II SA/Bk 89/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2017 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek; , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stwierdziło uchybienie do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] lipca 2016 r. ustalającej warunki zabudowy. W dniu 7 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) A. I. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na powyższe postanowienie oraz zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który następnie sprecyzowała w piśmie z dnia 16 lutego 2017 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu ewentualnie o jej oddalanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Jednakże wniosek taki musi spełniać określone przepisami warunki. W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jednakże, aby wniosek mógł zostać uwzględniony, powołane powyższej przesłanki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu, bądź też – stosownie do art. 88 p.p.s.a. w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 1/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinna zatem, w pierwszej kolejności wykazać kiedy odpadła przyczyna uchybienia terminu, tj. kiedy przestała istnieć przeszkoda w prawidłowym zaadresowaniu skargi. Następnie zaś uprawdopodobnić, że przeszkoda ta nie była przez nią zawiniona. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika bowiem z treści samej skargi przyczyna, z powodu której Skarżąca nie wniosła skargi w terminie ustała w dniu 24 grudnia 2016r. W tym dniu Skarżąca będąc w Polsce zapoznała się z postanowieniem SKO z dnia 22 września 2016 r., które otrzymała jej córka jako współwłaścicielka nieruchomości. Mając zatem na uwadze treść art. 87 § 1 p.p.s.a. należało przyjąć, że w sprawie, w świetle przedstawionych we wniosku okoliczności związanych z uchybieniem terminu do wniesienia skargi, wniosek o jego przywrócenie należało wnieść najpóźniej w dniu 2 stycznia 2017 r. (poniedziałek), wtedy to bowiem mijał siedmiodniowy termin o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy Skarżąca skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia nadała w dniu 7 stycznia 2017 r., a zatem po upływie wymaganego terminu o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z tej przyczyny, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie, o czym postanowił jak w sentencji. Z uwagi na złożenie rzeczonego wniosku po terminie, Sąd nie zajmował się merytorycznymi przesłankami przywrócenia terminu, które mogły podlegać ocenie jedynie w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu w wymaganym terminie siedmiu dni licząc od daty ustania przeszkody