II SA/Bk 919/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...].09.2011 r. nr [...]Prezydent Miasta B. orzekł o wymeldowaniu T. M. (zwanego dalej Skarżącym) z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. P. [...] m [...] w B. Powyższa decyzja została doręczona w dniu [...].09.2011 r. przedstawicielowi Skarżącego, ustanowionemu przez Sąd Rejonowy w B. W dniu [...].10.2011 r. Skarżący zgłosił się osobiście do Referatu Ewidencji Ludności Urzędu Miejskiego w B., gdzie otrzymał ww. decyzję, a następnie w dniu [...].10.2011 r. wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia [...].11.2011 r. nr [...] Wojewoda P. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta B. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczył się zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 48 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 200 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej cyt. jako k.p.a.), od dnia doręczenia decyzji przedstawicielowi strony, a więc od dnia [...].09.2011 r., a nie od momentu otrzymania decyzji przez Skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że odwołanie Skarżącego z dnia [...].10.2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, gdyż termin do jego wniesienia upłynął z dniem [...].09.2011 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, strona skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie postanowienia Wojewody P. z dnia [...].11.2011 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła wadliwe uznanie, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].09.2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarżący wyjaśnił, że do dnia [...].10.2011 r. nie wiedział o toczącym się postępowaniu w sprawie jego wymeldowania, gdyż była żona K. M. nie poinformowała go o tym fakcie. Ponadto w momencie odebrania decyzji, tj. w dniu [...].10.2011 r. nie poinformowano go o ustanowieniu dla niego przedstawiciela. Zdaniem Skarżącego, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, odwołanie z dnia [...].10.2011 r., zostało wniesione w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Strona skarżąca podniosła również, że K. M. wprowadziła w błąd organ pierwszej instancji podając, że nie wiedziała gdzie przebywa. Skarżący wskazał, że ww. miała z nim kontakt i zna jego numer telefonu, a zatem nie zachodziły przesłanki do ustanowienia dla niego przedstawiciela przez Sąd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Obowiązkiem sądu jest zbadanie prawidłowości wydanych w sprawie aktów zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Należy jednak zauważyć, że kontrola decyzji w aspekcie zgodności z prawem materialnym możliwa jest tylko w przypadku braku istotnego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności braku naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego, zapewniających prawidłowość ustaleń faktycznych. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych możliwa jest bowiem prawidłowa subsumcja do przepisów prawa materialnego i ocena zaskarżonego aktu co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Złożenie odwołania zobowiązuje organ odwoławczy, w myśl regulacji zawartych w k.p.a., do zbadania w pierwszej kolejności, czy zostało ono wniesione przez osobę uprawnioną, oraz czy wniesione zostało w ustawowym trybie i terminie. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 k.p.a.). W niniejszym stanie faktycznym bezsporne jest, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...].09.2011 r. zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, została doręczona w dniu [...].09.2011 r. przedstawicielowi Skarżącego- wyznaczonemu przez Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...].06.2011 r. (k. 80 akt administracyjnych), co zostało potwierdzone jego własnoręcznym podpisem na zwrotnym dowodzie poświadczenia odbioru, znajdującym się w aktach administracyjnych (k. 91 akt administracyjnych). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 129 § 2 k.p.a., upłynął zatem stronie skarżącej w dniu [...].09.2011 r. Skarżący złożył zaś odwołanie dopiero w dniu [...].10.2011 r., a więc ponad dwa tygodnie po upływie terminu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 21.03.1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (vide: wyrok NSA z 29.01.1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 15.11.1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, na podstawie art. 134 k.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Należy również zaznaczyć, że uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji (art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a.). Nie osłabia to jednak gwarancji procesowych strony. Skarżący może bowiem wnieść o przywrócenie tego terminu na zasadach i w trybie określonym w art. 58 i 59 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, skoro Skarżący dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu dopiero podczas rozprawy w dniu 23.02.2012 r., to w ciągu 7 dni od daty orzekania mógł wnieść przedmiotowy wniosek. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.