II SA/Bk 912/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2013 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej H. R. kwotę 500,00 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...], utrzymującej w całości postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego konstrukcji drewnianej o wymiarach 13,40 m x 7,20 m zlokalizowanej na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej we wsi Sz., gm. W. Decyzje powyższe wydane zostały na podstawie następującego stanu faktycznego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prowadził postępowanie dotyczące zabudowy działki nr [...] w miejscowości Sz. gm. W. Wniosek o zbadanie legalności zabudowy złożyła właścicielka sąsiedniej nieruchomości nr [...] H. R. Postępowanie, w którym wydano decyzje zaskarżone w sprawie niniejszej, oznaczono jako [...] i dotyczyło drewnianego budynku mieszkalnego o wymiarach 13,14 m x 7,20 m. W trakcie postępowania organ dokonał oględzin zabudowy działki nr [...], w tym budynku mieszkalnego oraz postanowieniem z [...] listopada 2009 roku zobowiązał współwłaścicieli działki A. i I. B. do przedłożenia oceny technicznej obiektu oraz opinii o jego bezpieczeństwie przeciwpożarowym, które to opinie przedłożono w dniach 26 lutego 2010 roku i 23 lipca 2010 roku i stwierdzały one dopuszczalność użytkowania budynku. Także organ Straży Pożarnej w B. ocenił brak występowania zagrożenia przeciwpożarowego ze strony zabudowy działki nr [...]. Decyzją z [...] października 2010 roku znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wydania A. B. i I. B. nakazu wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia drewnianego budynku mieszkalnego na działce nr [...] do stanu zgodnego z przepisami. Organ ustalił, że sporny budynek, o wymiarach 13,40 m x 7,20 m posiada betonowy fundament, w jego szczytowej ścianie oddalonej 0,8 m od działki sąsiedniej nr [...] znajdują się dwa otwory okienne o wymiarach 1 m x 1,5 m. Wskazał, że L. B., poprzedni właściciel działki nr [...] wyjaśnił, że budynek wzniesiono w roku 1970 na podstawie pozwolenia na budowę, którego nie posiada, gdyż nie zostało mu przekazane. Ustalono, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 24 października 1974 roku Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, w szczególności § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego, z którego wynika obowiązek przechowywania dokumentacji budowlanej, planu realizacyjnego i projektu z wszystkimi rysunkami i naniesionymi zmianami, przez okres istnienia obiektu. Z uwagi na brak takiej dokumentacji, zobowiązano obecnego właściciela budynku do przedłożenia oceny technicznej i opinii w sprawie bezpieczeństwa pożarowego obiektu. Są one pozytywne dla budynku. W ocenie organu brak jest podstaw do nakazania wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Powyższą decyzję pierwszoinstancyjną P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił do ponownego rozpoznania w dniu [...] listopada 2010 roku na podstawie art. 138 § 2 Kpa po rozpoznaniu odwołania H. R. Organ II instancji zakwestionował ustalenia dotyczące daty wzniesienia drewnianego budynku mieszkalnego i legalności jego wykonania. Wskazał, że należy na tę okoliczność przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające, włącznie z przesłuchaniem świadków nienależących do rodziny współwłaścicieli działki nr [...], a następnie ocenić zgodność wykonania obiektu z przepisami technicznymi z daty jego wznoszenia, a w przypadku braku tej zgodności – z przepisami obecnie obowiązującymi, przy zastosowaniu art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 roku. Wskazano, że ocena techniczna nie zawiera wyjaśnienia zgodności wykonania obiektu ze sztuką budowlaną i przepisami techniczno – budowlanymi oraz nie wskazuje czynności, które należałoby wykonać celem jego doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem organu II instancji uszło uwadze Inspektora Powiatowego, że sporny obiekt posiada w ścianie szczytowej trzy, a nie dwa okna. Wyrokiem z [...] maja 2011 roku w sprawie [...] tutejszy sąd oddalił skargę H. R. oceniając rozstrzygnięcie odwoławcze z [...] listopada 2010 roku jako zgodne z prawem. Sąd zaakceptował jako prawidłową ocenę Inspektora Wojewódzkiego, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w I instancji z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej rozumianej jako obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Przede wszystkim sąd wskazał, że organ zastosował art. 40 ustawy z 24 października 1974 roku Prawo budowlane i odmówił nakazania współwłaścicielom działki nr [...] wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem - w sytuacji braku jednoznacznych ustaleń co do daty wniesienia obiektu oraz bez wyjaśnienia czy nastąpiło to zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy, co było warunkiem zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 roku w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 roku. Ustalono, wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia obecnych i poprzednich współwłaścicieli działki nr [...], nie konfrontując ich z innymi dowodami, że obiekt powstał przed wejściem w życie ustawy budowlanej z 1994 roku. Zdaniem sądu trafnie również organ odwoławczy wskazał, że przedłożona ocena techniczna jest niepełna, nie wskazuje czy obiekt został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i przepisami techniczno – budowlanymi. Nie została również oceniona przez organ nadzoru budowlanego. Dlatego, zdaniem sądu, prawidłowo organ odwoławczy zastosował art. 138 § 2 Kpa. Skład orzekający polecił, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji przeprowadził wszechstronne postępowanie wyjaśniające i nie ograniczył się wyłącznie do sprecyzowania daty wzniesienia budynku i uzyskania wyczerpującej oceny technicznej. Wskazał na konieczność pełnej oceny bezpieczeństwa przeciwpożarowego obiektu, które powinno zostać zagwarantowane wszechstronnie, a więc nie tylko w zakresie wymaganych prawem odległości (od sąsiednich budynków na tej samej działce, na działce sąsiedniej), ale też w zakresie konstrukcji obiektu, wykorzystanych do jego wzniesienia materiałów. Jak wskazał, kwestia bezpieczeństwa pożarowego jest aktualna od dnia wybudowania budynku i przez cały okres jego użytkowania. Sąd wskazał, że Inspektor Powiatowy będzie również zobowiązany do ustosunkowania się do twierdzeń H. R. dotyczących nałożonego na nią obowiązku wykonania zabezpieczeń przeciwpożarowych na jej działce nr [...], czego wymaga zasada budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 Kpa). W ponownie prowadzonym postępowaniu decyzją z [...] września 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył w całości postępowanie legalizacyjne dotyczące budynku mieszkalnego, drewnianego na działce nr [...] we wsi Sz.. Wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego (wyniki oględzin, wyjaśnienia właścicieli działki nr [...], dołączone przez nich opinie techniczna i dotycząca bezpieczeństwa przeciwpożarowego, opinia Komendanta Straży Pożarnej) ustalono, że w sprawie ma zastosowanie ustawa Prawo budowlane z 24 października 1974 roku. Potwierdziły to, zdaniem organu, zeznania P. F. i H. R., które - podobnie jak ocena techniczna - wskazują, że budynek powstał prawdopodobnie przed 1976 roku. Z uwagi na upływ czasu nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy na jego wzniesienie istniało pozwolenie na budowę, bowiem rejestry pozwoleń sprzed 1978 roku nie zachowały się, a rejestry z lat 1978 – 1990 takiego pozwolenia nie zawierają. Nie wyklucza to jednak istnienia takiego pozwolenia. Dlatego organ przyjął, że sporny obiekt powstał legalnie. Jego zdaniem nie można stwierdzić też naruszenia przepisów technicznych obowiązujących w latach 70 - tych ubiegłego wieku tj. Zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29.06.1966 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego – w zakresie zachowania odległości względem granicy z niezabudowaną działką sąsiednią nr 264. Z § 20 ust. 14 Zarządzenia wynika, że istniała możliwość uzyskania zezwolenia na zlokalizowanie budynku po granicy lub w odległości co najmniej 1 m od granicy, jeśli zachowano właściwe odległości między budynkami. Faktu uzyskania takiego pozwolenia na budowę blisko granicy nie można wykluczyć. Jako niemającą znaczenia w sprawie organ ocenił okoliczność istnienia trzech otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku od strony działki nr 264. Konkludując stwierdził brak podstaw do dokonania jakiejkolwiek ingerencji, a w związku z tym bezprzedmiotowość postępowania i konieczność jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. R. kwestionując ocenę techniczną, opinię w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz wskazując, że nadal kwestia uzyskania pozwolenia na budowę budzi wątpliwości. Wywodziła, że skoro w dacie budowy obiektu obowiązywały odległości między budynkami 8 - 10 m, to nie rozumie w jaki sposób sporny budynek wybudowano na szerokiej działce w odległości zaledwie 0, 8 m od jej granicy. Zażądała nakazania likwidacji otworów okiennych od strony jej działki i wykonanie zabezpieczenia przeciwpożarowego. Wskazała na nielegalny sposób odprowadzania nieczystości z budynku inwestora. Decyzją z [...] listopada 2011 roku znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Zaakceptował jako prawidłowe ustalenie wybudowania spornego obiektu legalnie na podstawie pozwolenia na budowę, o czym świadczą, jego zdaniem, oświadczenia strony i świadków oraz brak kontrdowodów na wystąpienie samowoli budowlanej. Organ nie wykluczył, że wzniesienie budynku w odległości 0, 8 m od granicy działki sąsiedniej nastąpiło na podstawie pozwolenia wydanego w oparciu o § 20 ust. 14 zarządzenia nr 130 z 29 czerwca 1966 roku o warunkach technicznych. Wskazał, że z akt nie wynika, by trzy okna ściany szczytowej wykonano po wzniesieniu budynku, zatem należy domniemywać, że również powstały legalnie, zwłaszcza że i odległość od granicy mogła być inna z uwagi na inny jej przebieg. Jak stwierdził, nie przeszkadzały one odwołującej się aż do 2009 r. Zdaniem organu z opinii przeciwpożarowej wynika, że obiekt nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego, bowiem jest oddalony od najbliższych obiektów o 18 i 33 m, a w § 20 ust. 2 i 5 zarządzenia z 1966 roku wymagano odległości 10 m. Powyższe uzasadniało umorzenie postępowania. Jednocześnie wskazał, że przepisy obowiązujące w dacie budowy obiektu nie przewidywały budowy szamba, stąd nie można nakazać i obecnie jego wykonania, tym bardziej, że żadne roboty w tym zakresie nie były obecnie w budynku prowadzone. W kwestii zanieczyszczenia ściekami wskazano stronie jako właściwy organ ochrony środowiska. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego H. R. Podobnie jak w odwołaniu zakwestionowała prawidłowość oceny technicznej oraz opinii w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Wskazała, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie zmieniły się od lat 70-tych ubiegłego wieku granice pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Wyjaśniła, że interweniowała w nadzorze budowlanym, co skutkowało między innymi koniecznością rozebrania przez inwestorów budynku na ich działce, a to spowodowało ich reakcję, w wyniku której także ona była zobowiązana wykazać legalność jej zabudowań. Zarzuciła błędne ustalenie niewykonywania późniejszych niż budowa prac na spornym budynku, choć faktycznie zmieniono jego dach i obiekt orynnowano. Wskazała, że nie rozumie odmiennego i nierównego traktowania przez organy stron postępowania, co przejawia się w tym, że ona została zobowiązana do wykonania szeregu prac dostosowujących jej zabudowania (przedwojenne) do stanu zgodnego z prawem, a takich obowiązków nie nałożono na właścicieli działki nr [...]. Wyjaśniła, że zamierza prowadzić roboty budowlane na swojej działce i dlatego chce wyjaśnić, dlaczego ona ma obowiązek dostosować się do przepisów, a takiego obowiązku nie mają sąsiedzi. Ze skargą przedłożyła opinie techniczne dotyczące zabudowań na jej działkach, sporządzone przez specjalistę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 roku, sygn.. akt II [...] uchylił zaskarżoną decyzję P. Wojewódzkiego inspektora Nadzoru budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2011 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego legalizacji budynku mieszkalnego oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2011 roku, nr [...]. Sąd nakazał organowi, w czasie ponownego rozpatrzenia sprawy, do oceny prawnej zawartej w tymże wyroku, a mianowicie ustalenia w niebudzący sposób stanu faktycznego. Przede wszystkim zaś czasozakresu budowy, dopełnienia jakich formalności wymagały roboty budowlane, czy zostały spełnione. W zależności zaś od ustaleń należy zastosować odpowiednie przepisy prawa budowlanego. Sąd uznał także, ze dla dokonania należytego ustalenia stanu faktycznego celowym jest przesłuchanie inwestora lub jego następców prawnych oraz stron postepowania. W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji przeprowadził w dniu 25 września 2012 roku oględziny oraz rozprawę administracyjną w dniu 26 września 2012 roku. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2012 roku nr [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zobowiązał Panów A. i I. B. do uzupełnienia w terminie do dnia 7 grudnia 2012 roku, opinii rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej z dnia 22 lipca 2012 roku, w zakresie realności występowania zagrożenia pożarowego przez budynek mieszkalny oraz odniesienia się kwestii zgodności z przepisami i normami przeciwpożarowymi w dacie budowy budynku mieszkalnego, jak również do regulacji obecnie obowiązujących. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. Dz. sporządził opinię uzupełniającą w dniu 17 lutego 2013 roku. Po zebraniu powyższych dowodów Powiatowy inspektor Nadzoru budowlanego w B. decyzją z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...], na podstawie art. 105 § 1 Kpa – umorzył w całości postepowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego konstrukcji drewnianej o wymiarach 13,40 mx 7,20 m, zlokalizowanego na działce nr geodezyjny [...], położonej we wsi Sz., gm. W. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji wskazał, że przedmiotowy budynek został wybudowany w 1970 roku w oparciu o pozwolenie na budowę i odpowiada przepisom techniczno – budowlanym obowiązującym w dacie jego budowy. Decyzja zaś o pozwoleniu na budowę obecnie nie jest do pozyskania ani potwierdzenia przez właściwy organ architektoniczno – budowlany. Na skutek odwołania Pani H. R. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że budynek mieszkalny został wybudowany w 1970 roku i nie naruszał ówcześnie obowiązującego prawa budowlanego oraz warunków technicznych. Organ przyjął, że z uwagi na brak decyzji o pozwoleniu na budowę należy przyjąć, że inwestor otrzymał także zgodę na odstępstwo dotyczące odległości od granicy działki 0,80 m na podstawie § 20 ust. 14 zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego w B. przyjął także, że skoro prawdopodobnie inwestor posiadał pozwolenie na umieszczenie 3 okien w ścianie od granicy działki – to po 40 latach nie jest zasadne żądanie ich zlikwidowania. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowy dom – zgodnie z treścią opinii - nie stanowi zagrożenia pożarowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Pani H. R., zarzucając nierówność traktowania stron bowiem w nawet większej odległości od nieruchomości sąsiada i przy wybudowaniu w tym samym czasie budynku mieszkalnego skarżąca została zobowiązana do dokonania czynności w postaci likwidacji otworu okiennego w wykonania zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz wycięcia drzew. Skarżąca podkreśliła, że mimo wyroku sądowego – organ rozpatrując ponownie sprawę "nadal oparł się na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym...". W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W świetle art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należy również stwierdzić, że Sąd, nie będąc związany ograniczeniami skargi i sprecyzowanymi przez stronę zarzutami, ponownie dostrzegł także z urzędu naruszenia przepisów prawa skutkujące uchyleniem zarówno skarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że sprawa po raz kolejny poddana została kontroli sądowej. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania było przedmiotem zaskarżenia. W konkretnej sprawie skład orzekający jest związany wytycznymi, które zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...].04.2012 roku w sprawie [...]. Orzeczenie powyższe nakazywało organowi ustalenie, w sposób nie budzący wątpliwości, czasokresu wykonania różnych robót budowlanych, bowiem wówczas możliwa będzie ocena prawidłowości zastosowania przepisów. Pomimo jednak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, oględzin oraz dowodu z uzupełniającej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych organy ponownie nie wyjaśniły stanu faktycznego w sposób nie budzący wątpliwości. Organy obu instancji skupiły się wyłącznie na wyjaśnieniu czasokresu budowy przedmiotowego budynku, przyjmując termin jego wybudowania na 1970 rok. W toku przeprowadzonego postępowania zupełnie pominięto ocenę innych robót budowlanych, które – jak sugeruje zebrany dotychczas materiał dowodowy w sprawie – miały miejsce już pod rządami aktualnej ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji pisze: "... inwestorzy dokonali szeregu robót budowlanych w stosunku do ww. obiektu budowlanego polegających na wymianie pokrycia dachu, wymianie uszkodzonych elementów konstrukcyjnych oraz częściowego oszalowania ścian budynku w oparciu o skuteczne zgłoszenie Staroście B. w B." (k.103 odwrót akt administracyjnych). Natomiast organ II instancji już tylko twierdzi, że zgłoszenie z dnia 04.04.2011r. dotyczyło wyłącznie wymiany pokrycia dachu, zaś wskazuje jednocześnie na szereg robót stwierdzonych w czasie oględzin tj. "... inwestor dokonał w ostatnim czasie wymiany: pokrycia dachowego, stolarki okiennej od strony ulicy, oraz działki nr [...], deski elewacyjnej i okien ( na poziomie drugiej kondygnacji) w obu ścianach szczytowych budynku, okien na parterze, w ścianie szczytowej od strony działki skarżącej fragmentu belki "podwalinowej w ścianie od strony ulicy". (k. 36 akt administracyjnych). W świetle powyższego ewidentnym jest, że stanowiska organów I i II instancji różnią się ustaleniami w zakresie prac wykonanych na podstawie zgłoszenia z 4.04.2011r. (datę wskazuje organ odwoławczy), którego to zgłoszenia nie ma w aktach administracyjnych. Mając całokształt wyżej wymienionych okoliczności na względzie, organy, rozpoznając ponownie sprawę winny ustalić stan faktyczny niebudzący wątpliwości poprzez: - wskazanie jakie prace budowlane zostały dokonane przez inwestora i pod rządami jakich przepisów przed 1.01.1995r., interpretując je zgodnie z wytycznymi Sądu w wyroku z dnia [...]. 04.2012r. sygn. [...] (k.10); - ustalenie jakie prace zostały wykonane na podstawie zgłoszenia, a jaki bez zgłoszenia - i również dokonania ich oceny pod względem przepisów ustawy Prawo budowlane – aktualnie obowiązującej; - uzupełnienie opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przepciwpożarowych poprzez wyjaśnienie czy ocena zawarta w pkt 4 opinii z dnia 17.02.2013r. dotyczy także oszalowania ściany szczytowej i wymiany okien przez właściciela budynku. Na marginesie należy zauważyć, że w opinii znalazły się następujące stwierdzenia: "Co do wątpliwości i wskazań Sądu uważam, że są one oparte na "amatorskiej" znajomości problematyki bezpieczeństwa pożarowego". Tego rodzaju sformułowania są, zdaniem Sądu, niedopuszczalne. Sąd przypomina, że zadaniem biegłego jest wyłącznie odpowiedź za zadane pytania przez organ i wyjaśnienie wiedzy fachowej w jak najbardziej dostępny sposób stronom. W opinii nie może być zawarta ocena Sądu. Wracając do sprawy należy zaznaczyć, że bez wyjaśnienia wskazanych w uzasadnieniu okoliczności nie jest możliwe przyjęcie, iż wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Niekwestionowanie przez kilka lat istnienia okien oraz niezabudowanie dotychczas działki skarżącej - nie jest argumentem przemawiającym za słusznością stanowiska prezentowanego przez organy. Skarżąca bowiem podnosi obecnie wymianę okien (zmiana ich gabarytów) oraz twierdzi, że wykonane roboty przez sąsiada w ostatnim okresie (szalunek) stanowi zagrożenie pożarowe dla ewentualnej jej budowli – do posadowienia której ma konstytucyjnie prawo, jako właścicielka nieruchomości. Dlatego też tak ważne w sprawie jest ustalenie również, co wykonał inwestor po dokonanym zgłoszeniu, a co poza nim i jak należy ocenić te prace budowlane w świetle przepisów prawa jak i w kontekście pkt. 4 opinii uzupełniającej biegłego. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). O wykonalności wyroku Sąd orzekł w myśl art. 152 cytowanej ustawy, zaś o kosztach na zasadach art. 200 tejże ustawy.