II SA/Bk 952/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi A .P., A.S., E.S. i W.S. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 31 marca 2025 r. nr AB-III.7840.3.1.2025.RC w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 31 marca 2025 r., nr AB-III.7840.3.1.2025.RC, utrzymał w mocy decyzję Starosty Hajnowskiego (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z dnia 18 grudnia 2024 r., nr 194/24, znak: AB.6740.209.2024, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, a także udzielającą E. O. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-usługowego – zakładu wyrobu wędlin – w zabudowie produkcyjno-usługowej, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej we wsi T., gm. N. Decyzja Wojewody została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego oraz ocenie prawnej sprawy. W dniu 28 października 2024 r. E. O. (dalej: "inwestorka") wystąpiła do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji wezwał inwestorkę do uzupełnienia wniosku. Wniosek został uzupełniony w dniu 31 października 2024 r. W związku z powyższym Starosta w dniu 5 listopada 2024 r. wszczął postępowanie oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. W dniu 13 listopada 2024 r. E. S., W. S., A. P. oraz A. S. (dalej: "skarżący") wnieśli uwagi do planowanej inwestycji, wskazując, że nie wyrażają zgody na jej realizację. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. organ I instancji wezwał inwestorkę do uzupełnienia braków w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym w terminie do dnia 3 grudnia 2024 r. W dniu 20 listopada 2024 r. inwestorka przedłożyła poprawiony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, zgodnie z treścią ww. postanowienia. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta decyzją z dnia 18 grudnia 2024 r., nr 194/24 (znak: AB.6740.209.2024), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił E. O. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-usługowego – zakładu wyrobu wędlin – w zabudowie produkcyjno-usługowej na terenie działki oznaczonej nr geod. [...], położonej we wsi T., gm. N. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli skarżący. Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda decyzją z dnia 31 marca 2025 r., nr AB-III.7840.3.1.2025.RC, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2024 r., nr 194/24, znak: AB.6740.209.2024. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy zaskarżona decyzja Starosty z dnia 18 grudnia 2024 r. została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że wszelkie ustalenia i parametry zabudowy w niej zawarte muszą pozostawać zgodne z zatwierdzanym projektem budowlanym w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy N. nie wydał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Planowana inwestycja, polegająca na budowie budynku produkcyjno-usługowego – zakładu wyrobu wędlin – zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności z "Opisu do projektu zagospodarowania terenu", pkt 5 "Informacje i dane", str. 4 projektu zagospodarowania terenu, wynika, że zdolność produkcyjna projektowanego zakładu wynosi 12 t rocznie. W konsekwencji przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zarzuty skarżących w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Następnie organ odwoławczy wskazał oraz omówił przepisy regulujące przedmiotową materię. Dalej organ wskazał, że inwestorka przedłożyła ostateczną decyzję Wójta Gminy N. nr 32/2024 (znak: GK.6730.32.2024) z dnia 29 sierpnia 2024 r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Po przeanalizowaniu akt sprawy Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w ww. decyzji, tj.: szerokość elewacji frontowej w granicach 8,0 m–14,0 m – projektowana szerokość 10,3 m; suma powierzchni kondygnacji nadziemnych do 180 m2 – projektowana 116,17 m2; wysokość budynku do 9,5 m – projektowana wysokość 5,11 m; dach jedno-, dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia od 5° do 45°, o układzie głównej kalenicy dachu prostopadłej lub równoległej do frontu działki – zaprojektowano dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci 7°, z kalenicą prostopadłą do frontu działki; powierzchnia zabudowy do 210 m2 – projektowana powierzchnia zabudowy 173,29 m2; wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji do 23,33% – projektowany 19,25%; powierzchnia biologicznie czynna minimum 30% – zaprojektowano 43,19%. Zachowana została również nieprzekraczalna linia zabudowy, wynosząca minimum 6 m od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej, oraz spełnione zostały warunki dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. W związku z powyższym rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym nie naruszają ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów oraz lokalizacji zabudowy. W ocenie organu odwoławczego zakres planowanej inwestycji w żaden sposób nie spowoduje ograniczeń związanych z zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich. Projektowany budynek produkcyjno-usługowy został zlokalizowany w odległości od 6,78 m do 6,92 m od granicy z działką nr [...], a także w odległości 12,37 m od usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oznaczonego na rysunku PZT nr 3, 8,03 m od budynku gospodarczego, oznaczonego na rysunku PZT nr 4, oraz 14,96 m od budynku gospodarczego, oznaczonego na rysunku PZT nr 5, jak również w odległości 5,13 m od granicy z działką nr [...]. Tym samym planowana inwestycja spełnia wymagania § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a zarzut naruszenia powołanego przepisu jest niezasadny. Z projektu zagospodarowania terenu (str. 4) wynika również, że wody opadowe z dachu projektowanego budynku będą odprowadzane powierzchniowo na grunt na własnej działce. Sporna inwestycja nie pozbawi nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej oraz mediów, takich jak woda, ciepło, energia elektryczna czy telekomunikacja. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych. Planowana budowa omawianego budynku spełnia również wymagania § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – projektowany budynek nie ograniczy wymaganego tym przepisem dostępu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ponieważ budynki na działce sąsiedniej nr [...], stanowiącej współwłasność skarżących A. S., A. P. i W. S., położone są od strony południowej i południowo-zachodniej w stosunku do planowanej inwestycji, natomiast działka sąsiednia nr [...], stanowiąca własność skarżącego A. S., jest niezabudowaną działką rolną. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacieniania działek i budynków, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane, przez które należy rozumieć obiekty istniejące albo obiekty, co do których została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich zarzutów z odwołań. I tak, w jego ocenie, nie naruszono art. 10 k.p.a., gdyż skarżącym zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie, w szczególności poprzez umożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłaszania uwag i zastrzeżeń dotyczących planowanej inwestycji. Nie naruszono także 20 ust. 1 pkt 1c P.b. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieokreślenie w sposób prawidłowy i wyczerpujący obszaru oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 p.b., ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Po przeanalizowaniu dokumentacji projektowej należy stwierdzić, że wszystkie odległości wymagane przepisami prawa zostały zachowane. Starosta prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji i na tej podstawie ustalił krąg stron niniejszego postępowania, w którym znaleźli się również skarżący podnoszący tę kwestię. Natomiast, zdaniem Wojewody, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę projekt budowlany podlega sprawdzeniu przez organ administracji. Zakres tego sprawdzenia jest odmienny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega pełnej weryfikacji zarówno pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – w przypadku braku miejscowego planu – oraz wymaganiami ochrony środowiska, jak również z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto pod względem kompletności oraz sporządzenia przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego może zatem nastąpić wyłącznie po uprzednim sprawdzeniu przez organ przede wszystkim zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na danym terenie porządkiem planistycznym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, aby Starosta przeprowadził taką analizę w sposób dostateczny. Stwierdzenie, że przedłożony wniosek i dokumentacja spełniają wymagania zawarte w przepisach, poprzedzone jedynie lakonicznym wskazaniem, iż organ sprawdził – zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane – zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji Wójta Gminy N. z dnia 29 sierpnia 2024 r., znak: GK.6730.32.2024, ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność ww. projektów, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także posiadanie przez osoby wykonujące projekt wymaganych uprawnień budowlanych i przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego, oraz stwierdzenie, że "(...) pierwszoplanową kwestią – z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia objętego wnioskiem – było pozytywne zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją Wójta Gminy N. o warunkach zabudowy (...)", nie pozwala na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wskazane uchybienia nie mają jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż pełną analizę zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z decyzją o warunkach zabudowy, przeprowadził organ II instancji, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty. Zważywszy na powyższe rozważania, zdaniem organu odwoławczego, należało stwierdzić, że zasadne było wydanie przez Starostę w niniejszej sprawie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Starosta zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 k.p.a). Dokonał sprawdzenia dokumentów złożonych przez inwestorkę, wymaganych w świetle art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, oraz przeprowadził – stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń. Inwestorka, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, dołączyła do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli A. P., W. S., E. S. i A. S., w której powyższemu rozstrzygnięciu zarzucili: I. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym podjęciu czynności bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również rozpoznanie i ocenę materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i dokonując w przeważającej mierze wyłącznie powielenia argumentacji przytoczonej przez organ I instancji, bez dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie, b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i zaniechanie realizacji zasady przekonywania, a przy tym nie odniesienie się w sposób szczegółowy do argumentów przedstawionych w odwołaniu i oparcie argumentacji organu wyłącznie na powielonych stwierdzeniach, jak również pominięcie niektórych twierdzeń i nie odniesienie się do nich w sposób niewystarczająco szczegółowy, c) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, przy jednoczesnym naruszeniu zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania polegające na braku wyjaśnienia okoliczności podniesionych w zarzucie związanych z odstąpieniem przez organ od nałożenia obowiązku na inwestora w przedmiocie odniesienia się do twierdzeń uczestników postępowania zawartych w sprzeciwie z dnia 8 listopada 2024 r., a przez to braku wyegzekwowania nałożonego na E. O. zobowiązania w przedmiocie odniesienia się do twierdzeń wywiedzionych w sprzeciwie oraz wobec braku wykonania w sposób wyczerpujący przez E. O. nałożonych obowiązków, d) art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wywiedzenie z nich błędnych wniosków, w szczególności wobec niewykonanych przez inwestora nałożonych przez organ obowiązków odniesienia się do zobowiązań wyznaczonych przez organ, jak też niezbadania tej kwestii przez organ odwoławczy, w tym także dokonanie dowolnej oceny i powielenie stanowiska organu I instancji w przedmiocie spełnienia przesłanek do wydania pozwolenia na budowę, e) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w powołanym przepisie, w szczególności w odniesieniu do braku wskazania w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w przypadku uzasadnienia prawnego brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz brak odniesienia się w treści uzasadnienia do wszystkich istotnych twierdzeń będących przedmiotem odwołania od zaskarżonej decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.; dalej jako k.c.) poprzez jego niezastosowanie w kontekście rozważań na temat rozumienia pojęcia oddziaływania obiektu budowlanego, a które może mieć miejsce na skutek immisji pochodzących z ww. obiektu budowlanego i który to przepis może wpłynąć na odmienną ocenę występowania po stronie skarżącego indywidualnego interesu prawnego, b) art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i bezpodstawne przyjęcie, że oddziaływanie obiektu budowalnego w rozumieniu zaskarżonych przepisów nie będzie powodować powstawania szkodliwego czy też uciążliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, oddziaływać na ościenną zabudowę lub też w przyszłości inwestycja nie będzie podlegać dalszej rozbudowie co wpłynie na wartość użytkowych działek oraz warunków zamieszkania wskutek wydobywających się z zakładu immisji, c) art. 20 ust 1 pkt 1c P.b. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieokreślenie w sposób prawidłowy i wyczerpujący obszaru oddziaływania obiektu, w tym wadliwe przyjęcie, iż ustalono w sposób prawidłowy obszar oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w sytuacji w której organ nie dokonał ustaleń w tym zakresie, przy jednoczesnym pominięciu sygnalizowanych przez strony istotnych kwestii podnoszonych w treści wystąpień, jak również oparł się na wadliwych ustaleniach zawartych w treści poprzedzającej decyzji nie dokonując własnych ustaleń w tym zakresie, d) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowalnego poprzez uznanie za zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami wydania decyzji o warunkach zabudowy budynku o charakterze usługowym, w sytuacji w której nie są spełnione przesłanki pozwalające na przyjęcie, iż przedmiotowy budynek kontynuuje parametry, cechy i wskaźniki zabudowy, albowiem budynek ten stanowi budynek o charakterze usługowym, zaś budynki w jego sąsiedztwie są wyłącznie budynkami mieszkalnymi, przy czym jednocześnie organ zaniechał dokonania stosownej analizy poprzedzającej decyzji, jak również pominął zastosowanie przepisów szczególnych odnoszących się do kwestii związanych z prawidłowym ustaleniem obszaru oddziaływania inwestycji, w szczególności kwestii związanej z oddziaływaniem obszaru inwestycji na nieruchomości przeznaczone do zamieszkania w zakresie hałasu czy też zapachów wydobywających się z przedmiotowego zakładu oraz nie dokonał samodzielnych ustaleń w tym zakresie opierając się wyłącznie na jednostronnym oświadczeniu inwestora, e) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzeprowadzenie wystarczającej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, f) § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu analizy przesłaniania oraz przeprowadzenia analizy nasłonecznienia działek sąsiednich, przy jednoczesnym oparciu twierdzeń organu wyłącznie na twierdzeniach inwestora bez przeprowadzenia własnych ustaleń w tym zakresie, jak również pominięcie, iż pomieszczenia znajdujące się w budynkach sąsiednich są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a przez to kwestia ta podlega osobnej regulacji, g) § 3 pkt 1 w zw. z art. § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116) poprzez błędne przyjęcie, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, h) art. 61 i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy i wyczerpujący oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji w której przytoczone przepisy wymagają jej przeprowadzenia w formie wskazanej w przepisach ww. ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej jej wydanie w całości, a także uchylenie decyzji wydanej przez Wójta Gminy N. z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 32/2024, o warunkach zabudowy. Wnieśli też o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdzili, że organ odwoławczy w istocie poprzestał na rozszerzonym powieleniu argumentacji organu I instancji, nie przeprowadzając samodzielnej, wnikliwej analizy stanu faktycznego ani zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie nie wyjaśnił w sposób należyty toku swojego rozumowania, ograniczając się do ogólnikowych twierdzeń, bez wskazania, z jakich dowodów i w jaki sposób wyprowadził przyjęte wnioski. W konsekwencji nie sposób uznać, aby decyzja Wojewody odpowiadała prawu, co uzasadnia konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zdaniem skarżących w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny, niewyczerpująco rozpoznano materiał dowodowy oraz nie uwzględniono interesu społecznego i słusznego interesu stron. Organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń, lecz powielił stanowisko organu I instancji, a swoje rozważania ograniczył do ogólnikowych stwierdzeń, bez rzeczowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Również ocena dowodów dokonana w sprawie ma charakter dowolny. Organ wywiódł bowiem, że realizacja obiektu o znacznej wysokości, przeznaczonego pod działalność związaną z przetwórstwem mięsnym, zlokalizowanego w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, nie będzie powodowała ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Wniosek ten pozostaje jednak gołosłowny i nie został poparty rzetelną analizą wpływu inwestycji, w szczególności w zakresie immisji zapachowych, hałasu, wzmożonego ruchu oraz oddziaływania na warunki korzystania z nieruchomości sąsiednich. Zdaniem skarżących rażące jest również to, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. W szczególności pominął kwestie związane z niewyjaśnieniem okoliczności podniesionych w sprzeciwie z 8 listopada 2024 r., brakiem wyegzekwowania od inwestora obowiązku ustosunkowania się do twierdzeń uczestników postępowania oraz niewykonaniem przez inwestora nałożonych obowiązków w sposób wyczerpujący. Z treści decyzji nie wynika, aby organ odniósł się w jakikolwiek realny sposób do zarzutów dotyczących naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, a także art. 61 i 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Tym samym organ nie wykonał obowiązków wynikających z art. 15 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja nie odpowiada również wymaganiom z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno zawierać precyzyjną analizę okoliczności faktycznych, ocenę zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ. Tymczasem uzasadnienie w istocie nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania organu, a ponadto nie odnosi się do wszystkich merytorycznych zarzutów strony. Organ nie przedstawił też związku pomiędzy ustalonym stanem faktycznym a zastosowanymi przepisami prawa, nie wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, którym odmówił mocy dowodowej i z jakich przyczyn, ani nie przeprowadził rzeczywistej analizy spełnienia przesłanek ustawowych. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego skarżący wskazali, że organ naruszył art. 144 k.c., gdyż całkowicie zbagatelizował kwestię immisji, jakie niewątpliwie będą wiązały się z lokalizacją zakładu przetwórstwa mięsnego w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej. Chodzi tu zarówno o immisje zapachowe, jak i hałas, wzmożony ruch pojazdów, utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości oraz spadek ich wartości. Trudno przyjąć, aby tego rodzaju działalność, prowadzona w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych, nie zakłócała korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zasadny jest również zarzut błędnego zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy oraz art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego, przez bezpodstawne przyjęcie, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Organ ograniczył się do formalnego stwierdzenia, że zachowane zostały wymagane odległości i prawidłowo wyznaczono obszar oddziaływania obiektu, jednakże nie przeprowadził pogłębionej analizy rzeczywistego wpływu inwestycji na nieruchomości ościenne. Dalej skarżący wyjaśnili, że zaniechano rzeczywistej analizy przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w zakresie zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji funkcji zabudowy. Organ nie wykazał, na jakiej podstawie uznał, że budynek usługowy związany z przetwórstwem mięsnym kontynuuje funkcję, parametry i cechy zabudowy istniejącej w otoczeniu, skoro w sąsiedztwie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowany obiekt różni się od zabudowy sąsiedniej przeznaczeniem, gabarytami, wysokością oraz rodzajem generowanych oddziaływań. Odnośnie naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący wyjaśnili, że organ nie przeprowadził wystarczającej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. W szczególności nie zbadał w sposób wyczerpujący kwestii immisji, wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, nasłonecznienia i zacienienia, a także nie ocenił w należyty sposób zachowania zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji zabudowy. Zdaniem skarżących naruszono § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż organ w ogóle nie przeprowadził własnej analizy nasłonecznienia działek sąsiednich, opierając się wyłącznie na twierdzeniach inwestorki i treści projektu. Nie wskazał, na podstawie jakich obliczeń lub oględzin doszedł do wniosku, że inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich ani pogorszenia warunków oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tymczasem już z twierdzeń strony wynika, że realizacja inwestycji może doprowadzić do istotnego zacienienia części budynku sąsiadów. Nieprawidłowo wyznaczono również obszar analizowany. Organ nie poczynił własnych ustaleń, lecz bezkrytycznie przyjął twierdzenia inwestorki. Tymczasem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. linia nowej zabudowy powinna stanowić kontynuację zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. W okolicznościach sprawy brak podstaw do przyjęcia, że planowany obiekt spełnia ten warunek. Dalej skarżący zarzucili, że organ naruszył także przepisy art. 61 i 63 ustawy środowiskowej, gdyż nie przeprowadził obiektywnej i wyczerpującej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Lakoniczne wzmianki zawarte w projekcie architektonicznym nie mogą zastąpić rzeczywistej analizy wpływu inwestycji na otoczenie. Organ nie może poprzestać na oświadczeniach inwestora, lecz powinien dokonać własnych ustaleń co do kwalifikacji przedsięwzięcia i ewentualnego obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. Na koniec skarżący wskazali, że w ich ocenie organ odwoławczy dopuścił się licznych naruszeń przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób obiektywny, wyczerpujący i odpowiadający standardom wynikającym z k.p.a., Prawa budowlanego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów środowiskowych. Skala i charakter tych uchybień świadczą o kwalifikowanej wadliwości zaskarżonej decyzji, co uzasadnia jej uchylenie w całości, wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy N. z dnia 29 sierpnia 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 31 marca 2025 r., nr AB-III.7840.3.1.2025.RC, która utrzymała w mocy decyzję Starosty z dnia 18 grudnia 2024 r., nr 194/24, znak: AB.6740.209.2024, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, a także udzielającą E. O. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-usługowego – zakładu wyrobu wędlin – w zabudowie produkcyjno-usługowej, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej we wsi T., gm. N. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej: "P.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 i 13; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym art. 32 ust. 4 P.b. stanowi m.in., że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1), oraz temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). W sprawie niniejszej poza sporem jest, że inwestorka posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż jest wraz z mężem jej właścicielką. W tej kwestii złożyła stosowne oświadczenie. W obrocie prawnym pozostaje także ostateczna decyzja Wójta Gminy N. nr 32/2024 (znak: GK.6730.32.2024) z dnia 29 sierpnia 2024 r., ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Do wniosku dołączone zostały także: projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu, które zostały sporządzone przez uprawnionych projektantów. Organy zbadały także kompletność złożonej dokumentacji oraz stwierdziły, że złożone zostały wraz z wnioskiem wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a P.b. I tak dołączono decyzję Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Białymstoku z dnia 24 października 2024 r. wyrażającą zgodę na zastosowanie w pomieszczeniach produkcyjnych oświetlenia wyłącznie światłem sztucznym, postanowienie Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w Białymstoku z dnia 8 października 2024 r. wyrażające pozytywną opinię o wniosku, pismo Starosty Powiatowego w Hajnówce z dnia 26 września 2024 r. informujące, że w sprawie nie zachodzi konieczność wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Opinię geotechniczną z dnia 26 września 2024 r., Informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia z dnia 26 września 2024 r. Inwestorka uzupełniła także braki w projekcie architektoniczno-budowlanym oraz projekcie zagospodarowania terenu - zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia 15 listopada 2024 r. Spór w sprawie dotyczy braku zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości dla planowanej inwestycji w związku z tym, że w ich ocenie będzie ona powodować poważne negatywne konsekwencje dla zdrowia mieszkańców, środowiska naturalnego oraz lokalnego charakteru miejscowości. W skardze zarzucono przede wszystkim błędne ustalenie stanu faktycznego przejawiające się w tym, że nie zbadano naruszenia interesu osób trzecich. Ponadto zarzucono, że uzasadnienia obu decyzji naruszają przepisy art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., gdyż nie odniesiono się w nich do wszystkich twierdzeń skarżących. W zakresie zaś zarzutów dotyczących prawa materialnego, zarzucono przede wszystkim naruszenie interesu osób trzecich poprzez wadliwe określenie oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie i brak zbadania pochodzących od niego uciążliwości. Zdaniem Sądu wszystkie zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Na samym początku podkreślenia wymaga, że jak stanowi przepis art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W sprawie niniejszej mamy zaś do czynienia z taką sytuacją, tzn. inwestorka spełniła wszystkie wymagania, o których mowa w powyższych przepisach. Jako całkowicie niezasadne należy uznać zarzuty z pkt II. lit. d), e) i g) skargi. Kwestie związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, w tym wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzanie stosownej analizy, nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania. Natomiast w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., organy były zobowiązane sprawdzić zgodność projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy, co zresztą uczyniły. Sąd podziela stanowisko organów, że zgodność ta zachodzi. Organ odwoławczy bardzo szczegółowo odniósł się do tej kwestii i wykazał, że wszystkie parametry planowanej inwestycji są zgodne z parametrami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu niezasadne są także zarzuty skargi podniesione w pkt I. lit. a) – c). Skarżący zarzucają w nich organom nieprawidłowe prowadzenie postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, zaniechanie zasady przekonywania i prowadzenie sprawy w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej podważając. Z zarzutów tych wyłania się niezgoda skarżących na przedmiotową inwestycję. Zauważenia więc wymaga, że o tym, czy inwestycja ta może powstać na działce nr [...] przesądziła już ostateczna decyzja Wójta Gminy N. o warunkach zabudowy z dnia 18 grudnia 2024 r. W niniejszym zaś postępowaniu organy badały natomiast, czy parametry tej decyzji odpowiadają parametrom określonym w tej decyzji. Organy nie musiały zatem przekonywać stron odnośnie tego, czy inwestycja może powstać w tym miejscu, tylko czy jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Jako niezasadne uznać należy także zarzuty z pkt I. lit. d) i e) skargi. Skarżący zarzucają w nich dokonanie przez organy błędnej oceny dowodów oraz niewywiązanie się przez inwestorkę z nałożonych na nią obowiązków postanowieniem organu I instancji, a także nieprawidłowe sporządzenie uzasadnień obu decyzji. Z uzasadnienia tych zarzutów nie wynika jednak, które dowody zostały błędnie ocenione przez organy oraz w jakim zakresie inwestorka nie wywiązała się z obowiązków nałożonych na nią postanowieniem Starosty Powiatowego w Hajnówce z dnia 15 listopada 2024 r. W ocenie Sądu wszystkie zebrane w sprawie dowody zostały przez organy ocenione prawidłowo. Także zarzuty dotyczące nieprawidłowości uzasadnień obu decyzji sprowadzają się do tego, że pominięto milczeniem kwestię kontynuacji zabudowy czy spełnienie przesłanek wynikających z innych odrębnych przepisów, co jednak w sprawie nie miało miejsca. Tymczasem o kontynuacji zabudowy przesądziła już decyzja o warunkach zabudowy, o czym wskazano w obu decyzjach. Zdaniem Sądu organy odniosły się też do przepisów odrębnych mogących mieć zastosowanie w sprawie. I tak zasadnie wyjaśniono, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministeriów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 pkt 93 tego rozporządzenia. W związku z tym nie zostały naruszone przepisy art. 61 i 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1112) – niezasadny jest w związku z tym zarzut z pkt II. lit. h) skargi. W sprawie nie mogły zostać również naruszone § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz.1116), gdyż jak wspomniano już wcześniej, kwestia wyznaczenia obszaru analizowanego nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania (stąd niezasadny jest zarzut z pkt II. lit. g). Nie naruszono też żadnych przepisów (w tym § 13 - naturalne oświetlenie pomieszczeń i § 60 - minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Organy trafnie wskazały, że planowana budowa omawianego budynku spełnia wymagania § 13 i § 60 przywołanego rozporządzenia. Projektowany budynek nie ograniczy bowiem światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, ponieważ budynki na działce sąsiedniej nr [...] (stanowiącej współwłasność skarżących A. S., A. P. i W. S.) położone są od strony południowej i południowo-zachodniej w stosunku do planowanej inwestycji. Natomiast jeśli chodzi o działkę sąsiednią o nr [...] (stanowiąca własność skarżącego A. S.), to organy trafnie wskazały, że jest ona niezabudowaną działką rolną, w związku z czym Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek i budynków, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane, przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Zatem stwierdzić trzeba, że niezasadny jest też zarzut z pkt II. lit. f) skargi. Jako niezasadne należy także uznać zarzuty podniesione w pkt II. lit. a), b) i c) skargi. W zarzutach tych skarżący podnoszą, że organy nieprawidłowo zbadały kwestię negatywnego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wynika, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1477/23, a Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela te stanowisko, prawo zabudowy nieruchomości należącej do inwestora nie jest ani lepsze, ani gorsze od prawa przysługującego innemu podmiotowi (sąsiadowi). Jednak, aby można było stwierdzić, że realizując swoje prawa inwestor rażąco narusza interesy sąsiadów, kwalifikując wydaną decyzję do aktów nieważnych, musiałaby zupełnie uniemożliwiać lub znacząco ograniczać analogiczne prawo przysługujące właścicielom nieruchomości sąsiednich. Z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wynika nakaz poszanowania interesów osób trzecich, jednak w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, czy MPZP, musiałaby zachodzić jaskrawa i ewidentna sprzeczność prawa własności sąsiednich nieruchomości oraz inwestora (widoczna dysproporcja w zagospodarowaniu), by można było powiedzieć, że doszło do złamania owej zasady. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali, aby przedmiotowa inwestycja naruszała jakiekolwiek przepisy, a przez to aby naruszała ich uzasadnione interesy. W niniejszej sprawie planowane zamierzenie inwestycyjne polega na realizacji budynku produkcyjno-usługowego przeznaczonego do wytwarzania wyrobów wędliniarskich. W obrębie projektowanego obiektu wyodrębniona zostanie część produkcyjna oraz część usługowa, obejmująca punkt sprzedaży detalicznej wyrobów wędliniarskich. Projektowany budynek będzie posiadał powierzchnię zabudowy wynoszącą 173,29 m² oraz powierzchnię użytkową 116,11 m². Obiekt będzie jednokondygnacyjny, o jednej kondygnacji nadziemnej, o wysokości 5,11 m. Pozostałe parametry inwestycji przedstawiają się następująco: stosunek powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni utwardzeń wynosi 50/50, tj. odpowiednio 338,69 m² do 338,02 m²; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 43,19%, natomiast wskaźnik zabudowy 19,25%. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje usytuowanie budynku w przybliżeniu w centralnej części działki, z uwzględnieniem granic nieruchomości. Ponadto na terenie inwestycji zaplanowano powierzchnie utwardzone gruntowe, powierzchnie utwardzone z kostki betonowej, w tym 3 miejsca postojowe, a także teren zieleni niskiej. Budynek zostanie posadowiony na ławach fundamentowych, przy czym najbliższa część obiektu znajdować się będzie w odległości 1,2 m od granicy. Ścieki będą odprowadzane do sieci kanalizacyjnej, natomiast wody opadowe będą odprowadzane rynnami na teren biologicznie czynny działki, w sposób wykluczający zalewanie nieruchomości sąsiednich. Odpady socjalne i technologiczne będą gromadzone w zamkniętych pojemnikach stalowych i usuwane przez wyspecjalizowane podmioty. Ilość odpadów została określona na poziomie 2,8 dm³ na dobę na jednego użytkownika. Zdolność produkcyjna zakładu wynosić będzie 12 ton rocznie. W części przetwórczej zatrudnione będą 2 osoby, natomiast w części usługowej 1 osoba, wykonująca sprzedaż detaliczną. Proces produkcyjny będzie opierał się na przetwórstwie zakupionych, gotowych elementów wieprzowych i wołowych po rozbiorze, przy czym zarówno gotowe wyroby, jak i półprodukty dostarczane przez podmioty zewnętrzne będą przechowywane w chłodni. Z powyższego wynika, że planowany zakład produkcji wędlin będzie miał charakter niewielkiego zakładu produkcyjnego, a nie zakładu przetwórstwa prowadzonego na skalę masową. Parametry architektoniczne inwestycji nie prowadzą do naruszenia ładu przestrzennego ani miejscowych stosunków zagospodarowania, albowiem obiekt – przy powierzchni zabudowy około 174 m² oraz wysokości 5,11 m – wpisuje się gabarytowo w istniejącą w otoczeniu zabudowę jednorodzinną. Budynek zostanie posadowiony na ławach fundamentowych, zaś odprowadzanie wód opadowych na teren własny inwestora zostało zaprojektowane w sposób zapewniający brak negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w szczególności brak ryzyka ich zalewania, przy uwzględnieniu, że działki sąsiednie położone są w odległości przekraczającej 5 m od budynku. Dodatkowo z projektu budowlanego wynika, iż źródłem ogrzewania obiektu będzie pompa ciepła, a więc instalacja niewiążąca się z emisją gazów powstałych ze spalania paliw kopalnych. Odpady produkcyjne będą na bieżąco usuwane i magazynowane wyłącznie w zamkniętych pojemnikach stalowych. W konsekwencji należy uznać, że funkcjonowanie planowanego zakładu nie będzie powodować ponadprzeciętnych ani uciążliwych immisji, które mogłyby utrudniać korzystanie z terenów otwartych na nieruchomościach sąsiednich bądź wpływać na obniżenie ich wartości użytkowej lub ekonomicznej. Produkcja będzie prowadzona w przeznaczonych do tego, zamkniętych pomieszczeniach budynku, co również przemawia przeciwko przyjęciu, że inwestycja będzie generować ponadnormatywny hałas. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że realizacja inwestycji doprowadzi do ograniczenia swobody poruszania się lub korzystania z nieruchomości przez osoby z niepełnosprawnościami, skoro zamierzenie inwestycyjne ogranicza się do terenu własnego inwestora i nie ingeruje ani w zabudowę sąsiednią, ani w istniejący układ komunikacyjny. Co więcej, projekt przewiduje wydzielenie miejsca postojowego przeznaczonego dla osób z niepełnosprawnościami. Nie sposób także przyjąć, aby ruch klientów generował istotne uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, skoro w budynku przewidziano odrębną część usługową, a skala produkcji wyrobów wędliniarskich odpowiada obsłudze klientów detalicznych, a nie działalności hurtowej. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.