II SAB/Bk 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zwrócić skarżącemu A. K. wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.- II SAB/Bk 1/13 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 17 października 2012 r. (przesłanym drogą elektroniczną na adres "[...]") A. K. wystąpił do Urzędu Miejskiego w R. o udzielenie następującej informacji publicznej: "czy z budżetu R. w roku 2012 jest w jakikolwiek sposób finansowane A w Ł. Spółka z o.o.?". Wniósł o przesłanie odpowiedzi drogą elektroniczną. Wobec braku odpowiedzi, w dniu 5 listopada 2012 r. A. K. wystąpił do Urzędu Miejskiego w R. (również drogą elektroniczną) z informacją, że upłynął czternastodniowy termin udzielenia odpowiedzi na jego wniosek z dnia 17 października 2012 r. Ponaglił organ do udzielenia informacji publicznej. Z uwagi na ponowne nieotrzymanie odpowiedzi, w dniu 13 grudnia 2012 r. A. K. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza R., przesyłając ją sądowi za pośrednictwem organu. Wniósł o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej oraz o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności tj. udzielenia przedmiotowej informacji. Wskazał, że pomimo upływu ustawowego terminu (14 dni na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie otrzymał żadnej odpowiedzi, zatem organ pozostaje w bezczynności. Nie wyjaśniono również powodów nieudzielenia informacji. Nie można także żądanych danych odnaleźć na stronie BIP urzędu. Skarżący wskazał, że zignorowana została jego inicjatywa polubownego załatwienia sprawy (informacja z dnia 5 listopada 2012 r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na uwzględnienie w całości skargi w trybie autokontroli tj. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ przyznał, że nie odpowiadał na wniosek z dnia 17 października 2012 r. oraz ponaglenie z dnia 5 listopada 2012 r., jednak było to spowodowane niewiedzą o wpływie wniosku i ponaglenia. Zostały one bowiem wysłane nie na ogólny adres Urzędu Miejskiego tj. [...], ale na adres Skarbnika Gminy, który otworzył skrzynkę elektroniczną dopiero 14 grudnia 2012 r. Tego samego dnia udzielono żądanej informacji, wyjaśniając że A Spółka z o.o. w Ł. w 2012 r. świadczy usługę polegającą na dowozie uczniów do szkół z terenu Gminy R. na podstawie umowy nr [...] z dnia 1 lutego 2012 r. Umowę zawarto na okres od dnia 6 lutego 2012 r. do ostatniego dnia nauki w szkole w roku 2014. Wykonawcę usługi wyłoniono w trybie przetargowym. Wskazano również w odpowiedzi na wniosek link do strony BIP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Przedmiotem rozpoznawanej w sprawie niniejszej skargi na bezczynność było nieudostępnienie informacji publicznej o sposobie finansowania A Spółki z o.o. w Ł. z budżetu Gminy R. Skarga na bezczynność jest szczególnym sposobem kwestionowania działalności organów administracji publicznej, bowiem jej celem jest skuteczne przymuszenie do podjęcia żądanego działania. Sądowa kontrola bezczynności może wystąpić w trzech konfiguracjach procesowych i w zależności od wystąpienia jednej z nich sąd orzeka merytorycznie o skardze lub orzeka wyłącznie procesowo. Sąd orzeka merytorycznie, gdy oddala skargę (nie stwierdzając bezczynności ani w momencie wniesienia skargi, ani w chwili orzekania) lub też gdy zobowiązuje organ do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności (stwierdzając, że bezczynność ma miejsce zarówno w momencie wnoszenia skargi, jak i w momencie orzekania przez sąd). Rozpoznając skargę na bezczynność sąd orzeka natomiast wyłącznie procesowo - umarzając postępowanie - wówczas, gdy pomiędzy datą jej wniesienia a wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd organ dokonał żądanej czynności (np. udzielił informacji publicznej) lub wydał rozstrzygnięcie. Wówczas bowiem mamy do czynienia z wyeliminowaniem przedmiotu zaskarżenia (przedmiotu skargi na bezczynność), a zatem z bezprzedmiotowością postępowania sądowego (vide uchwała z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, Lex nr 463487). Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe także z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Przedstawione wyżej sposoby rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na bezczynność są uwarunkowane specyfiką postępowania z tej skargi, w którym - odmiennie niż w postępowaniu ze skargi na działanie organu - sąd uwzględnia stan faktyczny z daty wyrokowania. W sprawie niniejszej nie zachodzi bezczynność organu, bowiem udzielił on żądanej informacji - co prawda już po dacie wniesienia skargi, ale przed dniem wyrokowania przez sąd. Z akt wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 13 grudnia 2012 r. (vide prezentata organu na piśmie zawierającym skargę z dnia 10 grudnia 2012 r., k. 2). Natomiast informacji publicznej udzielono w dniu 14 grudnia 2012 r. (k. 9, e-mail zawierający żądaną informację). Zatem w dacie wyrokowania przez sąd nie ma już miejsca niezałatwienie wniosku skarżącego z dnia 17 października 2012 r., bowiem udzielono na niego odpowiedzi właśnie w dniu 14 grudnia 2012 r. W ten sposób została wyeliminowana bezczynność organu (i przedmiot skargi na bezczynność), a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy kognicji sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność jest ograniczony. Sąd nie obejmuje kontrolą merytorycznej zawartości udzielonej informacji publicznej, a jedynie władny jest oceniać, czy pokrywają się zakresy przedmiotowe wniosku i odpowiedzi organu. Taka zbieżność w sprawie niniejszej niewątpliwie ma miejsce, bowiem przekazano skarżącemu informację o sposobie powiązania finansowego Gminy R. ze Spółką A w Ł. Również z akt postępowania administracyjnego ani z akt sądowych nie wynika, by skarżący – po wystąpieniu ze skargą, a następnie po przekazaniu mu wymienionych informacji – kwestionował przed organem, że przekazane dane nie odpowiadają wymienionym we wniosku o udostępnienie informacji publicznej lub też by sygnalizował organowi, że chodziło mu o inne lub bardziej szczegółowe informacje niż przekazane. Nie sygnalizował zatem organowi niepełnego czy innego nieprawidłowego wykonania żądania, z czego należy wnosić, że przekazane dane stanowiły wystarczającą odpowiedź na żądanie, a tym samym że wyeliminowano bezczynność. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia. Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd w pkt 2. postanowienia orzekł, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odpowiedzi udzielono bowiem niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wpływie wniosku na skrzynkę Skarbnika Gminy, a więc po zorientowaniu się, że wpłynęło żądanie udostępnienia informacji publicznej. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest postawą do zwrotu kosztów sądowych właśnie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.