II SAB/Bk 11/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 28 stycznia 2011r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 23 lutego 2011r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, czy przed wniesieniem skargi, składał do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta B. W piśmie z 3 marca 2011r. skarżący poinformował, że przed wniesieniem skargi nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia, natomiast w dniu 13 kwietnia 2011r. oświadczył, że cofa skargę w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy. W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej. W sprawie niniejszej, jak sam przyznał skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu nie wyczerpał trybu zażaleniowego służącego mu w postępowaniu administracyjnym. Dlatego sąd był zobowiązany do odrzucenia jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, skarżący może cofnąć skargę, co wywołuje obowiązek umorzenia postępowania. Jednakże dopuszczalne i skuteczne (prowadzące do umorzenia postępowania) cofnięcie skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy spełnione zostaną podstawowe warunki formalne przewidziane dla tego typu pisma procesowego. Innymi słowy, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki np.: nie został uiszczony wpis, sąd nie umorzy postępowania, a odrzuci skargę (vide: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). Z podanych względów Sąd w przedmiotowej sprawie skargę odrzucił.