II SA/Bk 889/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2018 r. sprawy ze skargi D. G. i J. G. wspólników spółki cywilnej N. w B. na uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności § 8 ust. 1 pkt 4 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 roku oddala skargę. W dniu [...] lutego 2013 r. Rada Miasta B. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym województwa Podlaskiego w dniu 13 marca 2013 r., poz. 151 (dalej jako Regulamin). Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. D. G. i J. G. wspólnicy spółki cywilnej N. w B. wystąpili o uchylenie i wstrzymanie wykonania powyższej uchwały Rady Miasta B. w zakresie w jakim ustala ona minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do gromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych dla lokali gastronomicznych o wysokości co najmniej 0,015 m3 miejsce konsumpcyjne (tydzień) § 8 ust 1 pkt 4) uchwały nie różnicując przy tym czy lokal gastronomiczny prowadzi działalność codziennie (np. restauracja, bar itp.) czy też otwarty jest jedynie w trakcie organizowanych imprez typu wesela, chrzciny itp. (np. domy weselne). Wobec braku odpowiedzi na wniosek w dniu [...] listopada 2017 e. pan D. G. i J. G.wnieśli skargę na uchwałę wskazana powyżej w zakresie uregulowanym w § 8 ust 1 pkt 4 uchwały tj. w zakresie w jakim ustala ona minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do gromadzenia zmieszanych odpadków komunalnych dla lokali gastronomicznych w wysokości 0,015 m3 miejscu konsumpcyjnym /tydzień nie różnicując czy lokal prowadzi działalność codziennie czy też otwarty jest jedynie w trakcie organizowanych imprez zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 4 ust. 1, art. 6 c ust. 2, art. 6 k ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017 r., poz. 1289) poprzez brak rozróżnienia w § 8 ust. 1 pkt 4 uchwały minimalnej pojemności pojemników dla lokali otwartych codziennie jak i otwartych jedynie w trakcie imprez okazjonalnych; - art. 4 ust. 1, art. 6 c ust 2, art. 6 k ust 1 pkt 2 ustawy poprzez brak precyzyjnego zdefiniowania w § 8 ust. 1 pkt 4 uchwały pojęcia "miejsce konsumpcyjne"; - art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr. 78, poz. 483) poprzez naruszenie zasady równego traktowania gdyż uchwała w jednakowy sposób traktuje podmioty znajdująca się w zupełnie odmiennej sytuacji i wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż w związku z tym, że lokale gastronomiczne które nie są otwarte przez cały czas, a organizują jedynie imprezy zamknięte przez jeden dwa dni w tygodniu wytwarzają one znacznie mniej odpadów niż przyjęty limit w oparciu o który ustalono minimalną pojemność pojemników. Wskazali też, że tego typu lokale jak prowadzony przez nich przez większą cześć roku ze względu na przypadające okresy adwentu i postu nie organizują w tym czasie imprez a nadto znaczniej mniej wesel organizuje się w miesiącu maju. Z tych względów limit odpadów winien określać ich rzeczywistą ilość w tego typu lokalach gastronomicznych ponieważ służby komunalne odbierają z nich znacznie mniejszą ilość niż określone limity. Ponadto w uchwale nie wskazano co należy rozumieć przez miejsce konsumpcyjne, nie wiadomo zatem czy przez to należy rozumieć miejsca które lokal może potencjalnie udostępnić czy też miejsca faktycznie wykorzystywane. Określenie jednakowego limitu produkcji odpadów dla lokali czynnych codziennie i otwartych okazjonalnie narusza zasady określone w at. 32 Konstytucji tj.: zasadę równości obywatela wobec prawa gdyż w jednakowy sposób traktuje podmioty znajdujące się w zupełnie odmiennej sytuacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał że zaskarżona uchwała podjęta została po zaciągnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i zgodnie z treścią art. 4 ust 2 pkt 2 Ustawy z dnia 12 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (Dz.U.2017.1289r.j.) dalej Ucpg uchwaliła regulamin zawierający zasady utrzymania czystości i porządku w gminach. Regulacje zawarte w § 8 ust 2 pkt 4 Regulaminu mieszczą się w granicach upoważnienia ustawowego, podjęta uchwała, będąca podmiotem zaskarżenia znajduje umocowanie prawne. Gmina zgodnie z treścią art. 4 ust 2 pkt 2 Ucpg ma obowiązek i uprawnienia do określenia minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów, przez co należy rozumieć średnią ilość odpadów, ilość odpadów komunalnych wytworzonych w gospodarstwie domowym, bądź w innych zakładach oraz liczbę osób korzystających z tych urządzeń. Określona minimalna ilość odpadów wskazana w pkt 4 jest wartością uśredniona stanowiącą wynik analizy przeprowadzonej przez organ przed podjęciem uchwały. stanowiło to podstawę do określenia minimalnej pojemności pojemnika dostosowaną do charakteru prowadzonej działalności. Wskazany powyżej przepis nie nakazuje aby minimalna pojemność pojemników musiała odpowiadać ściśle ilości odpadów wytworzonych na konkretnej nieruchomości o określonym charakterze – w ten sposób Regulamin zawierałby normy indywidualne, nie zaś ogólne, które charakteryzują prawo miejscowe. Żądanie, aby minimalna pojemność pojemników i dostosowana do nich minimalna ilość odpadów równała się faktycznej ilości wytwarzanych przez nich odpadów byłoby sprzeczne z treścią przepisu wprowadzającego, nadto byłoby niewykonalne. Nie daje ku temu też podstaw specyfikacja prowadzonej przez skarżących działalności (działalność bankietowa). Przy ustaleniu minimalnej pojemności rada gminy ma uwzględnić dwa kryteria: średnią ilość wytwarzanych odpadów w danym rodzaju źródła wytwarzania odpadów i liczbę osób korzystających z pojemników. Ustalenie średniej ilości odpadów wytworzonych w zależności od źródła została poprzedzona analizą rynku i morfologią odpadów. Określenie wysokości konkretnej ilości odpadów następuje poprzez wypełnienie deklaracji w której skarżący mają możliwość dostosowania wysokości opłaty do prowadzonej przez nich działalności poprzez określenie wysokości opłaty w złożonej deklaracji (uwzględniając stawkę opłaty, ilość pojemników przy uwzględnieniu minimalnych wskaźników określonych w Regulaminie i ilości odbiorców). Wpływy z opłat za gospodarowanie odpadami są w całości przeznaczone na pokrycie kosztów systemu określonych w art. 6r ust 2 Ucpg. Brak definicji w Regulaminie miejsca konsumpcyjnego nie stanowi o naruszeniu prawa. Takiej definicji nie zawiera też Ucpg wobec czego należy je rozumieć jako miejsce udostępnione do spożywania posiłków. Przyznając, ze ilość miejsc faktycznie wykorzystywanych jest różna w zależności od okresu, organ podkreślił, że określone w Regulaminie wskaźniki stanowią wartości uśrednione dla wszelkiego rodzaju działalności gastronomicznej. W ocenie organu nie doszło do naruszenia zasady równości wskazanej w art. 32 pkt 1 Konstytucji RP. Zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego w tym znaczeniu że zrównuje sytuacje wszystkich podmiotów ze względu na cechy jakimi się charakteryzują. Zasada równości wymaga bowiem, aby przedmioty były traktowane w równym stopniu równo, jeśli charakteryzują się daną cechą istotną co oznacza także akceptację równego traktowania przez prawo różnych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona albowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa stanowiącego podstawę jej wydania. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 4 ust 1, art. 6 c ust 2, art. 6 k ust 1 pkt 2 Ucpg nie są trafne. Skarżący wskazują, że ich naruszenie polega na braku rozróżnienia w § 8 ust 1 pkt 4 uchwały minimalnej pojemności pojemników dla lokali gastronomicznych otwartych codziennie i otwartych jedynie w trakcie imprez okolicznościowych oraz przez brak precyzyjnego zdefiniowania w tymże w § 8 ust 2 pkt 4 Uchwały pojęcia miejsce konsumpcyjne. Art. 4 Ucpg stanowił podstawę prawną podjęcia uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B. Punkt 2. tegoż artykułu określa szczegółowe zasady dotyczące utrzymania czystości i porządku na terenie gminy poprzez wskazanie obligatoryjnej treści regulaminu. Stosownie do regulacji zawartej w art. 4 pkt 2 pkt 2 Ucpg w Regulaminie stanowiącym załącznik do Uchwały w § 8 ust 1 ppk 2 przyjęto, że na terenie nieruchomości niezamieszkałych minimalna pojemność pojemników ma wynosić 0,08 m3, a w pkt 2 ppk 4 w § 8 Regulaminu wskazano że wybór wielkości pojemnika przy uwzględnieniu tygodniowych wskaźników nagromadzenia odpadów komunalnych dla lokali gastronomicznych (z ogródkami przylokalowymi) wynosi co najmniej 0,015 m3 (miejsca konsumpcyjne) tydzień. Te uregulowania w ocenie skarżących naruszają podniesione w zarzutach przepisy ponieważ nie uwzględniają specyfiki prowadzonej przez nich działalności bankietowej, ponieważ ich lokal jest otwarty okazjonalnie w związku z urządzanymi w nich imprezami i nie może być traktowany jak lokale gastronomiczne czynne codziennie ponieważ ilość wytwarzanych w nim odpadów jest znacznie mniejsza niż to wskazano w Regulaminie. Przed podjęciem Uchwały organ zlecił dokonanie analizy rynku i morfologii odpadów która znalazła swój wyraz w raporcie nazwanym Miasto B. System Gospodarki Komunalnymi na terenie miasta B. i który stanowił podstawę do określenia minimalnej pojemności pojemników i ilości odpadów wytwarzanych między innymi w lokalach gastronomicznych. Nie są to zatem dowolne ustalenia, a zatem nie można przyjąć, ze przyjęta minimalna pojemność pojemników narusza zasady podkreślone w art. 4 pkt 2 ppkt 2 ucpg wskazująca że przy określeniu minimum pojemności pojemników należy uwzględnić średnią ilość odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź innych źródłach oraz liczbę osób korzystających z tych pojemników. Przepis mówi wyraźnie o średniej ilości odpadów a zatem stanowisko skarżących, że ze względu na rodzaj ich działalności należało określić faktyczną ilość odpadów wytwarzanych w ich lokalu nie znajduje uzasadnienia. Regulamin jak stanowi art. 4 ust 1 ucpg jest prawem miejscowym, a to oznacza, że ma zawierać normy ogólne a nie indywidualne jak wskazują skarżący. Dodać tu należy, ze lokale gastronomiczne niezależnie od tego czy czynne są codziennie czy też okazjonalnie charakteryzują się tym, że ilość osób korzystających z nich jest zmienna, zależy od różnych czynników co dodatkowo wskazuje na konieczność posługiwania się dla potrzeb ustalenia ilości wytwarzanych odpadów wartościami uśrednionymi i tak to jest ujęte w ustawie. Nie ma też podstaw do uznania, iż brak definicji "miejsce konsumpcyjne" w Regulaminie narusza w jakimkolwiek sposób wskazywane przepisy ustawy. W samej ustawie pojęcie to nie jest zdefiniowane, ustawa też nie nakazuje zdefiniowania pojęć użytych w Regulaminie stąd też należy podzielić stanowisko organu, iż pod tym pojęciem należy rozumieć miejsce udostępnione do spożywania posiłków, zaś kwestia ilości tych miejsc ze względu na to że sposób ich wykorzystywania jest różny jest odrębną kwestią związaną ze złożeniem deklaracji i ewentualnym kwestionowaniem wyliczonej opłaty wynikającej z wydanej decyzji co jak wynika ze złożonej kserokopii decyzji ma miejsce w związku z zakwestionowaniem deklaracji i wydaniem decyzji o ustaleniu opłaty. Nie można podzielić zarzutu skarżących o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP. Organ, nie wprowadzając zróżnicowania w zakresie wskazanym przez skarżących, nie naruszył bowiem prawa, a przeciwnie wprowadził rozwiązania zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ustawie w stosunku do przedmiotów prowadzących podobną działalność. Nie ma zatem naruszenia zasady równości w prawie. Wskazując na naruszenie art. 6 c ust 2, 6 k ust 1 pkt 2 skarżący nie wskazują na czym polega to naruszenie, a treść tych przepisów nie daje podstaw do przyjęcia iż zostały one naruszone. Z tych też względów skargę jako niezasadną należało oddalić zgodnie z art. 152 Ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.