II SAB/Bk 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie oświetlenia ulicznego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Skarżący A. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Rady Miejskiej w S. w przedmiocie nadania nazwy ulicy i w przedmiocie oświetlenia ulicznego. Skargi te zostały rozdzielone, przy czym skarga w sprawie oświetlenia ulicznego została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Bk 109/16. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 października 2016 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dowodu wniesienia zażalenia na stan bezczynności - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania powyższych obowiązków doręczono ww. w dniu 18 października 2016 r. (k. 13). Do dnia dzisiejszego Skarżący nie uzupełnił braków formalnych ani nie uiścił wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Natomiast w myśl art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie usunął w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz nie uiścił wpisu od skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.