II SAB/Bk 10/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 18 grudnia 2008 r. o wznowienie postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej Pełnomocnik procesowy J. W. w dniu 30 listopada 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] września 2010 r. umarzającego postępowanie sądowe w sprawie bezczynności Wojewody P. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tej skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podał, że informację o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu otrzymał od Okręgowej Rady Radców Prawnych w B. w dniu 18 listopada 2010 r. Po wyznaczeniu niezwłocznie podjął niezbędne czynności celem wyjaśnienia stanu sprawy i w dniu 23 listopada 2010 r. dokonał przejrzenia akt. W związku z tym uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie nastąpiło z jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika skarżącej jest zasadny. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest, zobowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne. Zasadnym było zatem złożenie wniosku o przewrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Na wstępie odnieść się należało do kwestii dochowania przez pełnomocnika skarżącej siedmiodniowego terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. W sprawie niniejszej przyjąć należy, że termin ten zaczął swój bieg od dnia, kiedy pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, czyli od dnia 23 listopada 2010 r. Jako, że wniosek o przywrócenie terminu został nadany w dniu 30 listopada 2010 r., przyjąć należy, że został zachowany 7 – dniowy terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżąca spełniła także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ złożyła do sądu skargę kasacyjną. Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. W dalszej kolejności zasadnym było rozważenie, czy argumenty pełnomocnika skarżącej uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne opisane w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu stanowią uprawdopodobnienie, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazał, że nie mógł w terminie złożyć skargi kasacyjnej, bowiem informację o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu otrzymał od Okręgowej Rady Radców Prawnych w B. w dniu 18 listopada 2010 r. a więc już po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Niemożliwym zatem było złożenie przez pełnomocnika tego środka zaskarżenia w terminie, który upływał w dniu 2 listopada 2010 r. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 86 § 1 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.-