II SA/Bk 951/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w sprawie ustalenia opłaty za pobyt M. S. w Domu Pomocy Społecznej "S. P." w G. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], ustalił opłatę za pobyt M. S. w Domu Pomocy Społecznej "S. P." w G. Decyzję tę doręczono stronie w dniu 6 lipca 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez stronę w dniu 22 lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. SKO w B. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez stronę. W uzasadnieniu wskazano, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 lipca 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższe postanowienie złożył M. S., w której podniósł, że nie zgadza się, aby naruszył termin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Działając w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie SKO w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., które stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie ustalenia opłaty za pobyt M. S. w Domu Pomocy Społecznej "S. P." w G. Organ stanął na stanowisku, że skoro decyzję doręczono skarżącemu w dniu 6 lipca 2013 r., to termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 lipca 2013 r. Zdaniem Sądu, stanowisko organu jest nieprawidłowe. Organ w ustaleniach swoich nie zauważył bowiem, że dzień 20 lipca 2013 r. to była sobota. Wprawdzie literalnie z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, aby sobota została uznana za dzień wolny od pracy, ale w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. w sprawie I OPS 1/11 stwierdzono, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Uchwała powyższa wiąże Sąd w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Niniejszy skład Sądu w pełni podziela stanowisko zajęte w przedmiotowej uchwale i wobec stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie prawne, nie widzi potrzeby występowania do NSA celem rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zgodnie więc z art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Najbliższym dniem powszednim był poniedziałek, czyli dzień 22 lipca 2013 r. A zatem złożenie przez stronę skarżącą odwołania w tym dniu powodowało zachowanie terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Przyjmując, że odwołanie wpłynęło po terminie, organ naruszył więc art. 57 § 4 k.p.a. i w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę argumentację wyrażoną przez Sąd w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, j.t.).