II SA/Bk 944/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nakazującą M. M. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku "mini baru" na działce nr [...] w miejscowości J. gm. S. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył do sądu administracyjnego M. M. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości. Sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i wyjaśnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być zatem tylko taki akt, którego wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej lub nieodwracalnej szkody. W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku. Przede wszystkim powyższy wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku ((vide postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., I OZ 248/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Sąd nie może, w braku przedstawienia konkretnych okoliczności sytuacji wnioskodawcy wypełniających znamiona przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sam sięgać do całokształtu akt sprawy i oceniać czy wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na uzasadniony wniosek. W sprawie niniejszej, jak wyżej wskazano, skarga nie zawiera uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i to nawet mimo że skarżący jest reprezentowany przez adwokata, a więc profesjonalistę, od którego należałoby wymagać więcej staranności w prowadzeniu sprawy niż od strony nie posiadającej przymiotu profesjonalisty. W skardze zakwestionowano wyłącznie legalność rozstrzygnięcia. Przypomnieć jednak należy, że w postępowaniu wpadkowym, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem decyzji, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich w sprawie nie wskazano, a sąd nie miał obowiązku poszukiwać ich we własnym zakresie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.