II SA/Bk 886/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie budowanego budynku z wniosku skarżącego o wstrzymanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki samowolnie budowanego budynku p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] października 2007r. nr [...] Skarżący J.K. wniósł skargę na ostateczną decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie wydanego p. J.K. nakazu rozbiórki samowolnie budowanego budynku, znajdującego się na działce o nr ewid. [...]/5, położonej na terenie ogródków działkowych "S." w A. i uporządkowanie terenu. Skarżący w niniejszej skardze, wniesionej dnia [...] grudnia 2007 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...].11.2007 r., w przedmiocie rozebrania samowolnie budowanego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania wydanego w granicach danej sprawy aktu administracyjnego w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego ma fakultatywny charakter, a więc może lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygniecie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wydania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej ( vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 13 grudnia 2004r., FZ 495-497/04, z dnia 22 listopada 2004r., FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004r., FZ 267/04 niepublikowane). W przedmiotowej sprawie skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają, w realiach przedmiotowej sprawy, w żaden sposób nie uzasadniają żądania wniosku o wstrzymanie decyzji. We wniosku skarżącego nie zostały wskazane żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie decyzji organu I instancji, a to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Także z akt sprawy trudno wywieść, aby wykonanie przedmiotowej decyzji pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem w tym zakresie za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwała zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 08.08.2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Uznając wniosek za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.