II SA/Bk 954/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. O. i A. O. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Na wniosek T. D., złożony w dniu 28 września 2004r. zmodyfikowany pismem z dnia 28.01.2005r., zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wymeldowania E. O., jego żony J. O. i córki A. O. z pobytu stałego w B. przy ul. T. [...]. W toku postępowania w kwietniu 2005r. zmarła J. O., stąd postępowanie w przedmiocie jej dotyczącym zostało umorzone decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2005r. Nr [...]. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (m.in. wyjaśnienia uczestników postępowania oraz ustalenia Komisariatu II Policji w B. - pismo z dnia 09 października 2004r. [...]), Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] orzekł o wymeldowaniu E. O. oraz jego córki A. O. z pobytu stałego w B. przy ul. T. [...]. Ustalono, że w/w mieszkają w budynku gospodarczym (bez oznaczenia numerowego) posadowionym na tej samej posesji. Decyzję tę zaskarżyli do Wojewody P. E. O. i A. O. Zarzucając, że ich zdaniem, wnioskodawczyni T. D. nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie. Podali przy tym, iż wyżej wymieniona żądając ich wymeldowania kierowała się wyłącznie osobistymi pobudkami mającymi podłoże w istniejącym pomiędzy nimi konflikcie. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przywołując treść art. 28 Kpa wskazano, że T. D., jako współwłaścicielka nieruchomości położonej w B. przy ul. T. [...] posiada uprawnienia do występowania w sprawach meldunkowych. W dalszej części uzasadnienia decyzji wskazano, że czynności meldunkowe, tj. zameldowanie, wymeldowanie, mają jedynie zadanie rejestrujące odpowiednio fakt zamieszkiwania osoby pod oznaczonym adresem bądź fakt opuszczenia przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu. Czynności meldunkowe nie tworzą ani nie dowodzą praw do lokalu, nie powodują także - w przypadku wymeldowania - utraty tych praw. Brak jest natomiast podstaw do wniosku, że wymeldowanie z konkretnego lokalu (jako jeden rodzaj czynności meldunkowych) nie ma prawnego znaczenia dla innych osób mających do niego prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2002r. sygn. akt SA/Bk 1502/01). Podniesiono, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Przepis powyższy stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony bądź z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślono, że jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest opuszczenie przez osobę jej dotychczasowego miejsca stałego zameldowania. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że skarżący E. O. około 1987r. zamieszkał ze swoją rodziną razem z matką w lokalu Nr [...]. Skarżący przebywając i będąc zameldowanym przy ul. T. [...], wyremontował znajdujący się na tej samej posesji budynek gospodarczy (bez oznaczenia numerowego) i w 1990r. - jak sam podał - przeprowadził się z rodziną do tego budynku z rodziną (skarżący mieszkają w tym budynku gospodarczym do dziś). W związku z powyższym uznano, że spełniona została przez E. O. i jego córkę A. O. przesłanka opuszczenia miejsca ich stałego zameldowania. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący E. i A. O. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody P. wyjaśniając, że tak, jak innym współwłaścicielom nieruchomości skarżącemu E. O. należy się część budynku położonego przy ul. T. [...] w B., budynku w którym się skarżący urodził i wychował. Podniesiono, że matka skarżącego A. O. zameldowała skarżących pod wyżej wymienionym adresem i dopiero po jej śmierci siostra skarżącego T. D. próbuje za wszelką cenę wymeldować skarżących z budynku położonego przy ul. T. [...] w B. Dodatkowo wyjaśniono, że skarżący mieszkają w budynku "letniej kuchni", nie posiadającym numeru, który znajduje się w odległości 3m od budynku oznaczonego numerem [...], który nie został przekształcony w mieszkalny. Odpowiadając na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, że niniejsza sprawa zdominowana została przez istniejący między stronami konflikt i w jego kontekście należy rozpatrywać próby zamieszkania E. O. w miejscu zameldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl postanowień art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogłyby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że działka oznaczona w ewidencji gruntów Nr [...], położona przy ul. T. [...] w B. objęta jest współwłasnością powstałą w wyniku dziedziczenia połączonego z darowiznami określonych udziałów spadku. Współwłaścicielami nieruchomości jest rodzeństwo T. D. i E. O. oraz dzieci ich brata Z. – W. O. i B. G. Opisana wyżej działka przy ul. T. w B. zabudowana jest kilkoma budynkami - trzy z nich oznaczone są numerami odpowiednio: [...], jeden zaś (budynek gospodarczy) nie posiada oznaczenia numerowego. Podczas oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 23 listopada 2004r. stwierdzono, iż w budynku o Nr [...] mieszka A. O., a budynek bez numeru zajmują skarżący E. O. i jego córka A. O. Potwierdzili to również skarżący w złożonej skardze podając, że mieszkają "w budynku "letnia kuchnia", który znajduje się w odległości 3 m od budynku [...]", jak również w trakcie postępowania (m.in. protokoły przesłuchania stron z dnia 18 października 2004r.: A. O. i E. O. oraz jego oświadczenie z dnia 27 grudnia 2004r.) podając, iż od czasu wyremontowania w 1990r. budynku letniej kuchni mieszkają w nim, tam znajdują się ich wszystkie rzeczy osobiste i użytkowe. Z informacji z Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w B. z dnia 25 maja 2005r. wynika, że w okresie od 2001 r. nie wpłynął pozew E. O. przeciwko T. D. o ochronę naruszonego posiadania. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony bądź z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że skarżący E. i A. O. dobrowolnie opuścili dotychczasowe miejsca stałego zameldowania i nie zamieszkują w budynku położonym w B. przy ul. T. [...], tym samym zaistniała przesłanka warunkującą wymeldowanie skarżących zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).