II SA/Bk 95/08

Dnia 22 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "W." E. A. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] kwietnia 2007 roku nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pani E. A. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "W." w W. w dniu 19 lipca 2007 roku złożyła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] czerwca 2007 roku oraz poprzedzającą jego wydanie decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] kwietnia 2007 roku nr [...] nakładające na skarżącą karę pieniężną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 roku w sprawie sygn. akt [...] uznał się niewłaściwy w sprawie rozpoznania skargi na P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i sprawę przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Jednocześnie w dniu 10 stycznia 2008 roku przekazał tutejszemu Sądowi akta administracyjne w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie sygn. [...] ze skargi pani E. A. W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga pani E. A. W. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Podkreślić bowiem należy, że dla formalnej skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest wykazanie przez stronę, iż w postępowaniu administracyjnym wyczerpane zostały środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a co za tym idzie rozpoznaniu przed sądem administracyjnym podlegają jedynie decyzje organu odwoławczego, a nie pierwszej instancji. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm), skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tejże ustawy). Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia służącym skarżącej w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej było odwołanie przewidziane w art. 127 § 1 kpa. Taki bowiem środek odwoławczy zasadniczo przysługuje w sytuacji zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie wprawdzie skarżąca zaskarżyła decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. i odwołanie to zostało rozpoznane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a na postanowienie to została złożona skarga, co wskazuje, iż wymóg wyczerpania środków określony w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niejako został spełniony. Niemniej jednak sam fakt, iż skarżąca de facto składa skargę bezpośrednio na decyzję organu I instancji skutkuje jej niedopuszczalnością. Skarga do sądu administracyjnego służy bowiem tylko po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w toku postępowania (w niniejszej sprawie przysługiwało odwołanie), a orzeczeniem wydawanym po wyczerpaniu środków zaskarżenia jest co do zasady orzeczenie organu II instancji, bądź też tego samego organu, ale rozpoznającego sprawę ponownie. Środki zaś zaskarżenia rozpoznawane są bowiem z reguły przez organ II instancji i to w postępowaniu odwoławczym, przy czym orzeczenia te są ostateczne. To właśnie na takie orzeczenia przysługuje prawo do wniesienia skargi. Takich przymiotów nie posiada zaskarżona przez skarżącą decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary grzywny na skarżącą podlegało zatem tylko orzeczenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który przy spełnieniu określonych wymogów, mógł również badać zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Z informacji nadesłanej zaś do akt sprawy wynika, iż postępowanie w sprawie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (sygn. akt [...]) została już prawomocnie zakończone). Ponadto należy wskazać, iż abstrahując nawet od wyżej wymienionych argumentów to skarga niniejsza, jako wniesiona z przekroczeniem 30 - dniowego terminu (art. 53 § 1 cytowanej ustawy) również podlegałaby odrzuceniu. Z mocy zatem przede wszystkim art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.