II SA/Bk 98/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odszkodowania za ograniczenie prawa do nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2016 r. o ustaleniu i wypłacie T. K. odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez jej nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej. T. K. złożyła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody, w której to skardze wniosła o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, dlaczego nie zgadza się z decyzją, wskazała zarzuty wobec sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, w tym wskazała że w jej ocenie strony doszły do porozumienia w sprawie wysokości odszkodowania, jednakże Spółka energetyczna jednostronnie odstąpiła od umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotna lub trwałą zmianą rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej odszkodowanie nie został uzasadniony w sposób wymagany przez przepis art. 61 §3 p.p.s.a. tzn. ze wskazaniem na okoliczności wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie skargi zawiera wyłącznie zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji, zaś nie odwołuje się do okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem sąd w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może rozważać okoliczności stanowiących zarzuty skargi, a wyłącznie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazania tych ostatnich zabrakło, co zobowiązywało sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że sąd nie może również poszukiwać takich okoliczności z urzędu. Dodać trzeba, że zarzuty podważające wysokość ustalonego odszkodowania (jako, w ocenie Skarżącej, zaniżonego i ustalonego w postępowaniu obarczonym błędami proceduralnymi) zostaną rozpatrzone w postępowaniu w jego głównym nurcie zakończonym wyrokiem. Na marginesie należy również wskazać, że w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Tymczasem zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja została wydana na podstawie m.in. art. 128 ust. 4 tej ustawy i z powołaniem się na przepis art. 132 ust. 1a. Jest zatem objęta wyłączeniem ze wstrzymania jej wykonania z urzędu przez organ, wskazanym w art. 9 u.g.n. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.