II SA/Bk 956/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA D. Tryniszewska-Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatu B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia o zanieczyszczeniu powierzchni ziemi p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Starosta Powiatu B. odrzucił zgłoszenie P. K. N. O. S.A. o zanieczyszczeniu ziemi na działkach geodezyjnych w obrębie B. P., B. i miejscowości B. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się PKN O. wnosząc odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło opisaną wyżej decyzję Starosty Powiatu B. w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Starosta B. powołując się na treść art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził, iż z uwagi na naruszenie interesu prawnego jest uprawniony do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Stawiając zarzuty Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wniósł o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO w B. stwierdziło, iż Starosta B. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, gdyż jako organ pierwszej instancji nie posiada interesu prawnego w usunięciu z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego. Postulowało odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, bądź jej oddalenie w przypadku niepodzielenia przedstawionego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Paragraf 2 cytowanego przepisu stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W doktrynie i orzecznictwie NSA wyrażony jest również taki pogląd, iż jednostka samorządu terytorialnego (w tym powiat) nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydaje jej organ - w takiej sytuacji nie jest również uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawach indywidualnych w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w drodze postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Dlatego należy stwierdzić, iż jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takich postępowaniach legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (vide: uchwała 7 sędziów składu NSA z dnia 19.05.2003 r., sygn. OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004 r., s. 91-92 ). W sprawie niniejszej jako autor skargi nawet nie jest wskazany powiat, a starosta – czyli organ tej jednostki samorządowej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a który nie zgadza się z decyzją organu odwoławczego uchylającą jego rozstrzygnięcie. Niewątpliwie nie jest dopuszczalna skarga organu pierwszej instancji na decyzję organu odwoławczego, z którą skarżący się nie zgadza. Brak jest bowiem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy skarżącym, a przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej Starosta B. wskazał jako skarżącego siebie, a zarzuty skargi sformułowane zostały w postaci polemiki z oceną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wyrażoną w zaskarżonej decyzji odnoszą się do wadliwości postępowania organu pierwszej instancji. Dodać trzeba, że nawet gdyby skargę wniósł powiat (a Starosta by ten podmiot reprezentował jako organ), to nie byłoby podstaw do uznania legitymacji procesowej powiatu w sprawie niniejszej z powodów wskazanych w skardze słowami: "utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego spowoduje przeniesienie odpowiedzialności za rekultywację terenów zanieczyszczonych z podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na Skarb Państwa, a co za tym idzie narażenie Skarbu Państwa na poważne koszty związane z rekultywacją zanieczyszczonych gruntów". Interes prawny, o którym mowa w art. 60 p.p.s.a. dotyczyć musi merytorycznego przedmiotu rozstrzygnięcia dla danego podmiotu, a nie ewentualnie dalszych faktycznych konsekwencji decyzji administracyjnej. Brak jest związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków powiatu, a zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję i umorzyła konkretne postępowanie administracyjne. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została odrzucona jako niedopuszczalna, o czym orzeczono jak w sentencji.