II SA/Bk 876/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary porządkowej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. zwrócić stronie skarżącej G. sp. z o.o. w N. wpis sądowy w kwocie [...] zł (słownie: [...]) złotych. , Dnia [...] września .2013 r. G. sp. z o.o. w N. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] na podstawie którego utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] maja 2013 r. nakładającego karę porządkową na Skarżącą spółkę. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku, na podstawie art. 247 § 4 art. 248 § 2 pkt 2 , § 3 w zw. z art. 219 O.p., stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Niniejsze postanowienie stało się ostateczne. Wobec powyższego Skarżąca spółka wniosła w dniu [...] listopada 2013 r. o umorzenie postępowania sądowego, co do istoty skargi, podtrzymując żądanie zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie spółki strona skarżąca wygrała sprawę w całości, a ujęty w skardze do tut. Sądu wniosek o wyeliminowanie z obrotu prawnego nieważnego rozstrzygnięcia został zrealizowany i miało to miejsce po wniesieniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu złożone w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej dotyczy cofnięcia skargi, a w sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego czynność niniejszą należy uznać za skuteczną. W niniejszej sprawie, zatem wystąpiła przesłanka określona w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadniająca umorzenie przedmiotowego postępowania. W odniesieniu do punktu drugiego postanowienia orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W związku z faktem, że pełnomocnik skarżącej spółki skargę w istocie cofnął, zastosowanie w sprawie miał wyżej powołany przepis, który nakazuje zwrócenie stronie całego uiszczonego wpisu właśnie od pisma cofniętego. Co prawda pełnomocnik skarżącej spółki wskazuje jako podstawę umorzenia postępowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jednakże czyni to na potrzeby argumentacji dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zwrócić uwagę należy na fakt, że gdyby postępowanie niniejsze zostało faktycznie umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżącej nie przysługiwałby nawet zwrot wpisu sądowego. Sąd tym samym nie podziela stanowiska strony skarżącej, uzasadniającego zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. W tym miejscu mieć na uwadze należy fakt, że wedle ogólnej zasady, wyrażonej w art. 199 p.p.s.a., każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony (chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej). Wyjątki zaś od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w art. 200, 201, 203 i 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w zależności od tego, jakim orzeczeniem kończy się postępowanie sądowe, z tym, że do postępowania przed sądem administracyjnym I instancji odnoszą się art. 200 i 201 p.p.s.a. Zatem przepisy o zwrocie kosztów postępowania (tj. art. 200-204 p.p.s.a.) należy traktować (obok przepisów regulujących zwolnienie od kosztów tj. art. 239-263 p.p.s.a.) jako wyjątki od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, związanych z jej udziałem w sprawie. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że o zwrocie kosztów postępowania między stronami, w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaś sąd nie rozstrzygnął sprawy orzeczeniem uwzględniającym skargę, a organ nie wydał postanowienia w trybie autokontroli. Podstawowy zaś przepis normujący zwrot kosztów postępowania między stronami przed sądem pierwszej instancji, będący wyjątkiem od zasady przyjętej w art. 199 p.p.s.a., został zawarty w art. 200 p.p.s.a., z którego wynika jednoznacznie, że sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania tylko na rzecz skarżącego i tylko w przypadku, gdy skarga okaże się zasadna. Przy tym, pod pojęciem uwzględnienia skargi należy rozumieć jej uwzględnienie w każdej formie i to niezależnie od tego, czy rozstrzygniecie odpowiada żądaniu zawartemu w skardze. Skarżącemu, zatem nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, bo była ona niedopuszczalna albo postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe. Zauważyć należy, że wyjątek ten dotyczy także sytuacji, gdy postępowanie ulega umorzeniu z powodu uwzględnienia skargi przez organ (art. 201 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.) lub z powodu określonego w art. 118 § 2 p.p.s.a., do którego zastosowanie ma art. 206 p.p.s.a. (w kwestii niniejszej szczegółowo wypowiedział się NSA w uchwale z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył przedmiotowe postępowanie, zaś o zwrocie wpisu sądowego orzekł na zasadzie art. 232 § 1 p.p.s.a.