, że skarga wywiedziona przez skarżącego nie dotyczy żadnego z aktów wymienionych w katalogu art. 3 § 2 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest bowiem pismo SKO instruujące skarżącego co do sposobu postępowania w sprawach, o których mowa w piśmie skarżącego z dnia 17 marca 2025 r., w tym o sposobie zwrotu zatrzymanego mu prawa jazdy. Zauważyć przy tym należy, że SKO nie jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 6 i 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, lecz organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, o czym stanowi art. 17 pkt 1 k.p.a. Tym niemniej sąd zauważa, że zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie: przekazanie podania organowi właściwemu nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Następuje ono jedynie w formie czynności materialno-technicznej, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie i która nie podlega zaskarżeniu (por. m.in. wyrok NSA z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 688/22, Lex). Co więcej organ nie może biernie przetrzymywać podania, nie podejmując żadnych działań, ale obowiązany jest nadać bieg przekazanemu mu podaniu, nawet jeżeli nie jest on właściwy do rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z 14 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1709/22, Lex). Powyższe oznacza, że poza poinformowaniem skarżącego o organie właściwym do załatwienia sprawy zwrotu skarżącemu zatrzymanego mu prawa jazdy, SKO powinno przekazać podanie skarżącego z dnia 17 marca 2025 r. organowi właściwemu do jego załatwienia w drodze czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 65 § 1 k.p.a. Zaskarżone do sądu pismo nie stanowi zatem ani czynności materialno-technicznej (wyłączonej z możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego), ani też nie jest aktem wydanym w sprawie administracyjnej, który podlegałby zaskarżeniu, bowiem nie należy do władczych form decydowania o prawach i obowiązkach strony, nie rozstrzyga też żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Nie stanowi zatem ani decyzji administracyjnej, ani nie jest jednym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a. Nie można go również zakwalifikować jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżona czynność nie jest również żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a-7 p.p.s.a. Jest to pismo mające jedynie charakter informacyjny. W konsekwencji zaskarżone pismo nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, która podlega odrzuceniu, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, bowiem sprawa nią zainicjowana nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pk. 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.