II SA/Bk 890/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odstąpienia od wymogu uzyskania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu A. O. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 309,80 (trzysta dziewięć, osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w oparciu o treść art. 138§1 pkt 2 kpa uchyliło w całości decyzję Starosty Ł. z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] orzekającą na podstawie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r- Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.) o odstąpieniu od wymogu uzyskania przez Ubojnię Zwierząt stanowiącą własność R. R. decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu i umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił w dniu 14 czerwca 2002r. z wnioskiem do Starosty Ł. o wezwanie w drodze postanowienia (art. 231 ustawy – Prawo ochrony środowiska) Ubojni Zwierząt – R. R. w P. do uzyskania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. Podstawą do powyższego wystąpienia było przeprowadzone przez WIOŚ w B. Delegatura w Ł. w dniu 3 czerwca 2002r. pomiary w porze nocnej w punkcie pomiarowym zlokalizowanym na posesji J. D., które wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska o 3,1 dB. Jako źródła hałasu wskazano eksploatowane w zakładzie urządzenia: agregat chłodniczy COOL, dwa agregaty chłodnicze Carier oraz naczepę pod ciągnik siodłowy z agregatem "TERMO KING". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] Starosta Ł. wezwał Ubojnię Zwierząt – R. R. do przedłożenia, w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania postanowienia, wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. Pismem z dnia [...] grudnia 2002r. właściciel ubojni R. R. poinformował Starostę Ł. o zamiarze gruntownej przebudowy i modernizacji zakładu. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2003r. zwrócił się do Starosty Ł. z prośba o przesunięcie określonego w postanowieniu terminu złożenia wniosku do dnia 30 grudnia 2003r. Pismem z dnia [...] lutego 2003r. Starosta Ł. poinformował R. R., że obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na przesunięcie określonego w postanowieniu terminu i przypomniał o konieczności niezwłocznego wypełnienia obowiązku. Kontrole przeprowadzone w ubojni przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 30 i 31 marca 2004r., 10 listopada 2004r. i 26 listopada 2004r. wykazały brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Pismem z dnia [...] grudnia 2004r. R. R. wystąpił do Starosty Ł. i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośba o umorzenie postępowania wszczętego na wniosek WIOŚ z dnia 14 czerwca 2002r. W odpowiedzi na powyższe WIOŚ potwierdził, że modernizacja ubojni spowodowała wyeliminowanie źródeł hałasu, które powodowały przekroczenia wartości dopuszczalnych. Tym samym zakład w chwili obecnej nie wymaga pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. W oparciu o powyższe Starosta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wezwania do przedłożenia przez ubojnię wniosku o wydanie decyzji na emitowanie hałasu do środowiska. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji wniesionego przez J. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając że postępowanie w sprawie nie mogło być umorzone, gdyż nie wystąpiły przesłanki zawarte w art. 105§1 kpa. Kolegium wskazało także na naruszenie art. 10 kpa. W dniu 27 kwietnia 2005r. do Starosty Ł. wpłynęła skarga T. i J. D. na funkcjonowanie ubojni, uciążliwości zapachowe i wyjątkowe natężenie hałasu powodowane przez urządzenia zakładu oraz ruch pojazdów. Pismem z dnia 2 maja 2005r. Starosta Ł. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w przedmiocie emitowania hałasu do środowiska przez ubojnię oraz o tym, że akta sprawy są do wglądu stron w siedzibie starostwa. Następnie pismem z dnia 5 maja 2005r. Starosta przesłał skargę T. i J. Dmowskich do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z prośba o przeprowadzenie w ubojni kontroli kompleksowej z udziałem skarżących Pismem z dnia 13 maja 2006r. WIOŚ poinformował T. i J. D. o przeprowadzonej kontroli, w wyniku której nie stwierdzono naruszeń prawa oraz poinformował, że w najbliższym czasie przeprowadzi kontrolę sprawdzająca wraz z kontrolnymi pomiarami hałasu w środowisku. Kontrola została przeprowadzona w dniach 30-31 maja oraz 1 czerwca 2005r. i nie wykazała przekroczeń dopuszczalnych wartości hałasu emitowanego do środowiska. W dniu 4 lipca 2005r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem skarżących, wskazanych przez nich świadków oraz przedstawiciela WIOŚ. Kończąc postępowanie Starosta Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] na podstawie art. 115 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowisk oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 98, poz. 1071) odstąpił od wymogu uzyskania przez ubojnię decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odwołali się T. i J. D. SKO uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazano następującą argumentację: Podstawą wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie przez Starostę Ł. był art. 230 ust, 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. Przepis ten stanowił, że pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne poziomy. Dlatego też w ocenie organu II instancji wszczęcie postępowania w sytuacji gdy ubojnia emitowała hałas przekraczający te poziomy, było w pełni uzasadnione. Zakończenie prowadzonego postępowania musi jednak uwzględniać stan faktyczny istniejący w dniu orzekania w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy wykazuje, że hałas emitowany obecnie przez zakład nie przekracza dopuszczalnych poziomów. Obowiązujące prawo nie zawiera przepisu, który w takiej sytuacji mógłby być podstawą jakiejkolwiek regulacji w drodze decyzji administracyjnej. Taki stan sprawy, zgodnie z art. 105§1 kpa obliguje organ administracji prowadzący postępowanie do jego umorzenia. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skutecznie zaskarżyła T. D. Skarga J. D. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r. została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Skarżąca T. D. podniosła, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, który jest przepisem wyłącznie proceduralnym, nie załatwiającym sprawy. W uzasadnieniu decyzji podano art. 230 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska (nieobowiązujący w dacie wydania decyzji) i stwierdzono, że nie jest wymagana decyzja, kiedy zakład nie przekracza dopuszczalnych poziomów hałasu. Starostwo Powiatowe decyzję z dnia 5 sierpnia 2005r. wydało na podstawie art. 115a – Prawo ochrony środowiska a winien ją wydać wojewódzki inspektor ochrony środowiska po wszczęciu postępowania z urzędu. Organy występujące w sprawie działały więc z naruszeniem przepisów a problem skarżących został nadal nie rozwiązany. Podniosła także przewlekłość postępowania, które trwa od 2002r. Pełnomocnik skarżącej, wyznaczony z urzędu postanowieniem z dnia 12 października 2006r, w piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 15 lutego 2007r. stanowiącym uzupełnienie skargi nadto zarzucił naruszenie: - art. 105 §1 i 2 kpa poprzez przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że w przedmiotowej sprawie były podstawy do wydania decyzji w oparciu o powołany przepis, - art. 10 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6,7,8 i 75§1, 77 kpa oraz w zw. z art. 1 Konstytucji RP przez brak wszechstronnego zebrania i rozważenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. materiału dowodowego w sprawie oraz brak ustosunkowania się do szeregu naruszeń prawa przez organy administracji, nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, niepogłębianiu prowadzonym postępowaniem zaufania do organu administracji, niewskazaniu przyczyn z powodu, których dowodom skarżącej odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 156§1 pkt 2 kpa w zw. z art. 1 Konstytucji RP i art. 7 i 8 kpa poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie powyższego przepisu w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej skupił się, na wykazaniu - poprzez przywołanie licznego orzecznictwa - że w sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania. Wskazując na powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz dokonanie ponownych pomiarów przez WIOŚ ustalających czy na dzień pomiarów, w zmienionych warunkach faktycznych na R. R. ciąży obowiązek przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i jej zmianę poprzez stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej zachodziła bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, skutkująca koniecznością umorzenia tego postępowania. Przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 14 czerwca 2002r. P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., było wezwanie R. R. właściciela ubojni emitującej na datę wszczęcia postępowania, hałas do środowiska z przekroczeniem w porze nocnej dopuszczalnego poziomu o 3,1 dB, do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie tego hałasu do środowiska. Wymóg uzyskania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska przekraczającego dopuszczalny poziom wynikał z treści art. 230 - 233 ustawy z 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. Z powyższej regulacji wynikało, że w przypadku, gdy emitowany hałas do środowiska przekracza dopuszczalne poziomy wymagane jest pozwolenie na emitowanie tego hałasu. Wyjątkiem były sytuacje, gdy emitowanie hałasu związane było z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. ( art. 230 ust. 1 i 2 w/w ustawy). W przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ zobligowany był do wezwania w drodze postanowienia prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia (art. 231 ust. 1 ustawy). Powyższa regulacja została uchylona art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw z dniem 28 lipca 2005r. (Dz.U. nr 113, poz. 954) i została zastąpiona regulacją zawartą w art. 115a dodanym powyższą ustawą zmieniającą. Przepis art.115a ust. 1 stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Jednocześnie z treści art. 20 ust. 2 ustawy z 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw wynika, że do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z treścią art. 376 pkt 2 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska w sprawach o których mowa w art. 115 a właściwym organem ochrony środowiska jest starosta. Zarówno z treści uchylonego przepisu art. 230 ust. 1 jak i aktualnie obowiązującego przepisu art. 115a ustawy – Prawo ochrony środowiska wynika, że organ ochrony środowiska w sytuacji emitowania przez zakład hałasu z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu zobligowany jest do wydania pozwolenia na jego emitowanie. Przy czym z regulacji obowiązującej do dnia 28 lipca 2005r. wynikało, że postępowanie w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia odbywało się na wniosek zakładu, do złożenia którego zakład był wzywany postanowieniem organu ochrony środowiska. Aktualna regulacja stanowi natomiast, że w przypadku ustalenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, organ ochrony środowiska z urzędu wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Reasumując wskazać należy, że okoliczności faktyczne określone w hipotezie obu przepisów tj. emitowanie przez zakład hałasu z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu są określone identycznie, zmienił się jedynie tryb wszczęcia takiego postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że Starosta Ł. – działając jako organ ochrony środowiska, dysponując wnioskiem P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B., z którego wynikało, że ubojnia stanowiąca własność R. R. emituje hałas do środowiska z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu w porze nocnej o 3,1 dB, zobligowany był do wydania postanowienia wzywającego go do przedłożenia w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania postanowienia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. Celem postępowania administracyjnego jest bowiem realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu, poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę upoważniający (zobowiązujący) organ do podjęcia decyzji administracyjnej. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie stanu faktycznego opisanego w tej normie. W sprawie niniejszej stan faktyczny istniejący na datę wszczęcia postępowania, opisany hipotezą zawartą w art. 230 a następnie w art. 115 a ustawy – Prawo ochrony środowiska, tj. emitowanie przez ubojnię hałasu przekraczającego dopuszczalne normy przestał istnieć na skutek przeprowadzenia modernizacji zakładu. Powyższe jednoznacznie wynika z kontroli poziomów hałasu emitowanych do środowiska przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. w dniach 30 i 31 maja 2005r. i 1 czerwca 2005r. Z kontroli tej wynika, że emitowany hałas nie wykazał przekroczeń wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalności poziomów hałasu w środowisku tj. dla terenów zabudowy zagrodowej 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy ( dowód: sprawozdanie nr 5/05). Sąd w pełni podzielił wnioski zawarte w sprawozdaniu z przeprowadzonych kontroli, gdyż WIOŚ w sposób wyczerpujący i szczegółowy wyjaśnił podstawy poczyniony ustaleń i w sposób wnikliwy podał argumentację uzasadniającą wyciągnięte wnioski. Rzetelność sporządzonych badań oraz niekwestionowane doświadczenie WIOŚ z zakresu ochrony środowiska pozwala na jego całkowite przyjęcie. Dlatego też postępowanie wszczęte w celu wydania pozwolenia na emitowanie hałasu przekraczającego dopuszczalne normy w sytuacji, gdy jest on emitowany w normach dopuszczalnych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają zarzuty podniesione w skardze. Odnośnie zarzutu wskazania błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niewłaściwości organu wskazać należy, że zarzut ten jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym organ musi uwzględnić zarówno stan faktyczny jak i prawny obowiązujący w dacie rozpatrywania sprawy ( vide wyrok NSA z 24 lutego 1992r., II SA. 49/92 nie publikowane). Dlatego też pomimo tego, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 230 ustawy – Prawo o ochronie środowiska, organ I instancji ponownie orzekając w sprawie, wydał decyzję na podstawie art. 115 a w/w ustawy, który to przepis obowiązywał na datę wydania decyzji ( vide: art. art. 20 ust. 2 ustawy z 18 maja 2005r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw nakazujący do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniająca) Zaznaczyć należy, że powyższa zmiana nie miała wpływu na sytuację skarżącej albowiem hipotezy tych przepisów nie uległy zmianie. Podanie przez organ odwoławczy jako podstawy prawnej jedynie przepisu 138 §1 pkt 2 kpa również nie stanowi naruszenia prawa przepis ten bowiem stanowi samodzielną podstawę umorzenia przez organ odwoławczy postępowania, które stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 kpa. Jeżeli chodzi o organ właściwy w sprawach wydawania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska z przekroczeniem norm dopuszczalnych to jest nim starosta a nie wojewódzki inspektor ochrony środowiska - art. 376 pkt 2 w zw. z art. 378 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Co do zarzutu dotyczącego przewlekłości postępowania, uznać należy że istotnie przewlekłość postępowania miała miejsce w sprawie ( postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z 14 czerwca 2002r. a zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej w dniu 6 września 2005r.) niemniej jednak skarżąca nie zwalczała bezczynności organów na etapie postępowania administracyjnego a Sąd w niniejszej sprawie nie jest właściwy do orzekania w tym zakresie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 10 kpa oraz art. 7 kpa. Stronom bowiem został zapewniony czynny udział w sprawie tj. na etapie postępowania przed organem I instancji zostały zawiadomione o terminie rozprawy, w której brały czynny udział, nadto zostały poinformowane o terminie przeprowadzenia przez WIOŚ kontroli pomiaru hałasu oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w aktach materiałem dowodowym. Co prawda organ odwoławczy nie umożliwił skarżącej zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, ale organ ten nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego i wydał decyzję na podstawie materiału zgromadzonego przed organem I instancji. Dlatego też pozbawienie skarżącej przez organ odwoławczy prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i tym samym nie stanowiło istotnego naruszenia prawa procesowego w rozumieniu art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie doszło również do naruszenia art. 7 kpa , gdyż organ kierując się zasadami prawdy obiektywnej oparł swoje rozstrzygnięcie na sprawozdaniu z przeprowadzonych w trzech różnych terminach pomiarów przez kompetentny i obiektywny organ. Końcowo zaznaczyć należy, że niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 156 §1 pkt 2 kpa, który nie miał w sprawie zastosowania. Z tych też względów Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.).